25 czerwca. Metropolita przemyski abp Józef Michalik udał się do Lwowa, gdzie wziął udział w uroczystościach religijnych związanych z II rocznicą Pielgrzymki Ojca Świętego
Jana Pawła II na Ukrainę.
28 czerwca. W kościele pw. św. Stanisława Biskupa w Łańcucie (Fara) bp Stefan Moskwa celebrował Eucharystię, w której uczestniczyli absolwenci świętujący 50-lecie
matury. Tego samego dnia bp Stefan udał się na Kalwarię Pacławską, gdzie przewodniczył modlitwie przybyłych do Kalwaryjskiego Sanktuarium członków klubów Anonimowych Alkoholików.
15 lipca. Na Jasną Górę przybyła 23. Przemyska Archidiecezjalna Piesza Pielgrzymka. Pątników witał abp Józef Michalik, który w Bazylice Jasnogórskiej przewodniczył Mszy św. na zakończenie
rekolekcji w drodze. W ciągu 12 dni, pątnicy (2 tys.) zrzeszeni w 10 grupach, pokonali trasę liczącą prawie 400 kilometrów. Mottem ewangelicznej refleksji były słowa:
Z Maryją umiłować Chrystusa. Pielgrzymom towarzyszyło ponad 30 kapłanów na czele z bp. Adamem Szalem. W drodze na Jasną Górę pątników odwiedzili między innymi abp Józef
Michalik (w Sędziszowie Małopolskim) i bp Edward Białogłowski z Rzeszowa (w Dąbrowie Tarnowskiej). W czwartym dniu z uczestnikami pielgrzymki spotkał się także
ks. prał. Stanisław Zarych, który przedstawił ewangelizacyjny projekt Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Najdłuższy odcinek drogi pątnicy pokonali 11 lipca z Sokoliny do Książa Wielkiego (prawie
40 km). Najmłodszy pielgrzym liczył zaledwie 2,5 miesiąca (brat Jakub z Leska). Dyrektorem Przemyskiej Pieszej Pielgrzymki, od jej początków, jest ks. dr hab. Kazimierz Bełch, wykładowca Katolickiej
Nauki Społecznej i teologii pastoralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu.
26-28 lipca. W Paderborn (Niemcy) przebywał abp Józef Michalik, z racji obchodów w tym mieście Dni Przemyśla. Ksiądz Arcybiskup celebrował Eucharystię i spotkał
się z władzami oraz z mieszkańcami miasta. Tydzień później (1-3 sierpnia) w Paderborn wystąpili przemyscy artyści: Archidiecezjalny Chór "Magnificat" pod batutą ks. Mieczysława
Gniadego i Przemyski Chór "Gospel" pod batutą Lucyny Rudawskiej
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
