Ojciec Pio uważał, że „Miłość jest pierwszym składnikiem przynoszącym ulgę w cierpieniu”. Wcielił w życie tę dewizę przez przyjęcie boleści Zbawiciela w swoim własnym ludzkim ciele. 20 września 1918 r. Ojciec Pio został zalany wszechogarniającym światłem i zobaczył Jezusa Chrystusa jako młodego mężczyznę zbliżającego się do niego w czasie modlitwy. W tym właśnie dniu otrzymał rany na swoich rękach, stopach i po lewej stronie klatki piersiowej. To wspaniałe wydarzenie wywołało wiele publicznego zainteresowania.
Stało się również powodem badań prowadzących do wyjaśnienia tego zjawiska i dokładnego ustalenia źródła bólu oraz jego autentyczności. Naukowcy orzekli, że nie mają logicznego wytłumaczenia, dlaczego rany nie powiększają się ani się nie goją. Ojciec Pio tracił filiżankę krwi dziennie, a do snu musiał ubierać białe bawełniane rękawiczki. Raz kobieta zapytała go czy rany „bolą”? Odpowiedział jej: „Czuję to tak jakbyś wzięła gwóźdź, wbiła go w rękę i obróciła dokoła”. Mówiąc dalej powiedział że: „są to płomienie Bożej miłości, cierpię z radością”. W czasie kanonizacji św. Ojca Pio w swojej homilii Papież Jan Paweł II powiedział: „Życie i misja Ojca Pio potwierdzają, że trudności i smutki, jeżeli są przyjęte z miłością, są przemieniane w uprzywilejowaną drogę świętości, która otwiera horyzonty większego dobra, znanego Panu… Nasze czasy wymagają ponownego odkrycia wartości Krzyża, aby otworzyć serce ku nadziei… Święty Franciszkanin z Gargano zrozumiał to dobrze, gdy w Święto Wniebowzięcia w roku 1914 napisał: «Aby osiągnąć nasz cel ostateczny, musimy naśladować Chrystusa, który nie chce prowadzić duszy wybranej drogą inną niż tą, którą On sam przeszedł, drogą wyrzeczenia i Krzyża» (Epistolario II, p. 155)”. Czy ludzie są gotowi przyjąć swoje krzyże jak Jezus przyjął swój? Czy też społeczeństwo usuwa je z widoku, żywiąc nadzieję, że gdy będą one w szufladzie, ich symbol straci na znaczeniu a prawda, którą one zawierają przestanie istnieć?