"Należy się liczyć z poważnymi ustępstwami na rzecz UE" - powiedział nasz główny negocjator, p. Kułakowski. Nie jest to zaskoczeniem dla eurosceptyków, postrzegających zawsze politykę UE wobec Polski jako politykę eliminowania konkurencji w zamian za iluzoryczną "pomoc finansową". Nie jest to tym bardziej zaskoczeniem dla tych eurosceptyków, którzy postrzegali zawsze politykę UE wobec krajów kandydackich jako narzucenie im "miękkiej" wersji socjalizmu: eurosocjalizmu. Nie jest to także zaskoczenie dla tych eurosceptyków, którzy twierdzili, że Unia Europejska (po zjednoczeniu Niemiec i upadku komunizmu w Rosji) stała się instrumentem niemieckiej polityki w Europie. Nie jest to wreszcie żadne zaskoczenie dla tych eurosceptyków, którzy w polityce UE wobec krajów kandydackich widzieli wszystkie ww. elementy jednocześnie...

Coraz gorzej idące sprawy integracji Polski z UE mogą być zaskoczeniem jedynie dla euroentuzjastów, bez względu na to, skąd czerpali swój entuzjazm. Czy zresztą zawsze był to entuzjazm bezinteresowny?...

No, ale gdy już "mleko rozlało się" i należy liczyć się z poważnymi ustępstwami wobec UE" - pozostaje pytanie, na czym mają polegać te "poważne ustępstwa" i jak bardzo będą "poważne".

A wątpliwości nie dotyczą już żadnych tam spraw drugorzędnych, ale wręcz pierwszorzędnych, a nawet - nadrzędnych. Bo wątpliwości te dotyczą już takich pytań, jak: czy w ogóle dostaniemy obiecywaną kilkumiliardową (w dolarach) pomoc na "restrukturyzację rolnictwa"? Jakie gałęzie przemysłu będą musiały upaść, bo nie spełnią "unijnych standardów"? Czy po aferze atestów unijnych na mączkę - roznosiciela " choroby szalonych krów" - jakiekolwiek unijne "standardy" można brać poważnie? Czy obywatele polscy będą musieli czekać minimum 5 lat, żeby móc pracować w krajach UE?...

A przede wszystkim pytanie zasadnicze: w jakim tempie będzie nadal rosnąć w Polsce bezrobocie i drożyzna, jako skutek spełniania kolejnych "warunków dostosowawczych" - i jak długo?

Tymczasem rozpowszechniają się informacje, że Polska spadła z "pierwszej grupy państw kadydackich" do "drugiej grupy". Wyprzedza nas m.in. Estonia i Czechy. Co do Estonii - leży na tradycyjnym, północnym, nadbałtyckim szlaku niemieckiej ekspansji (gospodarczej, ma się rozumieć) na Wschód; co do Czech - leżą na tradycyjnym, południowym, bałkańskim kierunku niemieckiej ekspansji na Wschód. Podczas niedawnej wizyty kanclerza Niemiec w Rosji stwierdzono, że obwód kaliningradzki - jeśli Niemcy weń zainwestują... - może stać się "pomostem między Zachodem a Wschodem". O ile sobie przypominam, jeszcze kilka lat temu tym pomostem miała być Polska...

W tych "smutnych okolicznościach przyrody" - jak mawiał Jan Himilsbach w słynnym "Rejsie" Piwowskiego - stare pytanie eurosceptyków o "politykę alternatywną" wobec integracji z UE nabiera nowego blasku. Dziwne, że i układ rządzący, i parlamentarna opozycja udają, że tego pytania nie słyszą. Widocznie akustyka w "terenie" jest lepsza, niż w stolicy.