2 listopada - XXXI Niedziela zwykła. Wspomnienie wszystkich Wiernych Zmarłych.

Śmierć ciała jest prawem wpisanym w ziemskie życie człowieka. Jednocześnie jest ona jego ostatecznymi narodzinami do życia wiecznego. Bóg, który tchnął w ciało swoje życie, ocala je na zawsze. Taka jest wiara, z jaką stajemy przy grobach kryjących ciała naszych bliskich. Listopad jest poświęcony modlitewnej pamięci o zmarłych i refleksji nad własnym życiem.

3 listopada - poniedziałek XXXI tygodnia zwykłego.

Bóg zaprasza na ucztę tych, którzy nie mają Mu co dać, ani czym się odwdzięczyć za zaproszenie. Każda Msza św. jest przede wszystkim obdarowaniem ludzi przez Boga. Jego miłość jest zupełnie bezinteresowna.

4 listopada - wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa.

Żył w latach 1538-84. Był biskupem Mediolanu. Reformacja podzieliła świat. Boromeusz naprawiał nie tylko spustoszenia, jakich dokonała ona we Włoszech, lecz przede wszystkim starał się wykorzenić jej przyczyny przez odrodzenie duchowieństwa.

5 listopada - środa XXXI tygodnia zwykłego.

Jesteśmy równie słabi i wewnętrznie rozdarci jak ci, z którymi Bóg zawarł Przymierze pod Górą Synaj. Ale doświadczamy też tej samej miłości miłosiernej, którą Bóg im okazywał. On zawsze przychodzi ludziom z niezawodną pomocą.

6 listopada - czwartek XXXI tygodnia zwykłego.

Słowa dzisiejszego czytania przypominają, że i w życiu, i w śmierci należymy do Boga. Myślmy więc z ufnością o naszej przyszłości i polecajmy ją już teraz Bogu bogatemu w miłosierdzie.

7 listopada - piątek XXXI tygodnia zwykłego.

Wraz z darem wiary i chrztu zostaliśmy wezwani do świadczenia o Ewangelii wobec wszystkich, wśród których żyjemy. Aby nasze świadectwo było owocne, powinniśmy dobrze znać prawdy naszej wiary i starać się o życie zgodne z nimi.

8 listopada - w diecezji: święto poświęcenia bazyliki katedralnej; w Płocku - uroczystość.

Pod terminem katedra rozumie się dzisiaj główny kościół diecezji, w którym wierni gromadzą się wokół swego biskupa dla sprawowania Eucharystii i liturgii godzin. Świątynia płocka jest jedną z najstarszych pięciu katedr polskich. Gdy konsekrowano ją w 1144 r. była większa od ówczesnej katedry gnieźnieńskiej i pierwszej katedry wawelskiej. Jak dawniej, tak i dziś pozostaje miejscem Bożego miłosierdzia i znakiem zbawienia.