22 listopada obchodzimy wspomnienie św. Cecylii, dziewicy i męczennicy, która jest patronką organistów, chórów, zespołów muzyki kościelnej, jak także i budowniczych organów i instrumentów muzycznych.
Św. Cecylia żyła w III wieku i pochodziła ze znakomitej rodziny rzymskiej Cecyliuszy. Cecylia bardzo kochała Boga i okazała to już w młodym wieku, składając śluby czystości. Jej rodzina zmusiła ją jednak do poślubienia Waleriana, który nie był chrześcijaninem. Cecylia w tajemnicy zaprowadziła Waleriana do papieża Urbana I, który opowiedział mu o wierze i udzielił chrztu. Kiedy zaczęło się prześladowanie chrześcijan, aresztowano Cecylię i próbowano wymusić na niej wyrzeczenie się wiary. Zawieszono ją nad ogniem w łaźni i duszono kobietę parą, lecz bez skutku. Dobito, ścinając mieczem głowę. Za czasów papieża Paschalisa I (817-824) odnalezino grób Cecylii w katakumbach św. Kaliksta. Jej ciało było nienaruszone, w pozycji leżącej, lekko pochylone ku ziemi. Dzisiaj jej relikwie spoczywają w bazylice św. Cecylii w Rzymie. Legenda głosi, że Cecylia grała na organach, które w Rzymie były wówczas wielką rzadkością. Cecylia przed swoją śmiercią powiedziała, że opuszcza dom ludzką ręką zbudowany, by zamieszkać na zawsze w pałacu swego Oblubieńca - Chrystusa.
Z wielką radością i głębokim przeżyciem mieliśmy okazję podczas pielgrzymki redakcji Niedzieli do Rzymu odwiedzić miejsce, gdzie znaleziono ciało św. Cecyli - w katakumbach św. Kaliksta. Czas tego pielgrzymowania był okazją do skupienia i wewnętrznego odbudowania duchowego. Jest to bardzo ważne, bo łatwo nam, organistom, wpaść w rutynę, kiedy przebywamy kilkakrotnie na Mszy św., skoncentrowani na wykonaniu muzyki i śpiewie, co nie zawsze pozwala na zaspokojenie potrzeb duchownych czy nawet przyjęcie Komunii św. wraz z wiernymi. Czuliśmy ogromne zadowolenie, kiedy mogliśmy prowadzić śpiew i muzykę w wielu zabytkowych i świętych miejscach, jak: w Kaplicy Płaczu św. Franciszka w Asyżu, czy w kaplicy Cudownego Korporału w Orvieto czy nawet kaplica na lotnisku. Bycie organistą pozwala nam zbliżać ludzi do Boga, a jest to niesamowite uczucie. Przez śpiew wyrażamy wszyscy nasze uczucia, naszą miłość do Boga, czasem wzbudza to nawet wzruszenie. Bycie organistą wymaga też wiele poświecenia i spędzenia świąt poza gronem rodzinnym, przebywając na chórze. Jednak organista to zaszczytna rola, a nie tylko praca, musimy sobie to ciągle uświadamiać. Jesteśmy wdzięczni Bogu za to minione pielgrzymowanie i spotkanie z Ojcem Świętym. Kiedy niedawno obchodziliśmy święto naszej Patronki, prosiliśmy za Jej wstawiennictwem o dar głębokiej wiary, aby Bóg był na pierwszym miejscu we wszystkich, jako sprawach naszego życia, i abyśmy mogli zawsze śpiewać słowa psalmu: Pan jest naszą mocą i pieśnią.