Słowo Boże jest odziane szatą słów właściwych dla czasu, w którym zostało wypowiadane. Jest przyobleczone w obrazy, porównania i przenośnie używane w świecie, w którym żyli prorocy. Ale ma wartość ponadczasową, gdyż jest Słowem Boga.
Co zatem Pan Bóg chce nam przekazać w czytanych dziś, w I Niedzielę Adwentu, fragmentach Pisma Świętego? Pragnie nas zatrwożyć? Przerazić obrazem zagrożonej ziemi i poruszeniem „mocy niebieskich”?
Uważny słuchacz zrozumie, że słowa czytane w naszych dniach są wezwaniem do całkowitego zaufania Panu Bogu, nawet w obliczu nieszczęść zawinionych przez samego człowieka, który zlekceważył prawo Stwórcy. „Gdy to się dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy - mówi Jezus - ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21, 28). Bóg zawsze ratuje człowieka, ponieważ tchnął w jego ciało swoje życie!
Tę prawdę ilustruje historia mieszkańców Jerozolimy i Królestwa Judzkiego z lat 587-586 przed narodzeniem Chrystusa. W Jerozolimie otoczonej szczelnie wojskiem króla Nabuchodonozora nie było co jeść i nie było nadziei na obronę miasta. Zostało zdobyte i splądrowane, łącznie ze świątynią.
Prorocy żyjący na wygnaniu mogli oczekiwać, że Bóg będzie mówił do narodu przez ich usta, twarde słowa, bo nie posłuchano Go we właściwym czasie. Tak mógł myśleć również Jeremiasz. Tymczasem Pan kazał mu głosić słowa nadziei i ocalenia, ponieważ pamięta swoje obietnice i nigdy ich nie cofnie. Poniżone i zdewastowane miasto - Jerozolima - znowu się podźwignie i stanie schronieniem mieszkańców, bo w nim zasiądzie mądry i sprawiedliwy król. Nazywać go będą „Pan naszą sprawiedliwością” (Jr 23, 6). On nauczy ludzi tego, co prawdziwe i naprawdę ważne: miłości Boga i bliźniego.
W pierwszej części Adwentu (do 16 grudnia włącznie) myśl chrześcijan biegnie ku powtórnemu przyjściu Zbawiciela na ziemię („oczekujemy Twego przyjścia w chwale”). Atmosferę tego oczekiwania budują słowa: „Pan naszą sprawiedliwością” oraz „nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie”. Współbrzmią z nimi słowa Jana Pawła II wypowiadane od 25 lat: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi! Nie lękajcie się!”. Brzmią one podobnie do słów anioła Pańskiego przynoszących pokój serca Pasterzom: „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką” (Łk 2, 10).