Ks. Jan Orzeł urodził się 14 września 1909 r. w Białej, parafia Janów Lubelski, jako syn Jana i Marianny z Orłów. Uczęszczał do szkoły powszechnej i gimnazjum w Janowie. W 1929 r. zdał maturę. Przez jeden rok studiował na uniwersytecie w Lublinie. Przez pewien czas był wojsku, po czym w latach 1931-1936 studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Lublinie. Na kapłana został wyświęcony w 1936 r. Od 1937 r. był wikariuszem w Radzięcinie, a od 30 kwietnia 1938 r. w Tomaszowie Lubelskim.
19 czerwca 1940 r. ks. Orzeł został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Rotundzie w Zamościu. Potem był więziony na Zamku Lubelskim, w Oranienburgu, od 20 czerwca 1940 r. w Sachsenchausen i od 14 grudnia 1940 r. w Dachau, gdzie otrzymał numer obozowy 22742.
W obozie w Dachau pracował m.in. w tzw. Zimmerdienstum (utrzymywanie porządku izbowego) i przy tzw. plantażach. Ks. Orzeł „zaledwie 38 lat liczący, rosły, silnie zbudowany, prawdziwy ludzki orzeł, zginął w ciągu kilku tygodni, bo brona, do której go zaprzęgnięto, zaszarpała jego młode siły”. Zmarł 21 lipca (lub 21 sierpnia) 1942 r.