2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, potocznie zwane świętem Matki Bożej Gromnicznej, przypada Dzień Życia Konsekrowanego. W tym dniu we wszystkich kościołach sprawowane były Msze św. w intencji osób konsekrowanych. Osoba konsekrowana to osoba ochrzczona, która przez profesję rad ewangelicznych odpowiedziała na Boże wezwanie w tym znaczeniu, że nie tylko „umarła” dla grzechu (Rz 6,11), ale wyrzekłszy się świata, żyje odtąd wyłącznie dla Boga, całe bowiem życie oddaje Jego służbie, szukając i miłując Boga, „który pierwszy umiłował” (J 4,10). Jej życie skupia się na naśladowaniu Chrystusa, czyli na przyjmowaniu wewnętrznej treści krzyża, którą jest radykalna miłość Boga i bliźniego - taką definicję podaje Paweł P. Ogórek OCD w Leksykonie duchowości katolickiej. Także słowa homilii wygłoszonej w łomżyńskiej katedrze o godz. 10.00 przez bp. Tadeusza Zawistowskiego skierowane były do osób poświęconych Bogu, do grona których Jan Paweł II zalicza: mnichów i mniszki, zakonników i zakonnice, członków stowarzyszeń życia apostolskiego, dziewice i wdowy (wdowców) konsekrowane, pustelników i członków instytucji świeckich (VC 7-12).
Już po raz ósmy przeżywamy razem z Kościołem Dzień Życia Konsekrowanego, które według encykliki Vita consecrata jest głęboko zakorzenione w Chrystusie - oparte na jego przykładzie i nauczaniu - powiedział na wstępie bp Zawistowski. Ten dar od Boga, jakim jest życie konsekrowane, obecny jest we wspólnotach Kościoła dzięki profesji - ślubom zakonnym. Dziękujemy Bogu za to, że poprzez stulecia nie brakowało ludzi, którzy wybrali drogę szczególnego naśladownictwa Chrystusa, co przejawiało się w wyborze życia czystego, ubogiego i posłusznego woli Boga. To osoby konsekrowane odpowiedziały na Chrystusowe „Pójdź za mną” i wybrały „przyrost życia wiecznego nad doczesnością” - dopowiedział. Boże powołanie jest tajemnicą, która nie jest kierowana do wszystkich ochrzczonych, ogółu ludzi dobrych i pobożnych. Jest ona impulsem, wezwaniem Chrystusa kierowanym do ludzi gotowych na rezygnację z życia osobistego, rodzinnego, którzy odpowiadają „tak” na życie w Kościele świętym w wymiarze zakonnym, na życie radami ewangelicznymi. Osoby wybrane przez Boga powinny zapuszczać „korzenie swego życia w Chrystusie i Nim żyć”. Osoby konsekrowane „świadome swej misji nadanej przez Chrystusa, zabiegają w bardzo intensywny sposób nie tylko o uświęcenie własne, ale również całego świata” (Antoni Józef Nowak, OFM, Osoba konsekrowana.... t. 1). Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele mówi, iż życie zakonne należy do istotnych wymiarów Kościoła. Mimo wielości zakonów i zgromadzeń zakonnych ich źródło jest wspólne - Kościół sakramentalny, który zatwierdza, kieruje i tłumaczy bogactwo form życia zakonnego (KK 43).
A. J. Nowak pisze, że życie zakonne znajduje swój sens tylko w Kościele, Kościół zaś jest sakramentalną obecnością Chrystusa w tym konkretnym historycznym świecie. Kościół bez zakonów nigdy nie osiągnąłby takiej świętości, jak obecnie - powiedział podczas Eucharystii Biskup Tadeusz. Na zakończenie spotkania osoby konsekrowane odnowiły przyrzeczenia zakonne.
W naszej diecezji pracuje około 350 księży, funkcjonuje: 1 zakon męski, 5 zgromadzeń zakonnych męskich, 7 domów zakonnych męskich. Mamy 2 zakony żeńskie, 13 zgromadzeń zakonnych, 32 domy zakonne i 181 sióstr zakonnych. Nie wyobrażamy sobie świata bez osób konsekrowanych, które faktycznie żyjąc swą konsekracją, świadczą o Chrystusie i przybliżają Go ludziom. Może czasem ich pracy nie zauważamy, ale oni istnieją - modlą się, kontemplują, pokutują, pracują na na rzecz bliźnich. Fakt ich istnienia jest wyzwaniem dla świata, jest jego bogactwem i mostem łączącym ludzi z Ojcem niebieskim.