Pierwsze wieki chrześcijaństwa wypracowały specjalny system wtajemniczenia zwany katechumenatem. Terminem tym określono formę przygotowania kandydatów, mających przez chrzest wejść do grona uczniów Chrystusa. W okresie katachumenalnym kandydat przechodził szereg etapów, mających na celu formację chrześcijańską. W wieku III i IV katechumenat instytucjonalny osiągnął swój szczyt, przyjmując formę tzw. katechumenatu klasycznego. Katechumenat polegał na inicjacji do życia chrześcijańskiego, zmierzającej do uformowania dojrzałego chrześcijanina przez wzrost żywej wiary, do której prowadziła nie tyle przekazywana wiedza religijna, ale godny Chrystusa styl życia i konkretne praktyki religijne.
Dzisiaj klasyczny katechumenat już nie istnieje. Jego miejsce zajęła rodzina, która w naszych czasach coraz bardziej traci zdolności wychowawcze jako środowisko chrześcijańskie. Z pomocą rodzinie spieszy katecheza szkolna, usiłująca uzupełnić braki, a niekiedy zaniedbania rodziców. Zarówno katecheci jak i rodzice nie mogą przeoczyć naczelnej zasady, że wiara dorosłego człowieka zależy od całokształtu formacji religijnej w chrześcijaństwie. W tej sytuacji wyjątkową, a może jedyną szansą dla przyszłej wiary człowieka pozostaje katecheza sakramentalna, a przede wszystkim przedkomunijna.
Przygotowanie dziecka do pełnego uczestnictwa w Eucharystii, albo jak pospolicie mówi się - do I Komunii św., niesie szerokie możliwości kształtowania trwałych postaw żywej wiary oraz zdobywania pewnych nawyków i praktyk religijnych. Bliższe przygotowanie, obejmujące program katechezy w klasie drugiej, jest sprzyjającym czasem kształtowania praktyk wypływających z Ewangelii: modlitwy, radości i miłości chrześcijańskiej, przebaczania, postawy pokuty, przemiany życia, udziału w liturgii Kościoła. W niedawnej jeszcze praktyce pierwszokomunijnej większość powyższych elementów inicjacyjnych „doczepiano” do uroczystości, powodując nadmierne przeładowanie. Dzieci otrzymywały naraz różaniec, modlitewnik, medalik, świecę, itd., nie bardzo rozumiejąc, jakie jest znaczenie tych przedmiotów kultu dla dalszego życia religijnego lub traktując je jako „rekwizyty” towarzyszące uroczystości pierwszokomunijnej. Z tego powodu przeżycia religijne dzieci były często zagłuszane natłokiem elementów drugorzędnych. Uwaga dzieci nastawiona na zewnętrzne emocje uniemożliwiała prawdziwe spotkanie z Bogiem w Eucharystii. Stąd postulat, by w tym dniu była tylko Msza św. z Komunią św.
Trud przygotowania drugoklasistów winien być rozłożony na cały rok katechizacji. Przybliżenie elementów liturgicznych, modlitw i nabożeństw winno być zsynchronizowane z odpowiednimi okresami roku kościelnego tak, by nie stanowiło to jakiegoś dodatku zewnętrznego, a stało się elementem formującym właściwą postawę człowieka wierzącego i praktykującego. I tak miesiąc październik daje katechecie wspaniałą okazję do wprowadzenia dzieci w praktykę modlitwy różańcowej. W tym miesiącu katecheta powinien przeprowadzić w grupie komunijnej katechezę na temat Różańca, zapoznając z jego budową, nauczyć tajemnic różańcowych i ich związku z historią naszego zbawienia, a wreszcie zachęcić dzieci do udziału w parafialnym nabożeństwie różańcowym. Następnym zadaniem katechety będzie, po uzgodnieniu z księdzem proboszczem lub innym kapłanem, zaproszenie dzieci i rodziców na specjalne nabożeństwo do kościoła, w czasie którego kapłan poświęci przyniesione różańce, przyjmie dzieci do Bractwa Różańcowego i będzie przewodniczył wspólnej modlitwie różańcowej wszystkich obecnych.
Przebieg takiego nabożeństwa należy dobrze przemyśleć, dbając o jego poprawność i piękno liturgiczne. Można je zaplanować w formie nabożeństwa słowa Bożego, a więc odpowiedni śpiew na wejście, pozdrowienie i wprowadzenie kapłana - celebransa, modlitwa, czytanie Pisma Świętego, homilia, poświęcenie i wręczenie dzieciom różańców, modlitwa powszechna, choćby krótka modlitwa różańcowa, a następnie zachęta skierowana do rodziców, by „wprowadzili” Różaniec do domu i odmawiali go wspólnie razem z dzieckiem, powierzając wszystko Bogu przez Maryję. Nabożeństwo kończy się błogosławieństwem i rozesłaniem.