Kiedy staniesz po stronie ołtarza
Świat zobaczysz jeszcze inaczej

Najpierw widzisz mur i bramy
Jak w niebiańskiej Jeruzalem

Wchodząc w półmrok wnętrza
Dotknąłeś ogni strachu i nadziei

Światła nieba paschalnego
I piekielnej ziemi

I poczułeś ciężar dźwigania wiedzy
Bo wiesz odtąd więcej niż na drodze

„Koniec świata” powiedziałeś
Jakby ktoś dał ci prawo do wyrokowania

Koniec przecież finał objawienie
Znasz to z Biblii i z cmentarzy świata

Koniec chciałeś opowiadać i pouczać
Obcych a swoich uciszać

Wszystko już zostało powiedziane
W Iwięcinie i sąsiednich wioskach

Aż kościelny Zygmunt zapalił ołtarze
Inny ksiądz upomniał się o wszystkie dusze

Jakiś miód w sercu mądre słowa w gębie
I potężna wola zapraszania

Do odwiedzin do wniebowstępowania
Do wędrówki przez ziemię z grobami

Do śpiewania starych pieśni z nowa
Łacińskich poniemieckich tutejszych

I otwarło się niebo nad deskami
Malowane i przewiewne duchem

W okamgnieniu w jednej kresce pisma
Zobaczone opisane i przeczute

Odtąd drogowskazy iwięcińskie
Mówią ci co innego niż „nie ma powrotu”