W parafii Starokrzepice 31 marca odbyła się uroczystość poświęcenia budynku nowej plebanii. Poświęcenia dokonał abp Stanisław Nowak, który odprawił także Mszę św. i wygłosił homilię. Uroczystość zbiegła się z zakończeniem rekolekcji wielkopostnych. Licznie przybyli parafianie wdzięczni, że Pasterz archidiecezji wraz z nimi uczestniczy w rekolekcyjnych rozważaniach, usłyszeli z ust Księdza Arcybiskupa wiele ciepłych słów o swym zaangażowaniu. W krótkim wystąpieniu proboszcz parafii ks. Adam Sołtysiak przypomniał historię budowy nowej plebanii oraz podziękował Księdzu Arcybiskupowi za przybycie i poświęcenie budynku.
Pomysł budowy nowej plebanii w Starokrzepicach pojawił się niespodziewanie. Stary budynek był w złym stanie technicznym i wymagał natychmiastowego remontu. Stara plebania powstała prawdopodobnie przez adaptację czworaków folwarcznych, jeszcze przed I wojną światową. Stąd tak zły (mimo licznych przeróbek) stan budynku. Jednak oszacowany koszt remontu był równie wysoki jak koszt nowego budynku w stanie surowym. W tej sytuacji, po zasięgnięciu opinii parafian, na spotkaniu Rady Parafialnej w 2000 r. postanowiono budować nową plebanię.
Prace zaplanowano na 5 lat, jednak dzięki ofiarności parafian udało się ją ukończyć rok wcześniej. Budynek został zaprojektowany przez architekta pochodzącego z parafii.
Decyzja o budowie nowej plebanii nie była łatwa, ale - jak mawiali niektórzy parafianie - „nasi dziadkowie zbudowali piękny kościół w gorszych czasach”. I wiele w tym racji, bo - jak wynika z opowiadań - żyło się wtedy znacznie biedniej, a władze carskie przeciwne były budowie nowej świątyni.
Parafia Starokrzepice jest bardzo stara. Pierwsza wzmianka o jej uposażeniu przez księcia wrocławskiego - Władysława pochodzi z 1267 r., więc parafia została założona jeszcze wcześniej. Pierwotny kościół modrzewiowy, zniszczony czasem, został rozebrany w XVIII w. W 1736 r. został zbudowany nowy - również modrzewiowy, który spłonął w 1908 r. Obecną świątynię zbudowano w latach 1909-1912. Została zaprojektowana w modnym wówczas stylu - neoromańskim i jest uważana za jeden z najlepszych przykładów tego stylu w kraju.
Doceniając piękno architektury swego kościoła, parafianie podejmują liczne inwestycje upiększające świątynię. Jeszcze za czasów proboszcza ks. Stanisława Kucały pomalowano kościół wewnątrz, podkreślając surowy, neoromański styl budowli. Wymieniono także tynki zewnętrzne. W ostatnich kilku latach z inicjatywy nowego proboszcza ks. Adama Sołtysiaka wstawiono nowe ławki, wyremontowano zakrystię oraz urządzono kaplicę pogrzebową. Jednak inwestycjami, które najkorzystniej wpłynęły na wygląd kościoła, był nowy marmurowy ołtarz, zaprojektowany specjalnie tak, aby współgrał z architekturą świątyni, i położenie w prezbiterium marmurowych okładzin. W planach jest położenie na niektórych ścianach fresków. Wszystko to nie byłoby możliwe bez życzliwości i ofiarności parafian.
Parafianie dbają jednak przede wszystkim o swoje życie duchowe. Uczestniczą licznie w Mszach św. i nabożeństwach. Bardzo wiele osób regularnie przystępuje do spowiedzi i przyjmuje Komunię św. Prężnie działają Koła Żywego Różańca. Jest to nawiązanie do historycznego i bardzo starego modlitewnego Bractwa św. Barbary, przez kilkaset lat funkcjonującego w parafii.