„Być może słowo kongres brzmi tajemniczo” - zapowiada ks. dr Andrzej Perz, przewodniczący Diecezjalnej Rady Duszpasterstwa Powołań. „Oznacza ono spotkanie, podczas którego kilka osób już powołanych opowie, jak kształtowało się ich powołanie. Będzie też sporo muzyki religijnej w wykonaniu naszego kleryckiego zespołu muzycznego i zespołu «Exodus» z parafii bł. Jerzego Matulewicza w Kielcach na Ślichowicach. Młodzież oazowa z parafii św. Jadwigi przygotowała pantomimę o treści powołaniowej”.
Centralnym punktem Kongresu jest zawsze Eucharystia. Tym razem o godz. 12.15 będzie jej przewodniczył bp Marian Florczyk. Po Eucharystii uczestnikom zaproponowano możliwość zwiedzenia wystawy poświęconej Janowi Pawłowi II w 25. rocznicę jego pontyfikatu, a zainteresowanym dziewczętom odwiedzenie domu sióstr karmelitanek klauzurowych.
Diecezjalna Rada Duszpasterstwa Powołań, główny organizator Kongresu, skierowała zaproszenie przede wszystkim do młodzieży gimnazjalnej i starszej, ministrantów, dziewcząt ze scholi. Kongres to także ważne wydarzenie dla członków Stowarzyszenia Grono Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach.
W Liście do Przyjaciół ks. A. Perz apelował do księży, katechetów i przyjaciół Seminarium, by pomogli młodym przybyć na Kongres do Kielc. Może właśnie wtedy będzie szansa na rozpoznanie siebie bądź umocnienie się w podjętej już decyzji?

Pan stanął na mej drodze

Marcin zdaje maturę w przyszłym roku, uczy się w jednym z lepszych liceów w Kielcach. Oto jak odkrywał swoje powołanie:
Jestem dobrym uczniem i dobrze zapowiadającym się studentem (architektura? Może prawo...?), ale myśl zostania księdzem nie daje mi od pewnego czasu spokoju. Nie byłem ani ministrantem, ani w żadnej wspólnocie parafialnej, ale podczas rodzinnego wyjazdu do Krakowa stanął na mej drodze ktoś niezwykły. Młody, energiczny salezjanin. Patrząc jak pracuje, byłem pewien, że mógł być równie dobrze - politykiem, menadżerem, naukowcem. Nigdy nie sądziłem, że jedna osoba może robić tyle rzeczy, że taką ilość energii można spożytkować dla ludzkich i Bożych spraw. Trochę zaangażowałem się w budowę parafialnego boiska sportowego, przylgnąłem do oratorium, coś tam usłyszałem o ks. Bosko, ale wcale nie myślałem o zostaniu księdzem! Rok temu zetknąłem się ze środowiskiem ludzi (świeckich wolontariuszy), przygotowujących się do wyjazdu na misje. Razem z rodzicami na drodze Adopcji Serca przyjęliśmy do rodziny Oktawe i Habebe. Przejąłem się bardzo i jakoś tak osobiście losem najpierw tych dzieci, a potem innych. Są ich przecież tysiące - tych, które głodują, umierają na różne choroby, nie znają książki, zabawki, a przede wszystkim żyją bez Dobrej Nowiny.
Jeśli dojrzewa moje powołanie - a czuję, że tak jest - to do bycia misjonarzem. Jeśli skończy się na prawie, jak chcieliby moi rodzice, to myślę, że i tak będę pracował dla misji.

Janusz jest klerykiem III roku w WSD w Kielcach, pochodzi z dekanatu wiślickiego.
W szkole podstawowej byłem ministrantem w parafii, ale w szkole średniej nastąpiło odejście od Kościoła i całkowita negacja wartości. W tym okresie buntu bardzo pomogła mi rozmowa z zakonnicą. Było to właściwie kilka rozmów, które ciągnęły się przez miesiąc. Nastąpił przełom i zwrot, ale nie natychmiastowy. Wtedy chyba już uświadomiłem sobie moje powołanie, ale broniłem się. Pamiętam, jak w każdą niedzielę przesuwałem się od drzwi kościoła bliżej ołtarza, aż powiedziałem księdzu, że znowu chcę służyć do Mszy św. Wówczas dużo rozmawiałem z księdzem prefektem, przypomniałem sobie rozmowy z moją śp. babcią, która była bardzo prawa i pobożna. Myślę, że i jej modlitwy też są u źródeł mojego powołania. W 2000 r. przeżyłem głęboko prymicje znajomego księdza. Zdecydowałem się. Jestem w seminarium.

Klaudia skończyła studia dziennikarskie, ale tak naprawdę nigdy nie podjęła pracy w mediach. Serce ciągnęło ją do gazet katolickich, udało się nawet kilka tekstów opublikować. Cóż, skoro i tam nie było dla niej stałego miejsca. Rynek pracy nie rozpieszcza dzisiaj nikogo, a samo życie niesie więcej rozczarowań, niż może znieść serce człowieka wrażliwego i chcącego żyć w zgodzie ze swoim sumieniem. Przyjaciele stronią od kogoś tak prostolinijnego i prawego. Wykruszają się znajomi, jeśli nie bawi cię używanie, gdy nie chcesz zdobywać współczesnych szczytów kariery, powodzenia, akceptacji. Kiedyś mój wzrok zatrzymał się na słowach św. Jana od Krzyża: „Kiedy [dusza] nie skłania się w żaden sposób do zwodniczych, wpadających w oko dóbr materialnych, jest wolna i czysta, może wszystkich kochać rozumnie i duchowo, zgodnie z wolą Bożą… Im bardziej taka miłość wzrasta, wzrasta również miłość bliźniego” (Droga, III, 22, 1-6).
Noszę te słowa w sobie. Staram się je dopasować do świata. Może uda mi się nimi żyć? Może skorzystam z możliwości i odwiedzę teraz dom sióstr karmelitanek…?

Siostra M. Marzena Baran ze Zgromadzenia Sióstr św. Dominika stwierdza, że w pytaniu o powołanie zamyka się pytanie o miłość.
Od chwili, w której uwierzyłam, że Bóg mnie kocha, rozpoczęło się dla mnie nowe, bardziej świadome życie. Z mojej parafii pochodzi bł. s. Julia, pracują w niej także siostry dominikanki, z którymi miałam kontakt od dzieciństwa. Pierwsza myśl o życiu zakonnym pojawiła się w ósmej klasie. Z ciekawością, lecz bez konkretnych planów jeździłam na rekolekcje i czuwania modlitewne. Pan nie dawał mi spokoju i przynaglił do podjęcia decyzji i dania jasnej odpowiedzi. To nie było łatwe. Był to czas spędzony na kolanach. Moja odpowiedź była: „tak”. Mając lat 19, wstąpiłam do Zgromadzenia Sióstr św. Dominika, które koncentruje się na kulcie Jezusa Eucharystycznego i Matki Bożej Różańcowej. Bóg strzeże mnie, czuwa, był i jest obecny w każdej chwili mojego życia. Przez przeżyte doświadczenia radosne i bolesne przygotowywał mnie do tego, bym była Jego szczególną własnością. Ja jego oblubienicą, a On moim oblubieńcem.