Pierwszego dnia skoncentrowano się na ofiarniczym wymiarze trzeciego z sakramentów chrześcijańskiego wtajemniczenia. Ks. prof. Henryk Witczyk mówił o Eucharystii jako żywej ofierze przemienienia i pojednania. Eucharystia jest ofiarą w znaczeniu ofiary złożonej przez Boga Ojca w Jego Synu, jedynej ofiary Chrystusa uobecnianej podczas każdej Mszy św. oraz uczestniczenia w ofierze każdego z nas - przez dar swojego życia z miłości do Ojca. Chrystus złożył ofiarę jako prawdziwy człowiek inspirowany miłością Boga a równocześnie jako Syn Boży. W ofierze tej człowieczeństwo zostało przemienione mocą miłości zrodzonej w Chrystusie przez otrzymanego Ducha Świętego, symbolizowanego przez wodę wypływającą z przebitego boku. Eucharystia dla ludzi wzorujących się na Chrystusie oznacza więc przemienianie człowieczeństwa obarczonego grzechem - nawracanie przed przystępowaniem do Komunii św. W ofierze najpierw dokonuje się przemienienie życia mocą Ducha, a później dar z miłości do Ojca. Istotą ofiary jest zatem przemienienie, a sprowadzanie ofiary do pojęcia daru to skupianie się jedynie na jej finale. Ks. dr Bogusław Migut omawiał zagadnienie udziału w Chrystusowej ofierze, a ks. dr Janusz Lekan wyjaśniał, na czym polega dar paschalnej ofiary. Współczesna teologia nie skupia się tylko na wymiarze ofiarniczym, ale patrzy na Eucharystię szerzej - podkreśla, że w Eucharystii dokonuje się misterium paschalne, ciągłe urzeczywistnianie zbawczego czynu Chrystusa, który tworzy Kościół jako swoje Mistyczne Ciało.
Drugiego dnia analizowano eschatologiczny wymiar Eucharystii. Ks. dr Artur Malina podkreślał, że Eucharystia jest dla nawróconych zadatkiem przyszłej chwały, pokarmem przybliżającym do radosnego oglądania nowego nieba i nowej ziemi od momentu powtórnego przyjścia Chrystusa (Ap 21-22). Gwarancją życia wiecznego w Eucharystii jest to, iż przyjmowany pokarm jest chwalebnym Ciałem Zmartwychwstałego. O Eucharystii ukazanej jako zapowiedź przyszłej chwały w liturgii mówili ks. dr Maciej Zachara (tradycja zachodnia) i archimandryta dr Sergiusz Gajek (tradycja bizantyjska).
Trzeciego dnia skupiono się na Eucharystii jako komunii człowieka z Bogiem i misterium tworzącym wspólnotę między ludźmi. Ks. dr Bartosz Adamczewski tłumaczył, gdzie są punkty styczne w dwóch pojawiających się w 1 Liście do Koryntian św. Pawła koncepcjach Ciała Chrystusa - prawdziwego (Eucharystii) i Mistycznego (Kościoła). Chodzi tu o miłość i wzajemną troskę, rezygnowanie z własnych pragnień i upodobań tak jak wydający się za nas Chrystus oraz znaki męczeństwa i śmierci Jezusa w Kościele (niezbędność słabych i wstydliwych członków ciała). Ks. dr Piotr Kulbacki omawiał wzór chrześcijańskiej wspólnoty ukazywany w liturgii po Soborze Watykańskim II (podmiotem celebracji liturgicznej jest cała wspólnota, a czynności liturgiczne należą do wszystkich stanów w Kościele). Ks. dr Przemysław Kantyka w ostatnim wykładzie wskazał na możliwości i perspektywy wspólnego zasiadania do Stołu Pańskiego wszystkich chrześcijan oraz eucharystycznej koncelebry przez szafarzy różniących się wyznaniem. Zagadnienie tzw. gościnności eucharystycznej jest dość skomplikowane, ale stanowisko Kościoła katolickiego co do tzw. Komunii św. otwartej jest jasne. Nie ma na nią zgody, bo pełna interkomunia jest celem zjednoczenia chrześcijan, a nie środkiem do niego prowadzącym. Współudział wszystkich chrześcijan w jednej Komunii św. jest szczytem w odbudowywaniu jedności, a do tego szczytu wiedzie droga ekumenicznych dialogów.
Oprócz wykładów i dyskusji każdego dnia odbywały się nabożeństwa z katechezami mistagogicznymi (Msza św. wg Mszału Piusa V - tzw. Msza św. trydencka - w kościele Ducha Świętego przy Krakowskim Przedmieściu 1, Boska Liturgia w rycie bizantyjsko-ukraińskim w cerkwi Narodzenia Najświętszej Maryi Panny przy Al. Warszawskiej 71 i Msza św. wg Mszału Pawła VI w kościele akademickim KUL). Połączenie trzech spojrzeń na Eucharystię: biblijnego, dogmatycznego i liturgicznego stanowiło wyraźną odpowiedź na prośbę Jana Pawła II z encykliki Ecclesia de Eucharistia o refleksję nad tym sakramentem. Jego misterium jest dla nas darem i jednocześnie zobowiązaniem do podejmowania tego, czym zostaliśmy obdarowani - do stawania się darem dla innych.