Nabożeństwo św. bp. Józefa Sebastiana Pelczara do Niepokalanej

Dogmat Niepokalanego Poczęcia, ogłoszony w 1854 r. przez papieża Piusa IX, stwierdza: „Najświętsza Maryja Dziewica od pierwszej chwili swego poczęcia, przez łaskę i szczególny przywilej Boga wszechmogącego, na mocy przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego, została zachowana nienaruszona od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego”. Maryja została „ubogacona od pierwszej chwili poczęcia blaskami szczególnej zaiste świętości”, która pochodzi w całości od Chrystusa; jest Ona „odkupiona w sposób wznioślejszy ze względu na zasługi swego Syna” (por. Katechizm Kościoła Katolickiego 491-492).
Duchowość świętego Biskupa przemyskiego jest wyraźnie chrystocentryczna, ale równocześnie maryjna. Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Maryi stał się jego prawdą osobistą, tytułem do oddawania czci Maryi, bodźcem do akcji pasterskiej. Świadczą o tym zapiski Świętego o osobistym zobowiązaniu do odprawiania co miesiąc jednej Mszy św. i odmawiania co tydzień cząstki Różańca na podziękowanie Panu Bogu za Niepokalane Poczęcie Maryi i za łaski przez Nią wyjednane. Jego nabożeństwo do Niepokalanej było stałe, nie tylko z okazji 50-lecia dogmatu lub pielgrzymki do Lourdes. Święty dbał o publiczny kult Niepokalanego Poczęcia Maryi przez uroczyste odprawianie 8 grudnia, wprowadzenie w diecezji święta objawienia Niepokalanej w Lourdes, popieranie odprawiania wotywy o Niepokalanym Poczęciu, pielęgnowanie tradycyjnych Rorat i Godzinek o Niepokalanym Poczęciu.
Ideą wiodącą w duchowości maryjnej bp. Pelczara była Królowa Korony Polskiej. Chciał przy Jej tronie zgromadzić cały naród polski. W krakowskim kościele Najświętszego Serca Jezusowego polecił sporządzić wizerunek Maryi Królowej - była to Maryja Niepokalanie Poczęta, taka jak na Cudownym Medaliku. Jest tu zarazem naszą Matką niepokalaną i Królową bez zmazy pierworodnej poczętą.
W roku jubileuszowym 1904 bp Pelczar rozpoczął serię koronacji słynących łaskami wizerunków Matki Bożej. W 1909 r. podczas koronacji obrazu Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Tuligłowach głosił, że Niepokalanej od nas należą się trzy korony. Ona pragnie, byśmy: 1) nie stracili łaski uświęcającej i strzegli się grzechu ciężkiego bardziej niż śmierci; 2) jaśnieli cnotami i byli doskonałymi jak Ojciec nasz Niebieski; 3) troszczyli się także o inne dusze, uświęcali je, pracowali nad rozszerzeniem w nich Królestwa Bożego.

Z książki: Wierny ideałom o. Cecyliana Niezgody OFMConv

Wcielić dogmat Niepokalanego Poczęcia w życie

Dogmat... i co dalej?
Dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi ogłoszono po siedmiu wiekach dyskusji teologicznych. Wielkie zasługi położyli na tym polu franciszkanie, zwłaszcza bł. Duns Szkot.
Św. Maksymilian Maria Kolbe, jako franciszkanin, pragnął pomnażać dziedzictwo swojego Zakonu, do którego należał nowy dogmat maryjny. Uważał te siedem wieków walki o jego uznanie za „pierwszą część sprawy, warunek konieczny, by przystąpić do realizacji... do posiania tej prawdy w sercach wszystkich, dopilnowania wzrostu i przyniesienia owocu nawróceń”. Temu celowi służyć miało Rycerstwo Niepokalanej (łac. Militia Immaculatae - skrót: MI).

Geneza MI
Decydującą inspiracją do założenia tego ruchu było natchnienie, jakie otrzymał od samej Matki Najświętszej podczas rozważania dziejów słynnego nawrócenia, za przyczyną Cudownego Medalika, Żyda Alfonsa Ratisbonne’a. Pół roku później św. Maksymilian spotkał się bezpośrednio z atakami masonerii na Ojca Świętego, co tym bardziej przynagliło go do działania. Jeszcze tego samego roku, 16 października 1917, wraz z siedmioma współbraćmi zakłada Rycerstwo Niepokalanej.

Cel MI
W 1977 r. kard. Karol Wojtyła mówił: „Zobaczył o. Kolbe tajemnicę Niepokalanej nie tylko jako największe piękno stworzonego wszechświata, ale jako najpoważniejszą siłę, którą pragnął przekazywać innym. I w tym celu realizował swoje dzieło i nazwał je «Milicja Niepokalanej»”.
Rycerstwo Niepokalanej to ruch maryjny, do którego może należeć każdy katolik, pragnący z pomocą Niepokalanej stawać się świętym i zdobywać dusze innych dla Chrystusa. Św. Maksymilian za podstawowy cel postawił Rycerstwu „jak największą chwałę Bożą przez nawrócenie i uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej”, co sam utożsamiał z wcieleniem w życie dogmatu Niepokalanego Poczęcia Maryi Panny.

Warunki MI
Dla osiągnięcia celu MI członkowie ruchu oddają się całkowicie Niepokalanej jako Jej własność i narzędzia dla szerzenia Królestwa Chrystusowego w duszach ludzkich. To oddanie jest pierwszym warunkiem, by zostać członkiem MI. Jako znak oddania rycerz nosi Cudowny Medalik Niepokalanej, co stanowi warunek drugi. Trzecim jest wpis do księgi MI w siedzibie kanonicznie założonej, np. w Strachocinie.

Środki MI
Aby osiągnąć cel MI, rycerze mogą wykorzystywać wszelkie godziwe środki. Św. Maksymilian wymienia na pierwszym miejscu świadectwo chrześcijańskiego życia, pokutę, modlitwę i rozpowszechnianie Cudownego Medalika. Dla pogłębienia swojego oddania rycerze odmawiają akt strzelisty: „O Maryjo bez grzechu poczęta...”. Z czasem środkiem apostolskim MI stała się także prasa.

Stopnie MI
Rycerstwo Niepokalanej można realizować jako:
- MI-1, to oddanie przeżywane osobiście. Członkowie MI-1 pogłębiają to swoje oddanie przez osobiste nabożeństwo do Matki Bożej i lekturę pism MI, np. Rycerza Niepokalanej. Mogą też formować się i działać wspólnie jako grupa, lecz zawsze za zgodą pasterzy swoich parafii.
- MI-2, to oddanie realizowane w grupach stowarzyszenia, podlegających Narodowemu Centrum MI w Niepokalanowie.
- MI-3, to oddanie przeżywane we wspólnotach, które żyją oddaniem się Niepokalanej i całkowicie poświęcają się szerzeniu idei MI. Są nimi m.in. tzw. Niepokalanowy.

MI a inne ruchy
Św. Maksymilian podkreślał, że „MI nie likwiduje innych stowarzyszeń religijnych i z nimi nie rywalizuje, ale harmonizuje się z duchem każdej religijnej organizacji, bo zaleca doskonałe nabożeństwo do Najświętszej Dziewicy, a przez nie duch każdej organizacji potężnie wzrośnie”.
W naszej archidiecezji są stowarzyszenia, których członkowie oddają się Niepokalanej w duchu MI-1, np. Akcja Katolicka, Domowy Kościół.