Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze wspomina się z uśmiechem. Razem z Pałacem Kultury i Nauki był kolejnym dowodem " przyjaźni" polsko-radzieckiej. Okraszony ruskimi babami i dźwiękami bałałajek, miał festiwal swój urok i zalety. Najpierwszą była promocja miasta w kraju i za granicą, oczywiście wschodnią. Przemiany ustrojowe położyły kres konkursowemu śpiewaniu w języku bratniego narodu. Amfiteatr stopniowo niszczał, a Zielona Góra wypadła z klubu miast festiwalowych. Jednak nie na długo. Władze miasta dbając o promocję postanowiły stworzyć nowe święto muzyki, a że przyjaźnimy się teraz z narodami zza zachodniej granicy, decyzja o charakterze festiwalu nie była trudna. W dniach 22-23 czerwca br. odbył się już II Festiwal Piosenki Zjednoczonej Europy.

Pomysł na nadanie rozgłosu Zielonej Górze przedni. Po ubiegłorocznych problemach z emisją telewizyjną festiwalu, w tym roku zmagania konkursowe i występy gwiazd można było zobaczyć na żywo w programach regionalnych, natomiast finał - wręczenie nagród - w "Jedynce". Dobry czas antenowy i profesjonalna realizacja festiwalu na pewno przyczyniły się do nagłośnienia imprezy, czego rezultaty zaowocują już za rok, a także przypomniały Polsce, że Zielona Góra wciąż istnieje i ma się dobrze. Festiwal Zjednoczonej Europy ma szansę stać się imprezą równorzędną z festiwalami w Opolu i w Sopocie. Nie dorówna im z roku na rok, ale rosnąca liczba zgłoszeń uczestników konkursu i towarzysząca imprezie wrzawa medialna dobrze jej wróżą. Zwłaszcza ta ostatnia ma decydujące znaczenie. Media kształtują opinie, gusty, kreują rzeczywistość. Stwierdzenie w dobie postbigbrotherowej, że stajemy się społeczeństwem medialnym jest truizmem. Światowcy obyci z nowinkami technicznymi ślą SMS-y, e-maile, czatują (gawędzą za pośrednictwem internetu) z połową Polski i świata, pożerają reklamy (" Noc Reklamożerców" w Warszawie), z wprawą poruszają się wśród setek ikon, znaków i symboli popkultury. Zapatrzeni w telewizory, monitory, wyświetlacze, komunikując się okaleczają język. Słowo pisane odchodzi do lamusa, a puste miejsce zajmują piktogramy. Pęd życia pozbawia ludzkość autorefleksji, zatrzymania się nad sobą oraz niszczy zdolność skupienia. Uwagę może zatrzymać artykuł, notka, felieton, lecz nie dłużej niż na kilka minut. Przeczytać książkę to dla wielu czyn iście heroiczny.

W trosce o kulturę duchową narodu i jego poziom intelektualny sięgnięto po reklamę. W spotach telewizyjnych zachęca się rodziców do czytania swoim pociechom bajek. Brawo! Czym skorupka za młodu nasiąknie... Dorośli dowiedzą się, że trzeba, a przynajmniej powinno się czytać dzieciom. Czytać? Tak, ale co...? Dzieci są wybredne, nie zadowoli ich Jaś i Małgosia, gdy w telewizji Power Rangers. Która książka może konkurować z ogłupiającymi Pokemonami czy innymi kiczowatymi produktami telewizji? Obawiam się, że ani Wojtek, który chciał zostać strażakiem ani Krasnal Hałabała nie sprostają wyzwaniu. Bohaterowie książek dla dzieci trącą dziś myszką, a godnych następców próżno szukać. "Nasi milusińscy" (urocze określenie telewizyjne) z radością więc wysiadują przed ekranem, wiedząc, że żadne książkowe przynudzanie im nie grozi, bo nawet rodzice nie mają sił, by sięgnąć po Plastusiowy pamiętnik. Broni się jeszcze Brzechwa i Tuwim. Jak długo Lokomotywa będzie jeszcze ciągnąć dzieci, nie wiem. Na razie taką lokomotywą, ba, potężnym parowozem literatury dla dzieci, młodzieży, a nawet dorosłych jest Harry Potter. Dotychczasowe trzy książki Joanne K. Rowling rozchodzą się w olbrzymich nakładach, a dzieci zaczytują się w przygodach Harry´ego. I choć część krytyki ma zastrzeżenia do przedstawionego w serii obrazu świata, to może dzięki lekturze Harry Pottera młodzi sięgną po np. Wakacje z duchami Bahdaja czy serię o Panu Samochodziku. Wówczas, gdy pokochają czytanie, tę przygodę wyobraźni, nawet telewizyjny Herkules nie oderwie ich od książki. I reklamy czytania będą zbędne, na co cierpliwie czekam.