Parafia pw. Trójcy Przenajświętszej w Burzynie nie należy do parafii największych. Położona jest na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego, pomiędzy Wizną a Jedwabnem. Dojazd nie jest łatwy, parafia składa się z wielu wiosek. Od przeszło 20 lat duszpasterzuje tutaj ks. Stanisław Bokiniec.

15 czerwca br. parafię burzyńską odwiedził bp Stanisław Stefanek. Było to w kilka dni po odpuście parafialnym. Gdy przyjechał do Burzyna, witali go licznie zgromadzeni parafianie i goście, młodzież oczekująca na bierzmowanie, tegoroczne dzieci pierwszokomunijne oraz jak zawsze radosny i serdecznie uśmiechnięty proboszcz - ks. Stanisław Bokiniec. Wszyscy uroczyście weszliśmy do świątyni, a dom Boży to szczególny, bowiem oddany do kultu w dniu inauguracji pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II - 22 października 1978 r. Jak powiedział komentujący całą uroczystość wikariusz biskupi - ks. prał. Jan Sołowianiuk, świątynia tego dnia miała wygląd szczególny, poprzez przywrócenie do kultu i pobłogosławienie odrestaurowanych stacji drogi krzyżowej, pochodzących z poprzedniego kościoła, oraz oddanie do użytku nowo umeblowanej zakrystii oraz odnowionej polichromii. Ten duży trud parafian i proboszcza o piękno parafialnego kościoła dostrzegł na samym początku biskup Stanisław i pobłogosławił. Kilkuletnia praca organizacyjna ks. Stanisława Bokińca i trud finansowy parafian został uświęcony biskupim błogosławieństwem i włączony w celebrację Eucharystii.

Po uroczystym błogosławieństwie biskup Stanisław skierował swoje słowo do młodzieży, której następnie udzielił sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej.

Bóg w ciągu naszego życia daje nam wiele darów, skarbów, które nosimy w sobie jak naczynia gliniane. Te skarby to: łaska Boża, życie Boże, dziecięctwo Boże, ludzka godność. Nasza zaś kruchość polega nie tylko na naszych fizycznych słabościach, np. nie najlepszym zdrowiu, lecz na naszej grzeszności i duchowej ułomności. Ta ułomność to, jak zauważa św. Paweł w Liście do Koryntian, podziały, niezgoda, kłótliwość, bariery wewnętrzne. Pan Jezus jednak nie zniechęca się naszą kruchością, wskazuje nam błędy, byśmy je poprawiali, wspomaga łaską, byśmy się nie zniechęcali i daje nam nadal swoje skarby.

Bóg nie pobłaża naszej kruchości. Nie mówi: "Nic się nie stało. Rób jak uważasz". Bóg tak nie mówi, bo Bóg się nami interesuje, zależy Mu na nas, kocha nas i dlatego wymaga. To człowiek w imię fałszywej tolerancji może mówić: "Rób, co chcesz - byleś zapłacił, bylem ja na tym zarobił, byle był z ciebie zysk". Ale człowiekowi tak mówiącemu nie zależy na naszym dobru.

Boża miłość, która wymaga, skierowuje nas na krzyż. Bowiem praca nad słabościami, nad kruchością, grzesznością jest trudem i jest drogą krzyżową. Odnowione i pobłogosławione stacje drogi krzyżowej niech będą pomocą w pracy nad własnym sercem, w które Bóg tak obficie, jak w gliniane naczynia wlewa swoją łaskę.

Biskup Stanisław nie tylko słowem, ale także sakramentalnym znakiem bierzmowania umocnił burzyńską młodzież - ich serca przechowujące Boże skarby. Każdy otrzymał krzyż, katechizm i zbiorek przemówień Jana Pawła II do młodzieży.

Jest dużo piękna w nadbiebrzańskiej ziemi. Pielęgnowane są tradycje patriotyczne i narodowe. Cieszy zatem, że jest tutaj wielu ludzi, otwartych na piękno wewnętrzne, które wyraża się w trosce o świątynie, w trosce o wiarę od wieków tutaj wyznawaną, wiarę, która przez Ducha Świętego jest wciąż wlewana w serca słabe, ale umacniane łaską.