Obcowanie z piękną przyrodą na Krymie pozwala odczuć zespolenie czterech wspaniałych żywiołów w jednym miejscu. Jest to błogosławione piękno gór wpadających do krystalicznie czystego morza oraz orzeźwiający wiatr, przynoszący chłód, kojący intensywne ciepło promieni słonecznych. Słońce, woda, góry, wiatr - to drogocenne żywioły krymskiej przyrody dane przez Boga i współpracujące ze sobą w harmonijnej służbie dla człowieka. Istniejące do dziś w skalnych pieczarach ślady zamierzchłej historii człowieka pozwalają wędrowcom-pielgrzymom wejść w głębię ludzkiej kultury i zjednoczyć się z tymi, którzy byli tam przed nami i doznawali podobnego jak my odczucia piękna. Swoje duchowe przeżycia wyrażali oni w malowidłach i rzeźbach pozostawionych w grotach skalnych.
Zadziwienie pięknem przyrody przechowywane pieczołowicie w ludzkiej pamięci staje się często źródłem natchnień przelewanych później na płótno lub papier. Takim zadziwieniem podzielił się z nami nasz wieszcz narodowy Adam Mickiewicz w Sonetach krymskich (1826). Oprócz utworów poeta pozostawił do nich przypisy, które są dla turystów kopalnią wiedzy historycznej i obyczajowej oraz wspaniałym przewodnikiem po krymskim krajobrazie. Do sonetu Droga nad przepaścią w Czufut-Kale dał Mickiewicz takie objaśnienie: „Czufut-Kale. Miasteczko na wyniosłej skale: domy na brzegu stojące mają podobieństwo do gniazd jaskółczych; ścieżka wiodąca na górę jest przykra i nad przepaścią wisząca. W samym mieście ściany domów łączą się prawie ze zrębem skały; spojrzawszy przez okno, wzrok gubi się w głębi niezmiernej”.
Czufut-Kale to miejscowość położona na południowy wschód od Bakczysaraju. Powstanie miasta sięga VI w. po Chrystusie. Swoją świetność Czufut-Kale przeżywało dopiero w XIII w. Znane było wtedy jak Kirk-Or (40 zamków). Wspomina o nim mnich Rubruk w swoich zapiskach, powstałych w 1253 r. podczas podróży przez zachodni Krym. Natomiast arabski geograf napisał w 1321 r., że miasto Kirk-Or wygląda jak zamaskowane schrony, doskonale chroniące przed wrogami. Od lat 30. XV w. do początku XVI w., kiedy Krym stał się niezależny od Złotej Ordy, miasto Kirk-Or stało się rezydencją chanów krymskich. W tym czasie notuje się obecność i rozwój społeczności karaimskiej w Kirk-Or, oprócz muzułmańskiej i chrześcijańskiej. W 1454 r. miasto wydało już swoją własną monetę. Na początku XVI w. rezydencja chanów została przeniesiona do
Bakczysaraju, a stare obronne miasto służyło jako więzienie dla jeńców wojennych i twierdza obronna przed atakami wrogów. Pod koniec XVI w., kiedy Tatarzy stracili swoją potęgę w Kirk-Or pozostali tylko Karaimi i Ormianie. Od tego czasu miasto Kirk-Or zmieniło nazwę na Czufut-Kale (Żydowska Potęga). W XVIII w. w jaskiniowym grodzie znajdowało się jeszcze 200 domów i żyło tam od 1000 do 1200 mieszkańców. Kiedy Krym został przyłączony do Rosji, miasto opustoszało. Karaimowie przenieśli się do Eupatorii i Fiedosji.

cdn.