Zapewne wakacje nie tylko mnie, ale z zasady wszystkim, kojarzą się z odpoczynkiem, lenistwem, dużą dawką słońca, długimi wieczorami ( bo nie trzeba rano iść do pracy), egzotycznymi podróżami, czy po prostu wyjazdami z miejsca zamieszkania. W tym czasie pustoszeją zakłady pracy, mniej dzieci wałęsa się koło bloków. Zaludniają się natomiast autostrady, górskie szlaki, nadmorskie plaże. Na Zachodzie w tym czasie pustoszeją także kościoły. Tam czas wakacji to czas " święty": niech się wali, niech się pali, a ja jadę na urlop, żadne tam obowiązki, praca, czy tym bardziej chodzenie do kościoła.

Lato, wakacje, urlopy, dni wolne od pracy to generalnie czas na regenerację sił, odnowienie więzi rodzinnych i oczyszczenie naszej głowy z nadmiaru nagromadzonych przez cały rok informacji i problemów. I słusznie. Tak powinno być. Nawet takie zwykłe czarne pudełko, które stoi u mnie na szafce i nazywa się wideo, od czasu do czasu potrzebuje oczyszczenia, bo inaczej zacina się, wciąga kasetę, a zamiast obrazu jakaś mgła i paski. Z oczyszczeniem wideo problemów większych jednak nie ma, zupełnie inaczej przedstawia się sprawa z przedstawicielem gatunku homo sapiens. Tu oczyszczanie jest bardziej skomplikowane. Aby cała nasza robota nie poszła na marne i zregenerowanych sił starczyło nam na kolejne 335 dni, zadbać trzeba o wszystko. Człowiek jest jednością cielesno-psychiczno-duchową i każda z tych sfer domaga się regeneracji. Dbamy o ciało, wystawiając je na słońce, pozwalając sobie na większe letnie zakupy i smaczniejsze jedzenie; dbamy o psychikę, wyjeżdżamy z dala od codziennych trosk, zmartwień, zapominamy choć na te kilkanaście dni o szefie w pracy i kolejnych zadaniach, jakie dla nas zapewne przygotowuje. Czas zadbać też o ducha. I wbrew pozorom wakacje mogą okazać się dobrą okazją do odnowienia naszej - trochę w ciągu roku zrytualizowanej - wiary.

Coraz częściej i w Polsce można zaobserwować, że latem pustoszeją kościoły. Ale myli się ten, kto przypuszczałby, że parafie obezwładnia wakacyjne lenistwo. Wręcz przeciwnie. Kościoły pustoszeją, bo wręcz wylewa się z nich życie religijne na drogi i dróżki, którymi tysiące pielgrzymów zdąża na Jasną Górę, na morskie plaże i domy rekolekcyjne, na górskie szlaki, gdzie równie często jak "cześć" można usłyszeć "Szczęść Boże". Polskie drogi i bezdroża aż kipią od pielgrzymek pieszych, rowerowych, autokarowych, w sanktuariach trudno znaleźć skrawek spokojnego miejsca, a przy wielu ogniskach słychać słowa religijnych piosenek. Niewątpliwie jest to szansa, aby zobaczyć inne oblicze Kościoła. Oblicze radości, oblicze zachwytu, oblicze fascynacji, czy też oblicze błogosławionego zmęczenia.

Jeżeli pośród naszych wakacyjnych wypraw udało nam się takie oblicze zauważyć, to jest nadzieja, że powrócimy do naszych zajęć naprawdę odnowieni i w pełni sił stawimy czoła codziennym obowiązkom.