Zaprosili nas...

Bądź na bieżąco!

Sandomierz. 8 października: Klub Inteligencji Katolickiej „Forum Sandomierskie” zgromadził się na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym. Główną część spotkania poświęcono osobie prezesa KIK-u - Aleksandrze Abram, która od 1996 r. przewodniczyła Klubowi. Ta długoletnia nauczycielka języka polskiego w I Liceum Ogólnokształcącym, w Liceum Katolickim, jesienią 2003 r. przeniosła się do Krakowa (funkcję prezesa pod jej nieobecność pełnił Marek Żyła). Zebranie rozpoczęło się od podziękowania Aleksandrze Abram, która na to spotkanie przybyła z Krakowa. Podkreślono jej ofiarną i owocną pracę na rzecz KIK-u. Bp Andrzej Dzięga przesłał na ręce pani Aleksandry specjalny list gratulacyjny, w którym podkreślił jej zasługi dla Sandomierza.
W nowych wyborach prezesem KIK-u została Barbara Paterkowa, zastępcą W. Warzecha, sekretarzem dr M. Skibowa-Krukowska, skarbnikiem M. Przepiórka. Asystentem kościelnym Klubu liczącym 30 osób jest ks. dr Wiesław Wilk. „Forum Sandomierskie”, rozpoczynające 15. rok działalności organizuje okolicznościowe imprezy religijne, spotkania formacyjne, integruje katolicką inteligencję miasta, podejmuje działania w zakresie tworzenia, pogłębiania i rozwoju kultury duchowej, intelektualnej, obyczajowej, artystycznej. Nowemu zarządowi, jak i całemu KIK-owi Redakcja składa życzenia owocnej działalności.

Tarnobrzeg. 13 października: Miejska Biblioteka Publiczna organizuje wystawę Starodruki Biblioteki Seminaryjnej w Sandomierzu, która będzie czynna w Sali Odczytowej Biblioteki od 14 października do 30 listopada.

Sandomierz. 17 października: Zarząd Główny Akcji Katolickiej Diecezji Sandomierskiej organizuje diecezjalne spotkanie, które zgromadzi prezesów i zarząd Parafialnych i Terenowych Oddziałów Akcji Katolickiej.

Stalowa Wola 20-21 października: Filia Wydziału Nauk Społecznych KUL w Stalowej Woli, pod patronatem bp. Andrzeja Dzięgi, organizuje konferencję naukową nt. „Czasy katedr - czasy uniwersytetów”. Źródła jedności narodów Europy. Udział w konferencji potwierdziło wielu wybitnych naukowców z kraju i zza granicy. Relację na ten temat zamieścimy w kolejnym numerze.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2004-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Społecznicy stawiają krzyże i kapliczki we Francji

2026-01-14 18:32

Vatican Media

[ TEMATY ]

Francja

Monika Książek

Krzyż przy drodze. Figura na rozdrożu. Znak wiary wpisany w krajobraz. We Francji, gdzie przez dekady symbole chrześcijańskie znikały z przestrzeni publicznej, rodzi się cichy, ale wyraźny ruch odnowy. „The Catholic Herald” opisuje działalność organizacji SOS Calvaires, która przywraca krzyże i kapliczki, przez stulecia kształtujące duchową tożsamość Francji.

Już w XVIII wieku św. Ludwik Maria Grignion de Montfort zachęcał wiernych, by francuską wieś ozdabiały przydrożne kalwarie – wizerunki Chrystusa ukrzyżowanego. Przedrewolucyjna Francja odpowiedziała na to wezwanie z entuzjazmem. Krzyże pojawiły się na skrzyżowaniach dróg, przy wejściach do wiosek i wzdłuż ścieżek, stając się nieodłącznym elementem krajobrazu.

CZYTAJ DALEJ

Bliskość Jezusa odsłania sens

2026-01-14 21:28

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

s. Amata CSFN

Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.

CZYTAJ DALEJ

W Biblii słuchanie oznacza posłuszeństwo, a posłuszeństwo rodzi wolność

2026-01-15 09:14

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama