Ks. Ludwik Wielgosz urodził się 22 sierpnia 1889 r. w Kaszycach, powiat jarosławski, jako syn Jana i Marceli ze Stasiłów. Uczęszczał do szkoły ludowej w Kaszycach, a następnie do gimnazjum w Przemyślu i Rzeszowie, gdzie w 1912 r. złożył egzamin dojrzałości. W latach 1912-17 studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Na kapłana został wyświęcony 6 maja 1917 r., po czym był wikariuszem w parafii Tarnawiec. 2 października 1919 r. został inkardynowany do diecezji lubelskiej. Od 14 października tegoż roku był administratorem parafii Luchów Górny, od 1922 r. - parafii Zwierzyniec, od 1925 r. - parafii Grabowiec i od 1928 r. - proboszczem w Goraju.
O ks. Wielgoszu bp Marian Leon Fulman, w protokole z wizytacji kanonicznej parafii Goraj z 18-20 maja 1930 r., napisał tak: „Ks. proboszcz Ludwik Wielgosz w parafii gorajskiej położył wielkie zasługi. Jego bowiem staraniem odnowiony został gruntownie kościół i pobudowane zabudowania gospodarcze. Moralnie parafia gorajska dzięki taktowi i gorliwości ks. L. Wielgosza bardzo się wzmocniła i podniosła. Zapanowała zgoda i pobożność”.
Ks. Wielgosz został aresztowany przez gestapo 19 czerwca 1940 r. i osadzony na Rotundzie Zamojskiej. Potem był więźniem Zamku Lubelskiego, obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i od 4 maja 1941 r. w Dachau, gdzie otrzymał nr obozowy 25300. Zamęczony został w tymże obozie 27 maja 1942 r. Męczeńską śmierć kapłana upamiętnia tablica w kościele parafialnym w Goraju, na której widnieją słowa: „Ginę jak wielu innych Polaków, ale Kościół i ukochana nasza Ojczyzna zwyciężą”.