Jedno z najstarszych i najbardziej zasłużonych stowarzyszeń w Łodzi - Stowarzyszenie Śpiewacze im. Stanisława Moniuszki, obchodzi w tym roku 110-lecie. W Dniu Papieskim, 10 października, w kościele
Najświętszego Serca Jezusowego przy ul. Skarbowej odprawiona została jubileuszowa Msza św., którą „Moniuszkowcy” zadedykowali Ojcu Świętemu i uświetnili śpiewem.
Stowarzyszenie powstało w ostatnich miesiącach 1894 r. i początkowo, wraz z dyrygentem Franciszkiem Adamczykiem, działało konspiracyjnie, gdyż władze carskie nie wydały zgody na prowadzenie polskiej
placówki śpiewaczej. Swobodny oraz intensywny rozwój działalności nastąpił w okresie międzywojennym. Liczba członków wzrosła do 200 osób, istniały równocześnie 4 chóry (żeński, męski, mieszany i dziecięcy)
oraz 2 orkiestry (salonowa i dęta). Wzniesiono też dom śpiewaczy przy ul. Ogrodowej, bogato wyposażono bibliotekę, a sekcja kulturalno-oświatowa organizowała m.in. akademie i spektakle teatralne. Pod
artystycznym kierownictwem Karola Prosnaka chóry zdobyły wiele nagród i wyróżnień na konkursach i festiwalach.
W trakcie okupacji działalność Stowarzyszenia została zakazana, siedziba zajęta, a bogaty księgozbiór - spalony. Po wojnie Stowarzyszenie natychmiast wznowiło pracę, uczestnicząc m.in. w koncertach
miejscowej Filharmonii.
Od prawie 20 lat kierownictwo artystyczne „Moniuszkowców” sprawuje ceniony chórmistrz - Henryk Karpiński. Za jego kadencji chór Stowarzyszenia odnósł wiele sukcesów. Nawiązał też
ścisłą współpracę z chórem parafii św. Mikołaja z Alpen-Veen w Niemczech.
Podczas jubileuszowej Mszy św. wykonana została - pod dyrekcją Henryka Karpińskiego i z towarzyszeniem organowym Stanisława Kowalczyka - Missa Brevis B-dur Mozarta, a także Gaude Mater
Polonia, Ave Maria Bacha - Gounoda, Ave Verum Mozarta, Alleluja Heandla i Laudate Dominum Gounoda. Zespół zademonstrował spójne, wyrównane brzmienie; bardzo dobrze wypadli też soliści: Barbara Urzędowicz
i Halina Stawicka - sopran, Olga Maroszek - alt, Kazimierz Kowalczyk - tenor i Janusz Kunce - bas. Msza św., obok przeżyć religijnych, dostarczyła także wielu wzruszeń estetycznych.
Dziesięć lat temu, 8 kwietnia 2016 r., papież Franciszek opublikował posynodalną adhortację „Amoris laetitia” (Radość miłości) poświęconą miłości w rodzinie. Dokument ten wywołał przede wszystkim ożywioną debatę na temat postępowania wobec osób rozwiedzionych, które ponownie zawarły związek małżeński. Debata ta osiągnęła punkt kulminacyjny w listopadzie 2016 r., kiedy to czterech kardynałów opublikowało list, w którym wyrażali wątpliwości („dubia”) i domagali się od papieża wyjaśnień. Kard. Christoph Schönborn, który dziesięć lat temu zaprezentował ten dokument w Watykanie, w wywiadzie dla austriackiej agencji katolickiej Kathpress odrzucił krążące od dziesięciu lat zarzuty i ponownie podkreślił, jaki „przełom” dla Kościoła dostrzega w tym dokumencie.
Papież Franciszek stwierdził w „Amoris laetitia”, że osoby ponownie zawarte w związek małżeński nie powinny być już kategorycznie wykluczane z dostępu do sakramentu pokuty i pojednania oraz komunii św. w Kościele katolickim; od tego czasu duszpasterze mogą decydować w zależności od konkretnego przypadku. Według kardynała i arcybiskupa seniora Wiednia nie oznacza to ani relatywizacji nauczania Kościoła, ani tego, że od tego czasu sakramenty są udzielane „za darmo”. Jak powiedział kard. Schönborn, kiedy wyjmuje ten dokument z biblioteczki lub nawet tylko o nim myśli, „nadal łzy napływają mu do oczu”. Dla wielu ludzi w Kościele, a także dla niego osobiście, dokument ten był „ogromną ulgą”: „Nie dlatego, że papież zmienił cokolwiek w nauczaniu Kościoła, ale dlatego, że mówi o życiu”.
Uzdrowienie chromego dokonuje się przy wejściu do świątyni, o godzinie dziewiątej. To pora popołudniowej modlitwy i ofiary. Dzieje Apostolskie wracają do miejsca, którym kończy się Ewangelia Łukasza. Tym miejscem jest świątynia. Łukasz pokazuje ciągłość. Apostołowie nie odrzucają modlitwy Izraela. Wnoszą w nią imię Jezusa. Chromy jest taki „od urodzenia”. Łukasz podkreśla, jak głęboka i trwała jest jego niemoc. Człowiek ten bywa noszony i sadzany przy bramie zwanej Piękną. To miejsce dobre dla proszących. Pielgrzymi dawali tam jałmużnę jako czyn pobożny. Samo słowo „jałmużna” ma w tle także miłosierdzie. Ten człowiek widzi tych, którzy wchodzą. Sam jednak pozostaje na progu. Jest blisko miejsca modlitwy, a równocześnie poza nim.
Nie wszystko, co ważne, dzieje się z hukiem. Czasem historia przesuwa się o milimetry – tak cicho, że łatwo uznać, że nic się już nie da zrobić. Że walec przejechał. Że jest po wszystkim. A potem okazuje się, że nie.
Bo są zwycięstwa, które nie mają dziesiątek triumfalnych nagłówków. Są krótkim komunikatem, jedną decyzją, jednym „nie”, wypowiedzianym w odpowiednim momencie. I to właśnie one – krok po kroku – zmieniają bieg spraw. Historia prokuratora Michała Ostrowskiego jest dokładnie o tym.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1775135371.jpg)
_1775126913.jpg)
