Halina Więcek

W Sanoku, przy klasztorze Ojców Franciszkanów powstał Punkt Pomocy dla Powodzian, który prężnie funkcjonował od 15 lipca do 22 sierpnia 2001 r. Został on utworzony przez członków Wspólnoty Dominikańskiej i Sekcję Charytatywną, zaś nad całością akcji czuwał gwardian o. Stanisław Glista OFMconv.

Można by obszernie pisać o spontanicznym działaniu wielu osób: ofiarodawcach i wolontariuszach, których w Sanoku połączył wspólny cel niesienia pomocy ludziom poszkodowanym przez powódź. Warto jednak przypomnieć niektóre fakty ukazujące wspólny wysiłek i ofiarność serc mieszkańców Sanoka. Wolontariusze pracowali w dwóch miejscach: w redakcji franciszkańskiego tygodnika parafialnego pt. Głos Ziemi Sanockiej oraz kawiarence "U Mnicha".

Przeprowadziliśmy kwestę, w dniu 15 i 29 lipca, zbieraliśmy także ofiary pieniężne do puszek, dzięki temu uzyskaliśmy nie-7bagatelną kwotę 16060 zł i 1 $, która została przekazana do diecezjalnych Caritas w Przemyślu i w Gdańsku.

Dotarliśmy również z czterema konwojami do powodzian:

1 sierpnia zawieźliśmy dary rzeczowe (nową pościel, koce, ręczniki, środki czystości, żywność, wodę itp.) do wsi Nienadowa w gminie Dubiecko. W konwoju uczestniczyli: Witold Baran (kierowca) i wolontariuszki: Ewa Nowosielska i Halina Więcek.

9 sierpnia dotarliśmy z pomocą do wioski Sokolniki w gminie Gorzyce. Pragnę zaznaczyć, że był to największy konwój, przeprowadzony wspólnie z sanockim PCK i ZHP. Dary zawiózł 27-tonowy TIR firmy Trans Gaz, w którym obok "typowych" rzeczy mieściły się meble, lodówki, zamrażarki, pralki, wózki dziecięce z wyprawkami dla niemowląt itp. Z kierowcą Bogdanem Zającem pojechali wolontariusze: Ewa Nowosielska i Władysław Dorotniak.

11 sierpnia pojechaliśmy do Łupkowa, gdzie przebywały na kolonii dzieci powodzian z Tarnobrzega. Tym razem dary rzeczowe ( odzież, żywność trwałą, obuwie sportowe, zabawki itp.) zawiozła Grażyna Lisowska z córką Moniką.

21 sierpnia zorganizowaliśmy ostatni konwój dla kilku ubogich rodzin z wiosek bieszczadzkich, które ucierpiały w lokalnych ulewach i wichurach. Dary: odzież używaną, pościel, żywność, środki czystości, drobny sprzęt gospodarstwa domowego zawieźli: o. Piotr Szczepański, Halina Więcek i Mieczysław Stram (kierowca).

O wszelkiej pracy, kwestach i konwojach informowaliśmy na bieżąco społeczeństwo miasta Sanoka poprzez franciszkańskie czasopismo, życzliwe naszej akcji Nowiny, "Radio Bieszczady", "Telewizję Kablową" oraz gazetkę ścienną z licznymi zdjęciami umieszczoną w kruchcie kościoła (obok rzeźby św. Antoniego).

Również ze wszystkich naszych działań posiadamy dokumentację ujętą w skoroszycie, którą można obejrzeć u o. Stanisława w celu dokładniejszego zapoznania się z ogromem pracy wolontariuszy oraz wspaniałą ofiarnością sanoczan.

Zapewne potrzeby ludzi dotkniętych katastrofą powodzi są bardzo duże. Jednakże dzięki akcji pomocowej, w której bierze udział społeczeństwo całego kraju, podstawowe potrzeby powodzian są zaspokajane na bieżąco. Jest to ważne, tak samo jak nasza modlitwa i obecność, która poszkodowanym dodaje otuchy - nie jesteście sami, bądźcie silni, pragniemy Wam pomóc. Teraz najważniejsza jest pasza dla ocalałego bydła oraz materiały budowlane, aby jeszcze przed zimą zdążyć i wyremontować lub odbudować domy. Mam nadzieję, że i ten problem dzięki ludziom dobrej woli - wspólnocie Kościoła - zostanie rozwiązany.

Pragniemy jeszcze raz wszystkim, którzy już odpowiedzieli na apel niesienia pomocy ludziom poszkodowanym przez powódź podziękować za ofiarność i dar serca. Każda pomoc jest ważna. Ukazuje to, co w ludziach dobre i szlachetne. Uświadamia nam wierzącym w Chrystusa, że w trudach i cierpieniach nie jesteśmy sami, że inni przychodzą z ewangeliczną pomocą dzieląc się tym, czym mogą. I za ten dar serca wszystkim sanoczanom serdecznie dziękujemy.

W intencji ofiarodawców i wolontariuszy 25 sierpnia o godz. 12.00 (w kościele Ojców Franciszkanów w Sanoku) odprawiona została Msza św.