Czy w tym kontekście może jeszcze dziwić nieustające wołanie Kościoła o zaniechanie wykonywania niekoniecznych prac w niedzielę, wołanie o zakazanie handlu w ten jeden, szczególny dzień tygodnia. Kościół troszczy się w ten sposób, aby „dzień Pański” w życiu wierzących nie tracił swego znaczenia, ale zachował pierwotny charakter czasu poświęconego służbie Bogu, wspólnocie Kościoła i drugiemu człowiekowi, czasu odpoczynku i relaksu.
Przecież tylu chrześcijan jest pozbawionych przez swoich pracodawców - również chrześcijan - możliwości uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii. Jeszcze większą rzeszę stanowią ci ochrzczeni, którzy całymi rodzinami zamiast do kościoła udają się do monumentalnych budowli - swoistych świątyń naszych czasów - super- i hipermarketów, aby tam złożyć swoją „ofiarę” na „ołtarzu konsumpcji”. Prowadzi to do degradacji rodziny, a tym samym do degradacji społeczeństw. Już w 321 r. cesarz Konstantyn Wielki zarządził, że sędziowie, ludność miejska oraz rzemieślnicy wszelkiej branży powinni powstrzymać się od pracy i wypoczywać w „czcigodnym dniu słońca” (Cod. Iustin. III, tit. 12, 1). Synowie Teodozjusza, cesarze Arkadiusz i Honoriusz, ogłosili ustawę ograniczającą zabawy i rozrywki urządzane w „dniu Pańskim”. Również synod w Orleanie w Galii (538 r.) nakazał wstrzymać się od ciężkiej pracy w niedzielę.
Niedziela w życiu chrześcijanina ma fundamentalne znaczenie. Podkreśla to Jan Paweł II w opublikowanym w Watykanie 7 lipca 1998 r. liście apostolskim Dies Domini. Papież ukazuje różnorakie wymiary niedzieli, jej najgłębszy sens biblijny, teologiczny oraz duszpasterski. Ojciec Święty uzasadnia potrzebę świętowania niedzieli w parafiach, rodzinach, wspólnotach i życiu osobistym. Wzywa nas wszystkich do ponownego odkrycia wartości dnia Pańskiego i podaje wskazania, co mamy uczynić, aby niedziela pozostała dla każdego dniem Paschy Chrystusa, daru Ducha Świętego, wspólnej Eucharystii, dniem wiary i modlitwy, nadziei, miłości, radości i odpoczynku. Jan Paweł II pisze: „Wiele spośród refleksji i przemyśleń wyrażonych w tym Liście apostolskim to owoc moich doświadczeń z lat posługi biskupiej w Krakowie, a także z późniejszego okresu, gdy już jako Biskup Rzymu i Następca Piotra odwiedzałem rzymskie parafie, regularnie udając się do nich właśnie w niedziele różnych okresów roku liturgicznego. Tak więc List ten jest niejako kontynuacją żywego dialogu, jaki chętnie nawiązuję z wiernymi, aby rozważyć wraz z wami sens niedzieli i zwrócić uwagę na motywy, dla których warto ją przeżywać jako prawdziwy «dzień Pański» także w nowych okolicznościach naszych czasów” (Dies Domini, 3).
Nieustannie doświadczamy tego, jak postępująca sekularyzacja, spłycając naszą wiarę, odbiera nam prawdziwą wolność. Postępuje ona bardzo spokojnie. To nie jest rewolucja. Liberalizm i obojętność to jej „rodzeństwo”. Widzimy, jak w polskich rodzinach laicyzacja prowadzi do obojętności religijnej, a w konsekwencji do desakralizacji niedzieli, prowadzi do osłabienia więzi rodzinnych i ochłodzenia relacji miłości. Zastanówmy się przez chwilę i odpowiedzmy sobie na pytanie: Czy w rodzinach naszych dziadków niedzielną Mszę św. zastępowano dłuższym snem, wspólny obiad, rozmowy przy stole i rodzinny spacer - oglądaniem meczu w telewizji, a tłumaczenie prawd wiary - „kultyczną procesją” do hipermarketu? Przypomnijmy sobie nasze dzieciństwo, a zobaczmy, jak dużo w naszym życiu się zmieniło, jak dużo straciliśmy z piękna rodzinnego - ciepłego przeżywania niedzieli.
Pamiętajmy, że przez chrzest św. zostaliśmy włączeni do wspólnoty Kościoła, tworzymy tę wspólnotę, jesteśmy za nią odpowiedzialni i mamy być żywymi jej członkami. To nie tylko księża stanowią Kościół. Wszyscy ochrzczeni są Kościołem, którego głową jest Jezus Chrystus, który poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie wyprowadził nas z grzechu i śmierci do nowego życia.
Czuwajmy więc, aby nie okazało się, że ktoś nam Pana Boga „wykradł” z naszego życia. Niech Rok Eucharystii stanie się dla nas okazją do głębszej refleksji nad naszą wiarą i czasem jeszcze bardziej świadomego przeżywania niedzieli, a w niej - Eucharystii.