29 stycznia przez ręce biskupa diecezjalnego Adama Dyczkowskiego dwóch diakonów ze Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej - Piotr Furman oraz Marcin Figaj otrzymało święcenia kapłańskie w stopniu prezbitera. Liturgia święceń kapłańskich miała miejsce w gorzowskiej świątyni pw. św. Józefa podczas uroczystej Eucharystii o godz. 16.00.
O. Marcin Figaj pochodzi z Jarocina, a o. Piotr Furman z Komarówki Podhalańskiej. Ten drugi pełnił dodatkowo przez ostatnie pół roku posługę diakona w gorzowskiej placówce Misjonarzy Oblatów. „To wielkie święto dla całej wspólnoty parafialnej” - podkreślał od wielu dni proboszcz parafii pw. św. Józefa, o. Dariusz Galant OMI. I trudno się z nim nie zgodzić. Świątynia przy ul. Brackiej wypełniła się całkowicie w sobotnie popołudnie. Krewni księży neoprezbiterów oraz parafianie z niecierpliwością oczekiwali rozpoczęcia Eucharystii. Licznie przybyli także zakonnicy, współbracia wyświecanych diakonów.
W wygłoszonym słowie Ksiądz Biskup podkreślił godność sakramentu kapłaństwa oraz nakreślił zadania, które czekają na nowych księży. Stwierdził, iż współczesny świat czeka na dobrych kapłanów - świadków Chrystusa. Następnie w imieniu diakonów z prośbą o udzielenie im sakramentu kapłaństwa zwrócił się ich przełożony, prowincjał polskiej prowincji - o. dr Teodor Jochem OMI.
Na zakończenie Eucharystii obaj nowo wyświęceni kapłani gorąco podziękowali bp. Dyczkowskiemu za udzielenie święceń oraz zapewnili go o swojej pamięci modlitewnej i gotowości pełnienia swego posłannictwa zgodnie z wolą Chrystusa i Kościoła. Słowa wdzięczności za lata przebytej formacji skierowali, oczywiście, również do Ojca Prowincjała, a także podziękowali rodzicom za dar życia i ogromny trud wychowania.
W niedzielę 30 stycznia o godz. 12.00 neoprezbiterzy sprawowali w gorzowskiej świątyni swoją pierwszą Mszę św. W jej trakcie o. Jochem wręczył dekrety obediencyjne (skierowanie do przyszłej posługi). Ojciec Marcin będzie służył w prowincji hiszpańskiej, w Maladze. Z kolei Ojciec Piotr pozostanie w Gorzowie, w parafii pw. św. Józefa, już jako wikariusz. Po Eucharystii gratulacjom i życzeniom nie było końca. Obaj kapłani nie kryli swojej radości. Ciesząc się wraz z nimi, życzmy im wytrwałości oraz wszelkich Bożych łask, jakże potrzebnych na trudnych drogach posługiwania kapłańskiego.
Nie bez powodu papież Jan Paweł II nazwał żydów naszymi starszymi braćmi, a papież Benedykt XVI - naszymi ojcami w wierze. Dzień Judaizmu ma nam to przypominać - powiedział przewodniczący Komitetu KEP ds. Dialogu z Judaizmem kard. Grzegorz Ryś. Dodał, że dla Kościoła judaizm pozostaje korzeniem.
15 stycznia w Kościele katolickim w Polsce obchodzony jest XXIX Dzień Judaizmu, w tym roku pod hasłem „Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg – moim Bogiem”. W centralnych obchodach, które rozpoczną się w Muzeum Żydów Mazowieckich w Płocku, uczestniczyć będą m.in. przewodniczący Komitetu Konferencji Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem kard. Grzegorz Ryś i naczelny rabin Polski Michael Schudrich.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
Prezentacja ukraińskiego wydania Biblii Jerozolimskiej w Kijowie
Słowo Boże bliżej nas. Prezentacja ukraińskiego wydania Biblii Jerozolimskiej w Kijowie.
W Patriarszym Soborze w Kijowie greckokatolicką liturgię, wraz z ponad trzydziestoma kapłanami, celebrował biskup Andrij Chimiak. Modlono się, dziękując za ukraińskie wydanie Biblii Jerozolimskiej – wyjątkowego dzieła biblijnego, cenionego na całym świecie za niezwykle bogate komentarze oraz rozbudowany system odsyłaczy do tekstów paralelnych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.