Tegoroczne spotkanie rozpoczęła konferencja ks. prał. Sławomira Sobierajskiego, zatytułowana Głoście Ewangelię Nadziei. „Nadzieja - stwierdził Prelegent - jest cnotą, która wyróżnia chrześcijan spośród innych ludzi. Chrześcijanin pojmuje nadzieję w zupełnie odmienny sposób”. Następnie przytoczone zostały dwa fragmenty z Listów św. Pawła do Koryntian. W pierwszym fragmencie (1 Kor 1, 26-29) opisana jest logika Ewangelii: Bóg posługuje się tym, co małe i słabe, aby czynić rzeczy wielkie. W drugim Liście (2 Kor 12, 9-10) czytamy, że ilekroć niedomagamy, tylekroć jesteśmy mocni. Dyskutując na temat konferencji, uczestnicy stwierdzili, że jeśli podejdziemy do naszych słabości z logiką Ewangelii, będziemy mogli czynić rzeczy wielkie. Wejście w tę logikę obarczone jest wprawdzie ryzykiem zaufania, ale kiedy uświadomimy sobie, że Bóg nie boi się ludzkich słabości, zrobimy miejsce dla nadziei. Katecheci podkreślali w dyskusji, że przeżywane kryzysy, cierpienia i trudne momenty w życiu chrześcijanin może wykorzystać z pożytkiem. To właśnie cierpienie zbliża do Jezusa, zachęca do modlitwy, stwarza okazję do dawania świadectwa i lepszego poznania siebie. Wtedy też przekonujemy się o prawdziwej wartości przyjaźni. Stwierdzono, że „logika Ewangelii każe nam trzymać się nadziei wbrew nadziei”, a brak talentów jest szansą, bo Bóg z rzeczy małych czyni wielkie dzieła.
Podsumowując dyskusję, ks. Sławomir przypomniał, że bardzo wiele o nadziei mówi ostatnio Ojciec Święty. My, chrześcijanie, jesteśmy odpowiedzialni za „poziom nadziei w świecie”. Gdyby nie nadzieja, życie straciłoby sens. Katecheta ma tak mówić o Jezusie, aby doprowadzić do zażyłości z Nim, a wtedy nadzieja nigdy się nie skończy. Chcemy wychować ludzi silnych nadzieją, nadzieją do Boga.
O godz. 19.00, rozpoczęła się druga konferencja, której tematem było przebaczenie. Na wstępie katecheci przytaczali fragmenty z Pisma Świętego, które ich zdaniem najlepiej wiążą się z tym zagadnieniem.
Ks. Sobierajski stwierdził zaś, że przebaczenie jest bardzo mocno związane z miłosierdziem i nadzieją. Mówiąc o przebaczeniu, zwłaszcza przebaczeniu w małżeństwie, należy pamiętać o miłości. Nigdy bowiem nie będzie prawdziwego przebaczenia, jeżeli zabraknie miłości. Prawdziwie chrześcijańskie przebaczenie musi dokonać się w sercu, bo inaczej będzie fałszywe, na pokaz. Przebaczenie musi wiązać się też z nadzieją i wiarą w Boże miłosierdzie. Jeżeli człowiek o tym zapomni, może go to doprowadzić na skraj rozpaczy. Jeżeli mówimy o chrześcijańskim przebaczeniu, to należy pamiętać o umiejętności wybaczenia za popełnione zło drugiej osobie i sobie samemu oraz nie obwiniać Pana Boga.
Po zakończonej konferencji wszyscy zebrali się na adoracji Najświętszego Sakramentu oraz na wspólnym Różańcu. Po modlitwie rozpoczęły się rozmowy między katechetami.
Następnego dnia o godz. 9.00 odbyła się kolejna konferencja, którą tym razem prowadził ks. Wojciech Osial. Były to refleksje dotyczące problemu uczestnictwa młodzieży w Eucharystii. Po wysłuchaniu nagranych na taśmie magnetofonowej negatywnych wypowiedzi młodych ludzi na temat Mszy św. i ich uczestnictwa w Eucharystii, rozgorzała żywa dyskusja.
Po konferencji uczestnicy zostali podzieleni na 5 grup. Każda otrzymała fragment liturgii Mszy św. i po wydobyciu z niego najistotniejszych wątków, prezentowała swoje spostrzeżenia i propozycje uatrakcyjnienia danej części Liturgii eucharystycznej.
Po krótkiej przerwie rozpoczęła się Msza św., sprawowana przez ks. Wojciecha. Podczas homilii wskazał on na 3 postacie ze Starego Testamentu: Hioba, Dawida i Gedeona. Na podstawie zachowań tych postacie Kaznodzieja nawiązał do problemów katechety w szkole. Zaznaczył, że pomimo różnych lęków i obaw należy pamiętać, że po Krzyżu jest Zmartwychwstanie, dlatego należy patrzeć na obecność katechety w szkole przez działanie Pana Boga.
Po Eucharystii katecheci udali się na wspólny obiad.