Już od kilku lat w Lublinie, oprócz Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan, odbywają się comiesięczne nabożeństwa ekumeniczne organizowane przez Archidiecezjalną Radę Ekumeniczną (ARE) powołaną przez abp. Józefa Życińskiego oraz lubelski oddział Polskiej Rady Ekumenicznej (PRE). W ten sposób ekumenizm w naszym mieście ma wymiar nie tylko teoretyczny, ale bardzo pragmatyczny - chrześcijanie z różnych Kościołów i wspólnot Lublina mają szansę kilka razy do roku spotykać się, wspólnie modlić, a nade wszystko poznawać na drodze pogłębionej jedności, którą wyznacza arcykapłańska modlitwa Jezusa „aby byli jedno” (J 17, 22b).
Właśnie takie nabożeństwo odbyło się 23 lutego br. w parafii Wieczerzy Pańskiej Księży Pallotynów przy al. Warszawskiej 31. Miało ono formę Liturgii Słowa, której przewodniczył pracownik naukowy Instytutu Ekumenicznego KUL i członek ARE - ks. dr Sławomir Pawłowski SAC. Uczestnicy wysłuchali czytania z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian, w którym mocno brzmiały słowa o tym, iż jedynym fundamentem wiary dla każdego chrześcijanina jest Chrystus, a słowa z Ewangelii św. Mateusza (7, 24-27) przypomniały, że ci, którzy na Nim budują, stawiają swój dom na skale. Homilię wygłosił proboszcz parafii polskokatolickiej w Lublinie - ks. Andrzej Gontarek, który objaśniał, co dziś mogą oznaczać zarówno słowa Apostoła, jak i Jezusa. Zdaniem Kaznodziei, ruch ekumeniczny potrzebuje trwałych fundamentów, które pozwolą na propagowanie kultury dialogu, tolerancji i otwarcia, tak by Kościół stał się rzeczywistym znakiem miłości dla człowieka. Ostatnią częścią ekumenicznego spotkania była agapa - uczta braterskiej miłości, podczas której okazało się, że polski bigos jest potrawą łączącą gusta kulinarne chrześcijan tradycji wschodniej i zachodniej - prawosławnych, katolików i protestantów.
Łukasz prowadzi Ewangelię do Samarii. Jest to przestrzeń obciążona dawnym sporem. Po podziale królestwa północ i południe żyły osobno. Późniejsze dzieje, kult na Garizim oraz pytanie o prawdziwe miejsce oddawania czci Bogu jeszcze bardziej pogłębiły wzajemną nieufność. Dla Judejczyka wejście do Samarii oznaczało przekroczenie starej granicy religijnej, historycznej i społecznej. W Dziejach Apostolskich spełnia się jednak program zapowiedziany w Dz 1,8. Świadectwo o Chrystusie ma dotrzeć także do Samarii.
Święty Paweł VI uważał go za wzór do naśladowania dla wszystkich współczesnych księży cierpiących na kryzys tożsamości.
Święty Jan z Ávili urodził się w rodzinie szlacheckiej o korzeniach żydowskich. Już jako 14-latek studiował prawo na uniwersytecie w Salamance, a potem filozofię i teologię w seminarium w Alcalá. Od samego początku jednak chciał służyć biednym. Po śmierci swoich rodziców rozdał majątek ubogim, a na przyjęcie po święceniach kapłańskich zaprosił dwunastu żebraków i osobiście im usługiwał. Jego wielkim pragnieniem były misje w Ameryce, jednak na polecenie arcybiskupa Sewilli został misjonarzem ludowym. Głosząc misje w Andaluzji, katechizował dzieci, uczył dorosłych modlitwy, był gorliwym spowiednikiem. W 1531 r. trafił do więzienia inkwizycji, gdyż oskarżono go o herezję iluminizmu (przeświadczenie, że prawdę można poznać wyłącznie intuicyjnie, dzięki oświeceniu umysłu przez Boga). Po licznych interwencjach oczyszczono go jednak z zarzutów i został uwolniony. Założył m.in. uniwersytet w Baeza, na południu Hiszpanii. Powołał także do istnienia stowarzyszenie życia wewnętrznego. Prowadził korespondencję duchową m.in. z Ludwikiem z Granady, Ignacym Loyolą i Teresą z Ávili.
Ktoś wyznaje, że wiele lat nosił w sobie pustkę, ktoś inny był daleko od Boga, komuś życie się sypało, choć do bólu starał się mieć wszystko „pod kontrolą”, innego paraliżował lęk. Wszystkie historie łączy jedno - gdy wydawało się, że już nie ma nadziei, oddanie siebie Maryi stało się początkiem nowego życia. Dziś na Jasnej Górze odbyło się I Ogólnopolskie Spotkanie Ludzi Oddanych Matce Bożej.
Spotkanie odbyło się z inicjatywy Ruchu Pomocników Matki Kościoła. To wspólnota powstała z inspiracji kard. Stefana Wyszyńskiego w 1969 r. U podstaw ruchu znalazły się idee Soboru Watykańskiego II i polska droga maryjna; Jasnogórskie Śluby Narodu i Akt Milenijny Oddania Maryi. Głównymi filarami działalności Pomocników są: eklezjalność, czyli odnalezienie siebie we wspólnocie Kościoła, maryjność, czyli działanie na wzór Maryi i pomocniczość, czyli bycie otwartym dla drugiego człowieka, troska o Ojczyznę, rodzinę i małżeństwo.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.