Powszechnie wiedza na temat homoseksualizmu jest niewielka i powierzchowna. Niską wiedzę dotyczącą homoseksualizmu wykorzystują często środowiska radykalne, które narzucają innym własny punkt widzenia. Sposób przedstawiania problemu uzależniony jest wówczas nie tyle od badań i analiz egzystencjalnych (psychologicznych i teologicznych), ile od nietolerancyjnego światopoglądu oraz od wrogości wobec zranionych skłonnościami homoseksualnymi. „Tego rodzaju zachowania, gdziekolwiek miałyby miejsce - stwierdza Kongregacja Nauki Wiary - zasługują na potępienie ze strony pasterzy Kościoła. Ujawniają brak szacunku dla drugich, godząc w podstawowe zasady, na których opiera się zdrowe współżycie obywatelskie”.
W odpowiedzi na nieustanne apele Ojca Świętego, który od początku swego pontyfikatu wzywa do poszanowania godności osoby ludzkiej, już na początku lat 90. powstała myśl, aby w Lublinie stworzyć miejsce dla ludzi o orientacji homoseksualnej, gdzie będą się czuli bezpiecznie, będą kochani, chciani i akceptowani. Początkowo w małej grupie organizatorów spotkań i zgłaszających się osób, które noszą na sobie ciężar zranienia homoseksualizmem, zastanawiano się, jak radzić sobie z tym problemem, aby życie przeżyć w sposób godny.
Kolejnym krokiem było zaznajomienie się ze współczesną prasą adresowaną do czytelników o orientacji homoseksualnej. Już pierwszy wgląd w tego typu media pozwolił dostrzec w nich sprzeczność z chrześcijańskimi wartościami. Pisma te bowiem poprzez zawartą w nich pornografię i odpowiedni dobór treści, w jawny sposób propagują rozwiązłość i grzech w tej dziedzinie. Tak oto narodziła się myśl, by redagować pismo poświęcone ludziom o orientacji homoseksualnej, gdzie oni sami będą dzielić się swoim „bólem istnienia”, gdzie będzie przekazywana zdrowa nauka dotycząca tego problemu, zgodna z nauczaniem Kościoła. Pismo to nazwane zostało „Światło w ciemności”, aby podkreślić, iż orientacja homoseksualna jest prawdziwą ciemnością dla wielu dotkniętych tym zniewoleniem, zaś Chrystus jest tym, który rozjaśnia wszelkie ciemności.
Wraz z upływem czasu w grupie wypracowano pewien rytm spotkań, zarówno wspólnych, jak i indywidualnych. W ich centrum zawsze znajdowała się Eucharystia i adoracja Najświętszego Sakramentu. Celem tych spotkań była pomoc uczestnikom w osobowym spotkaniu z Bogiem, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych.
Grażyna Tokaj przyznała, iż w początkach jej pracy w tworzącej się grupie czymś niezwykle cennym była korespondencja, która napływała od czytelników pisma „Światło w ciemności”. Z jej treści bowiem wynikało, iż wielu osobom o orientacji homoseksualnej zależy na życiu w bliskości Boga, oraz że istnieją tacy ludzie, którzy chcą im w tym pomagać. Ale również rozmowy indywidualne były czymś, co utwierdzało w przekonaniu, że osobom zmagającym się z tym problemem potrzeba kogoś, kto by ich wysłuchał, zrozumiał, a także pokazał konkretną drogę, jak sobie radzić, by przezwyciężać skłonności homoseksualne.
Wszystkie te doświadczenia stopniowo doprowadziły do określenia się Grupy „Odwaga”, bowiem - jak zaznaczyła mówczyni - „tylko odważni mogą podjąć trud pójścia za Chrystusem i zaparcia się siebie”. Obecnie grupa stawia sobie za cel ukazywanie zagubionym mądrości Kościoła, wypowiadającego się także na temat homoseksualizmu; Kościoła, którego sterem od samego początku był, jest i będzie Chrystus. On jeden ma moc wyprowadzić każdego potrzebującego z jego ciemności.
Wszystkim, którzy pragną nawiązać kontakt z lubelską Grupą Wsparcia „Odwaga”, podajemy adres: Grupa „Odwaga”, Ośrodek Ruchu Światło-Życie, ul. Gwardii Ludowej 8, 20-806 Lublin, tel. (0-81) 740-13-28, 746-90-80, odwaga@lublin.oaza.org.pl