W Miłocinie, miejscowości sąsiadującej od północnego zachodu z Rzeszowem, nieopodal drogi krajowej nr 9, położone są dwa piękne i oryginalne obiekty sakralne, noszące wezwanie św. Huberta - dawna i zabytkowa kaplica myśliwska oraz nowy kościół parafialny. Służą one potrzebom duszpasterskim miłocińskiej parafii, obejmującej swym zasięgiem terytorialnym Miłocin, część Zaczernia i Pogwizdowa Nowego oraz kilka ulic Rzeszowa.
Kaplica myśliwska ufundowana została przez właściciela dóbr rzeszowskich księcia Jerzego Ignacego Lubomirskiego i stanowiła - jak podaje tradycja - jego wotum dziękczynne za cudowne ocalenie podczas polowania. Wzniesiono ją w latach 1741-1746 według projektu Karola Henryka Wiedemanna, nadwornego architekta Lubomirskich. Budowla wyróżnia się doskonałością proporcji. Osadzona została na planie krzyża greckiego skrzyżowanego z ośmiobokiem, przy czym długość ramion krzyża wynosi 10,14 m. Pokryta jest kopułą, nad którą wznosi się latarnia, zwieńczona krzyżem. Kaplica od południowej strony ma niewielką przybudówkę, której dolna część stanowi wejście główne, zaś górna - niewielki taras. Wnętrze kaplicy zdobi unikatowa polichromia malowana techniką al fresco, wykonana przez nieznanego artystę. Z tworzących ją malowideł na szczególną uwagę zasługują: apoteoza Trójcy Świętej, wkomponowana w kopułę oraz obraz św. Huberta, znajdujący się w iluzjonistycznym ołtarzu. Obiekt ten został poświęcony przez kapelana zamku rzeszowskiego - jezuitę Werenko.
Początkowo kaplicą opiekowali się kolejni kapelani zamku rzeszowskiego. Oni też sprawowali w niej okolicznościowe nabożeństwa. Niestety, w pierwszej połowie XIX w. budowla straciła możnych protektorów, jakimi byli Lubomirscy, i z czasem zaczęła popadać w ruinę. Tego procesu nie mogły na dłużej powstrzymać prowadzone sporadycznie prace remontowe, mające na celu głównie zabezpieczenie przed dalszą dewastacją. O wiele korzystniejsza sytuacja zaistniała dopiero po II wojnie światowej. Najpierw w kaplicy zaczęto regularnie sprawować służbę Bożą, następnie w latach 60. XX w. zainicjowano jej kompleksową restaurację, a wreszcie na mocy dekretu bp. Ignacego Tokarczuka z 30 grudnia 1969 r. podniesiono ją do rangi kościoła parafialnego erygowanej wówczas parafii w Miłocinie. W tym charakterze służyła wiernym ponad 30 lat.
Niewielka rozmiarami, o powierzchni zaledwie 64 m2, kaplica św. Huberta nie mogła w pełni sprostać wszystkim potrzebom duszpasterstwa parafialnego. Te względy wymusiły na wspólnocie parafialnej z Miłocina podjęcie starań o budowę nowego, większego kościoła. Realizacją tego zadania zajął się ks. Edward Rusin, proboszcz miłociński od 1998 r.
Wkrótce po objęciu przezeń parafii rozpoczęto załatwianie formalności związanych z planowaną inwestycją. Najpierw opracowano projekt kościoła, a następnie uzyskano pozwolenie na jego budowę. Prace przy nowej świątyni rozpoczęto 4 marca 2000 r. Prowadzono je systemem gospodarczym, a do specjalistycznych zadań angażowano firmy budowlane. Nad całością prac czuwali: mgr inż. Krystyna Brydak - inspektor nadzoru oraz mgr inż. Bronisław Woś - kierownik budowy. W ciągu kilku miesięcy wzniesiono nowy kościół, zaprojektowany przez mgr inż. Jana Krawczyka z Tarnobrzega. Natomiast autorami projektu konstrukcji byli: mgr inż. Mirosław Sekulski i mgr inż. Józef Czaja. Inwestycję zrealizowano dzięki środkom pozyskiwanym od parafian, sponsorów i ofiarodawców z zagranicy.
W wyniku podjętych prac powstał jednopoziomowy, trzynawowy obiekt sakralny o wymiarach: 35,6 m długości, 23 m szerokości, 8 m wysokości, mający ponad 500 m2 powierzchni użytkowej. Po lewej stronie frontonu świątyni znajduje się wieża, wykonana z cegły klinkierowej, o wysokości 19, 5 m. We wnętrzu świątyni obok ołtarza głównego, którego zasadniczym elementem jest duży krzyż, są dwa ołtarze boczne: lewy - poświęcony Jezusowi Miłosiernemu oraz prawy - Matce Bożej Nieustającej Pomocy. Ciekawym i oryginalnym elementem wyposażenia są liczne trofea myśliwskie. Kościół poświęcony został 15 września 2000 r. przez bp. Kazimierza Górnego. Nadano mu wtedy wezwanie św. Huberta.
Oba kościoły miłocińskie mają przede wszystkim charakter religijny, służą bowiem zaspokojeniu potrzeb duchowych wiernych. Są też jednak ciekawymi i oryginalnymi przykładami budownictwa sakralnego Rzeszowszczyzny.