przez lata...
głosem miłości
kruszył zatwardziałe serca

uczył...
jak dom budować na Skale
w oczach drugiego człowieka
nie dostrzegać źdźbła

duchem...
wiecznie młodym
niestrudzenie wzywał
do wiary, nadziei, miłości

tymczasem...
niszczało ciało
głos w piersi zamierał

odszedł...
wśród mroku
zatrzymywany żalem,
oddechem przerażonego świata

kołysany...
na łodzi modlitwy i światła

wrócił...
by śpiewać pieśń Panu
w niebieskim Jeruzalem

„amen”
pełne pokory i radości
otworzyło bramy nieba

pozostało...
ciche pragnienie:

„nie lękajcie się”...