Prawda o Bożym miłosierdziu znajduje się w centrum orędzia ewangelicznego. Pan Jezus przekazał ją w przepięknych przypowieściach, np. o synu marnotrawnym, zagubionej owcy, zagubionej drachmie. Jego miłosierdzia mogli doświadczyć grzesznicy, np. kobieta cudzołożna, paralityk, ludzie pogardzani ze względów politycznych, np. celnicy, a także chorzy, których uzdrawiał, głodni, których karmił cudownie rozmnożonym chlebem. Pomimo tego, że z całą stanowczością potępiał grzech, to jednak nigdy nie potępiał człowieka grzesznego.
Prawda o Bożym miłosierdziu była znana na przestrzeni całej historii Kościoła. Pisali o niej już Ojcowie Kościoła i wielcy teologowie. Na przykład św. Tomasz z Akwinu w Sumie Teologicznej stwierdził: „Wszechmoc Boża okazuje się przede wszystkim w przebaczeniu i zmiłowaniu, gdyż przez to się okazuje, że Bóg ma najwyższą władzę, iż według woli odpuszcza grzechy; ten bowiem, który skrępowany jest wyższym prawem, nie może swobodnie przebaczać grzechów. Albo dlatego, że przebaczając ludziom i litując się, doprowadza ich do uczestnictwa w Dobru nieskończonym, które jest ostatecznym skutkiem jego mocy Bożej”. Zaś w Traktacie o łasce św. Tomasz dodaje, że „przebaczanie ludziom, litowanie się nad nimi, jest dziełem jeszcze większym niż stworzenie świata”.
Jednak w sposób najbardziej pełny prawda o Bożym miłosierdziu została przez Pana Jezusa objawiona św. s. Faustynie Kowalskiej. W swoim Dzienniczku Święta stwierdza, że miłosierdzie Boże wyrównuje przepaść bezdenną, która dzieli Stwórcę od stworzenia. Miłosierdzie Boże w sposób najpełniejszy wyraziło się w Tajemnicy Wcielenia oraz Odkupienia: „Przez Słowo Wcielone daje poznać przepaść miłosierdzia mojego” (Dz. 88). Męka i śmierć Pana Jezusa oddaliły miecz kary, a przedłużyły czas miłosierdzia, który trwa do momentu śmierci. Dlatego Pan Jezus przestrzega: „Nim przyjdę jako Sędzia sprawiedliwy, otwieram wpierw na oścież drzwi miłosierdzia mojego. Kto nie chce przejść przez drzwi miłosierdzia, ten musi przejść przez drzwi sprawiedliwości mojej” (Dz. 1146).
Te drzwi miłosierdzia najbardziej są otwarte w sakramencie pojednania. Pan Jezus pragnie objąć swoim miłosierdziem nawet największych grzeszników: „Miłosierdziem swoim - mówi za pośrednictwem św. Faustyny - ścigam grzeszników na wszystkich drogach i raduje się serce moje, gdy oni wracają do mnie. (...) Powiedz grzesznikom, że żaden nie ujdzie ręki mojej. Jeżeli uciekają przed miłosiernym sercem moim, wpadną w sprawiedliwe ręce moje” (Dz. 1728). Potępienie własnej duszy jest świadomym i wolnym wyborem każdego człowieka: „Dusza będzie potępiona tylko ta, która sama chce, bo Bóg nikogo nie potępia” (Dz. 1452).
Czerpakiem, za pomocą którego można czerpać potrzebne łaski z oceanu Bożego miłosierdzia, jest ufność. Do niej Pan Jezus zachęca nieustannie: „Większe jest miłosierdzie moje, aniżeli nędze twoje i świata całego. Kto zmierzył dobroć moją? Dla ciebie zstąpiłem z nieba na ziemię, dla ciebie pozwoliłem przybić się do krzyża, dla ciebie pozwoliłem otworzyć włócznią Najświętsze Serce Swoje i otworzyłem ci źródło miłosierdzia, przychodź i czerp łaski z tego źródła naczyniem ufności. Uniżonego serca nigdy nie odrzucę, nędza twoja utonęła w przepaści Miłosierdzia mojego. (...) Zrób mi przyjemność, że mi oddasz wszystkie swe biedy i całą nędzę, a Ja cię napełnię skarbami łask” (Dz. 1485).
Z kolei nieufność bardzo rani Boga Miłosiernego, z czego Chrystus zwierza się św. Faustynie: „Nieufność dusz rozdziera wnętrzności moje. (...) Pomimo niewyczerpanej miłości mojej nie dowierzają mi - nawet śmierć moja nie wystarcza im” (Dz. 50). Swoje orędzie miłosierdzia Pan Jezus kieruje do całej ludzkości, a Jego słowa wydają się być szczególnie aktualne w obecnych czasach: „Powiedz zbolałej ludzkości, niech się przytuli do miłosiernego Serca mojego, a ja ich napełnię pokojem” (Dz. 1074). Ojciec Święty 17 sierpnia 2002 r. apelował w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach: „Trzeba przekazywać światu ogień miłosierdzia. W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście. (...) Bądźcie świadkami miłosierdzia!”.
Według św. Faustyny, tronem Miłosierdzia Bożego jest Eucharystia, która jest pamiątką męki, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Święta na łamach swojego Dzienniczka niejednokrotnie daje świadectwo, że to Eucharystia jest dla niej źródłem sił duchowych. „Jedno mnie tylko trzyma, to jest Komunia św., z niej czerpię siłę, w niej moja moc. (...) Jezus utajony w Hostii jest dla mnie wszystkim” (Dz. 1392).
W Eucharystii zawarty jest testament Bożego miłosierdzia. Eucharystia jest zadatkiem przebywania z Chrystusem w wieczności, o czym zapewnia Chrystus św. Faustynę: „Każda Komunia święta czyni cię zdolniejszą do obcowania przez całą wieczność z Bogiem” (Dz. 1810). Rok Eucharystyczny, który przeżywamy, jest okazją do nieustannego korzystania z owoców tego testamentu Bożego miłosierdzia. Głębsze przeżywanie Mszy św., z wiarą przyjmowana Komunia św. powinny nieustannie zbliżać nas do Chrystusa, który „umiłowawszy swoich, do końca ich umiłował” (J 13, 1) i w Eucharystii pozostał z nami „przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20).