1 maja. Przed pomnikiem Czynu Polaków w Szczecinie odbyły się główne uroczystości Święta Pracy, zorganizowane przez zachodniopomorskie partie lewicowe. Spotkanie odbyło się, można by rzec, w kameralnym gronie, bo sympatyków święta przybyło bardzo niewielu.
2 maja. Chwile grozy przeżyli pacjenci Kliniki nr 2 na Pomorzanach. Podczas koszenia trawy pracownik szpitala znalazł minę przeciwpancerną z okresu II wojny światowej. Na szczęście obyło się bez ewakuacji chorych. Minę zabezpieczyli saperzy.
3 maja. Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i rocznica uchwalenia Konstytucji 3 maja. W bazylice katedralnej w Szczecinie Mszy św. w intencji Ojczyzny przewodniczył metropolita szczecińsko-kamieński - abp Zygmunt Kamiński.
4 maja. Burmistrz Choszczna przedstawił za ubiegły rok faktury opłacone z funduszu reprezentacyjnego. Okazało się, że wydał na same obiady i kolacje służbowe 25 tys. zł. Co ciekawe, wraz z nimi mieli je spożywać m.in. poseł Małgorzata Rohde, Komendant Wojewódzki Policji i Marszałek Województwa - niestety żadna z tych osób tego nie potwierdziła. Radni zobowiązali burmistrza do złożenia wyjaśnień.
5 maja. Dwie uczennnice jednego ze szczecińskich gimnazjów przyszły na lekcje kompletnie pijane. Po sprawdzeniu poziomu alkoholu w organiźmie, trafiły na odtrucie do szpitala. Jak się okazało, jedna z nich ukradła alkohol rodzicom.
7 maja. Abp Zygmunt Kamiński wystąpił do szefa IPN-u w sprawie powołania specjalnej komisji, która miałaby zbadać, w jakim stopniu duchowni katoliccy w czasach PRL-u byli inwigilowani przez władze komunistyczne. Komisja miałaby też odpowiedzieć na pytanie, ilu kapłanów udało się zwerbować na stronę służb specjalnych.
Cały Liban przestał być bezpiecznym miejscem. Ostrzeliwane są nie tylko tereny zajmowane przez bojówki Hezbollahu, ale wioski i miasta w całym kraju. „Wśród przesiedleńców panuje ogromny strach, bo nigdy nie wiadomo, co może się wydarzyć, sprawiając, że bezpieczne miejsce w jednej chwili stanie się śmiertelną pułapką” - mówi brat Tony Choukri. Franciszkanin z Kustodii Ziemi Świętej jest gwardianem klasztoru św. Józefa w Bejrucie.
Od pierwszych godzin wojny, franciszkanie otworzyli swój klasztor i przylegające do niego budynki duszpasterskie dla potrzebujących. „Będziemy nadal przyjmować tych, którzy są w potrzebie - zapewnia zakonnik. - Dość już tego cierpienia, człowiek nie jest przedmiotem, śmierć nie jest ani środkiem, ani narzędziem do zmiany strategii, demografii i granic”.
Wyrocznia należy do końcowej części Izajasza (Iz 56-66), do czasu po powrocie z Babilonu. Odbudowa miasta i świątyni nie usuwała ran, sporów o kult i biedy. Wyrocznia zaczyna się od „Oto Ja” (hinneni), typowej formuły Bożej inicjatywy. Bóg mówi językiem stworzenia: „stwarzam” (bārā’). Ten czasownik w Biblii opisuje działanie właściwe samemu Bogu, znane z Rdz 1. Słowo „stwarzać” pada także przy Jerozolimie, która ma stać się radością dla Boga i dla ludu. Nowość dotyczy całej rzeczywistości, nie tylko murów. „Dawne rzeczy nie pójdą w pamięć” odnosi się do historii klęski, która kształtowała wyobrażenia i lęki. Tekst opisuje życie społeczne. Ustaje płacz, ustaje śmierć niemowląt, wydłuża się życie starców. Wiek stu lat zostaje nazwany młodością, a długie życie nie zasłania winy. To obraz odwrócenia przekleństw wojny i niewoli. W Pwt 28 pojawia się motyw domu budowanego dla obcego i winnicy, z której korzysta najeźdźca. Izajasz ogłasza spokojne zamieszkanie i korzystanie z plonu własnych rąk. Obietnica dotyka zwykłych rzeczy: domu, pracy, owocu ziemi. W tradycji Kościoła te słowa stały się ważne w sporze z pogardą dla ciała. Ireneusz w „Adversus haereses” V,35 cytuje zdanie o domach i winnicach jako świadectwo zmartwychwstania sprawiedliwych i odnowy stworzenia. Augustyn w „De civitate Dei” XXII przywołuje „nowe niebiosa i nową ziemię” jako opis radości, w której nie słychać lamentu. Ten sam zwrot podejmie potem 2 P 3,13 i Ap 21,1, rozwijając nadzieję na ostateczne odnowienie świata. Prorok mówi językiem codzienności, aby otworzyć myślenie na dar Boga, który leczy pamięć i przywraca godność pracy.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Jak łatwo zauważyć czyjąś niecierpliwość, pychę, zaniedbanie. Jak trudno uznać: to ja zawiniłem, to ja potrzebuję zmiany. Pycha podsuwa usprawiedliwienia, pokora otwiera oczy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
