Ziemio podkarpacka, kraino świętych, bądź pozdrowiona.
Strzelające w górę wieże Kościołów i przydrożne krzyże mówią, że wiara żyjącego tu ludu nie gaśnie, nadzieja staje się siłą, a miłość przyświeca jak słońce.
Słyszysz - śpiew przy kapliczce - to płynie pieśń dziękczynna rodziny Findyszów, za urodzenie syna, któremu w dostojnej farze krośnieńskiej dano imię Władysław - ten co Bogu, Ojczyźnie i rodzinie przyniesie sławę. Chłopiec wzrasta i w szkolnej kaplicy Sióstr Felicjanek wpatrzony w obraz Częstochowskiej Matki snuje myśl o przyszłości...
Ciszą zaprasza kościół Ojców Kapucynów. Tu z gimnazjum tak blisko. Zamyślenie: dyplom matury w ręku, skrzyżowanie dróg i pytanie gdzie iść? W wyciągnięte dłonie spada perła powołania. Przemyśl - Seminarium u stóp Góry Zamkowej. Katedra, święcenia i prymicje w złocistej farze. Dusza młodego kapłana śpiewa hymn wdzięczności za rodzinę, za matkę, za tych, co idą z nim ku Bogu. Pierwsza placówka - Borysław - wśród szybów naftowych i szczytów Karpat, gdzie lud ruski spleciony przyjaźnią z Lachami. Później Drohobycz w jagiellońskiej farze i Strzyżów nad rodzinną rzeką Wisłokiem. Jasło...
Serce drży przeczuciem, bo coraz bliżej celu. Żmigród - wojenny czas, pierwsze probostwo, zawierucha dziejów. Łemkowszczyzna pustoszeje. Lud musi ją opuścić za bunt i ogień. Dobry Pasterz pochyla się z narażeniem życia nad wyznawcami Mojżesza i chroni grekokatolików, aby zostali. Jest wszędzie tam, gdzie łzy, krzywda i ból...
Pociesza, napomina i żebrze dla wysiedlonych, powracających na ruiny miasteczka i wiosek, które zniszczył huragan wojny, przynosząc biedę, grzech zapomnienia o Bogu.
Nadchodzą dni bezbożnego systemu. Ks. Findysz musi opuścić szkołę, oddać ziemię, chcą go zamknąć w obrębie murów żmigrodzkiego kościoła, aby zostawił owieczki mu powierzone. Chcąc wspierać duchowo Sobór Watykański II, pisze do swoich parafian listy, zachęcając do praktyk religijnych, ustania waśni, do zawarcia związku małżeńskiego w Kościele, kiedy nie ma przeszkód. Mówi im o Bogu oczekującym na nawrócenie człowieka.
Mimo choroby nowotworowej, służy parafii. Źli ludzie nasyłają na niego milicję. Rewizja, aresztowanie, więzienie: Rzeszów, Kraków. Traci zdrowie. Wraca do parafii cień człowieka. Umiera 21 sierpnia 1964 r., wśród łez i żalu swoich owieczek. Męczennik komunizmu.
Odszedł Pasterz o sercu gorącym jak górskie polany ozłocone południowym słońcem. Jego Miłość trwa wiecznie, a wspomnienie o Kapłanie, Pasterzu i Ojcu płynie w świat jak fale górskiej, kryształowo czystej rzeki Wisłoki.
Bądź pochwalona, ziemio podkarpacka. Bądź uwielbiony, Panie za Kapłana, który wszedł na szczyt świętości kamienistą drogą cierpienia, bo kochał, a miłość wszystko przetrzyma. Ma trwanie nieśmiertelne.