Światowy Dzień Chorego, zainicjowany w 1993 r. przez Jana Pawła II, odbył się już po raz 14. Doroczne święto jest owocem papieskich spotkań z chorymi, ale i osobistego doświadczenia cierpienia Jana Pawła II, który walcząc o życie po zamachu jeszcze bardziej zbliżył się do chorych. W liście z 13 maja 1992 r., skierowanym do przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia kard. Fiorenzo Angelini’ego, ustanowił Światowy Dzień Chorego, wyznaczając na obchody datę 11 lutego - wspomnienie objawienia Maryi w Lourdes. Ogólnoświatowe obchody odbywają się co roku w poszczególnych sanktuariach maryjnych. Po raz pierwszy Światowy Dzień Chorego obchodzono w 1993 r., a centralne uroczystości odbyły się w Lourdes i Rzymie. Miejscem tegorocznych głównych uroczystości było australijskie sanktuarium w Adelajdzie.
W pierwszym orędziu na Światowy Dzień Chorego w 1993 r. Jan Paweł II zwracał uwagę, że „miłość do cierpiących jest miarą poziomu cywilizacji”. W papieskim zamyśle dzień ten pobudzać miał do działania wszystkich ludzi. Było to wezwanie „do niesienia ulgi choremu, zarówno fizycznej, jak i duchowej”. Chodzi przede wszystkim o poruszenie sumienia i uświadomienie, „jak ważny wkład wnosi ludzka i chrześcijańska służba cierpiącym w lepsze porozumienie między ludźmi” - podkreślał w 1993 r. Ojciec Święty. Tegoroczne orędzie na Światowy Dzień Chorego, ogłoszone przez Benedykta XVI, zwraca uwagę na osoby chore psychicznie. Papież napisał, iż chciałby wraz z uczestnikami Światowego Dnia Chorego zastanowić się nad sytuacją osób chorych umysłowo.
Problem osób cierpiących na choroby psychiczne jest poważny i dotyka coraz większej liczby ludzi. „W wielu krajach nie ma dotychczas żadnego ustawodawstwa w tej dziedzinie, w innych zaś brakuje określonej polityki w dziedzinie zdrowia psychicznego - przypomina Papież. Konflikty zbrojne, następujące po sobie ogromne klęski żywiołowe, szerzenie się terroryzmu, nie tylko pociągają za sobą przerażającą liczbę zabitych, ale u niemałej liczby tych, którzy ocaleli, spowodowały urazy psychiczne, częstokroć trudne do wyleczenia. Z kolei w krajach rozwiniętych gospodarczo przyczynę nowych form zaburzeń umysłowych eksperci upatrują również w ujemnym wpływie kryzysu wartości moralnych. Wzmaga to poczucie osamotnienia, zagrażając, a nawet rozbijając tradycyjne formy spójności społecznej, począwszy od instytucji rodziny oraz przyczyniając się do marginalizacji chorych, w szczególności umysłowo, uważanych często za ciężar dla rodziny i wspólnoty. Wezwanie do większej troski o chorych psychicznie Benedykt XVI skierował do „wspólnot kościelnych, a w szczególny sposób do tych, którzy służą chorym, aby dawali świadectwo dobroci”.
10 lutego br. sanktuarium Matki Bożej Płaczącej wypełnili chorzy i wszyscy ci, którzy każdego dnia niestrudzenie stoją obok nich, niosąc solidarne wsparcie w trudach dnia codziennego. W przeddzień obchodów Światowego Dnia Chorego, Mszy św. w archikatedrze przewodniczył abp Józef Życiński. We wspólnocie lubelskiego Kościoła modlono się w intencji wszystkich chorych, by „eucharystyczne spotkanie stało się źródłem nowej nadziei”. „Przybyliśmy do katedry, by prosić Jezusa za wstawiennictwem Matki Bożej z Lourdes o dar zdrowia i pomoc w dźwiganiu krzyża cierpienia - mówiła w imieniu wszystkich chorych pani Joanna. - Przychodzimy tu jak do źródła w dalekich Pirenejach, gdyż wierzymy, że przed obliczem Matki Bożej Płaczącej też możemy otrzymać zdrowie i potrzebne łaski”.
Z kolei Metropolita Lubelski, zwracając się do osób chorych, mówił: „Patrzę z podziwem na wielu z was, że przykuci do wózka potraficie ze spokojem znosić swój ból, pisząc codzienną Ewangelię wierności Golgocie. Wasze wyciszenie i wierne trwanie pod krzyżem w stylu Maryi jest dla nas wszystkich lekcją tej wierności, gdzie Chrystus ukazał nam perspektywę, w której czujemy się solidarni z Jego cierpieniem. W świecie, w którym tyle konfliktów i absurdu, nieporozumień i zgiełku, wasze wielkie wyciszenie ma w sobie coś z postawy wiernego Jana, stojącego pod krzyżem na Golgocie”.