- Dzisiejsza liturgia słowa przeniosła nas przez zapis Księgi Rodzaju do początków ludzkości, kiedy to pierwsi ludzie niestety popełniają grzech nieposłuszeństwa wobec nakazu Bożego. Jawi się wówczas niewiasta, którą potem jej mąż nazwie Ewą - matką wszystkich żyjących. Niewiasta, która będzie kroczyła przez wszystkie wieki, aż pełną realizację znajdzie w Najświętszej Maryi Pannie.

To względem niej, do węża Bóg skierował słowa: ,,Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę" (Rdz 3, 8-15).

Natomiast w Dziejach Apostolskich ukazana jest scena po wniebowstąpieniu Pana Jezusa, kiedy apostołowie wracają do wieczernika i oczekują na zesłanie Ducha Świętego. A wśród nich są święte niewiasty, na czele z Najświętszą Maryją Panną. Wszyscy zatopieni w modlitwie, oczekując na to wielkie wydarzenie zbawcze, jakim będzie Zesłanie Ducha Świętego i ukształtowanie całego Kościoła świętego.

Z kolei Ewangelia ukazuje scenę Zwiastowania. Przepiękna scena, malowana przez najwybitniejszych malarzy świata, która zawiera największą tajemnicę naszej wiary, a mianowicie tajemnicę wcielenia Syna Bożego. To, co jest cechą charakterystyczną chrześcijaństwa - Bóg staje się człowiekiem, a Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami.

Warto zastanowić się nad genezą dzisiejszej uroczystości. Trzeba sięgnąć do czasów św. Piusa V, do roku 1571, kiedy to turecki sułtan chcąc narzucić islam całej Europie, zgromadził w Zatoce Patraskiej zastępy swoich okrętów i wypowiedział wojnę chrześcijaństwu. Papież Pius V na kolanach modlił się o ocalenie chrześcijaństwa i Europy. I tak się stało, że w ciągu czterech godzin olbrzymią flotę turecką niszczą podmuchy gwałtownego wichru. Zagrożenie ze strony islamu zniknęło. Wtedy, a stało się to 7 października 1571 r pod Lepanto zostało ustanowione święto Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, w tym kościele czczonej jako Najświętszej Maryi Panny Pompejańskiej. Kiedy w 1711 r. armia muzułmańska przegrywa w bitwie pod Belgradem, papież Klemens XI wprowadza to święto w całym Kościele.

Przez wieki odmawialiśmy różaniec składający się z trzech części: radosnej, bolesnej i chwalebnej. Święty Jan Paweł II, nasz wielki rodak, zastanawiając się nad tymi tajemnicami, doszedł do wniosku, że brakuje jeszcze bardzo ważnych tajemnic z życia Jezusa Chrystusa, które nazwał tajemnicami światła.

Chrześcijaństwo zmagało się z różnymi trudnościami, ale Maryja zawsze prowadziła do zwycięstwa. Za to jesteśmy Jej wdzięczni. My w swoim życiu też musimy pokonywać różne trudności. Musimy walczyć i zwyciężać, poprzez odpowiednie wybory życiowe, dobrze podjęte decyzje. Wpatrujmy się wtedy w Najświętszą Maryję Pannę Różańcową, która zawsze nam pomoże. Módlmy się do Niej z różańcem w ręku, bo to jest modlitwa dla każdego z nas, dla każdego człowieka.

Co jest istotą różańca? Różaniec jest po to, aby uświęcać czas, by każda chwila, każdy moment naszego życia był poświęcony modlitwie i ofiarowany Bogu. To co najważniejsze w różańcu, to silna wola modlitwy. Nie zawsze nam się chce, nie zawsze mamy nastrój, ale pamiętajmy, że różaniec ma nas przybliżyć do Boga, bo przecież Maryja zawsze prowadzi nas do swojego Syna.