Idziesz przez wieki krwią znaczysz drogę
Twardą od cierpień i bólu
Krzyż niesiesz ciężki, koisz duszy trwogę
O Jezu Chryste, nasz Królu
(Pieśń do Chrystusa Króla)

Królewski wjazd Jezusa do Jerozolimy, to piękny początek tragicznego końca - mówili stróże religijnego porządku ówczesnego Izraela. W Jezusowej niedzieli palmowej jest tryumf i śmiertelna porażka, wywyższenie i chwała oraz poniżenie i hańba. Jednak to, co w oczach świata jest końcem i porażką, w oczach Boga staje się dopiero początkiem wielkości i wywyższeniem. To co słabe i poniżone zostanie odnowione i wywyższone. Trudna do pojęcia jest ta Boża dialektyka - przez cierpienie, poniżenie i śmierć do chwały zmartwychwstania. Można ją pojąć tylko przez wiarę, nadzieję i miłość do Tego, Który przychodzi, a Którego Słowo zamieszkało między nami i Stało się Człowiekiem.
W bólu i cierpieniu przyjął Syn Człowieczy cały ludzki los, naznaczony lękiem przed śmiercią. Wziął na siebie wszystkie ludzkie lęki, od których ucieka człowiek: lęk prze chorobami i cierpieniem, lęk przed skutkami kłamstwa, nienawiści, lęk przed każdym grzechem i słabością, a na końcu wziął na siebie i zniweczył na krzyżu lęk przed śmiercią.
Krzyż od tej pory stał się znakiem zwycięstwa, a nie hańby i poniżenia. Stał się on „berłem” niezwyciężonego Króla. Nieodłączny, szedł on przez wieki razem z Jezusem i jego wiernymi uczniami. Krzyż Chrystusa Króla stawał się dla niezliczonych rzesz uczniów znakiem wierności i lojalności. A za najważniejszą sprawę dla każdego chrześcijanina wszystkich czasów uznawano wierność Jezusowemu krzyżowi.
Dlatego, kiedykolwiek poddawano próbie chrześcijan, to kazano niszczyć krzyż, znak wiary w Chrystusa. I tak Chrystusowy krzyż stał się dla wielu znakiem sprzeciwu, nienawiści i walki z Bogiem.
W naszych czasach tę wędrówkę z krzyżem miłości rozpoczęła młodzież zebrana w Niedzielę Palmową na Placu św. Piotra w Rzymie na zakończenie Jubileuszowego Roku Odkupienia 1984. W różnych częściach świata podczas kolejnych Dni Młodzieży, zainicjowanych przez Jana Pawła II, krzyż Chrystusa zawsze był obecny. Podczas tych spotkań ciągle powracała atmosfera tamtej Niedzieli Palmowej w Jerozolimie.
Niedawno dziennikarze zastanawiali się jak opisać fenomen „Pokolenie Jana Pawła II”. Czy takie zjawisko istnieje i czy ono dotyczy jedynie Polski, a może całego świata? Na te pytania próbowali odpowiedzieć socjologowie, politolodzy, duszpasterze, dziennikarze. Widzieli oni w osobie Jana Pawła II orędownika godności człowieka, obrońcę praw ludzkich i ekumenizmu oraz patriotę. Mówiono wiele o wpływie Jana Pawła II na młodzież. Wydaje się jednak, że wpływ Papieża na młodych wynikał z jednej zasadniczej wartości, którą ukazywał Papież, a mianowicie, że był on autentycznym świadkiem Chrystusa. Ten autentyzm, jak magnez przyciągał do niego młodzież. Oddanie się całkowite Bogu - oto tajemnica fenomenu naszego Jana Pawła II.
Zazwyczaj młodzież, która podąża za swoim idolem, jednocześnie odrzuca to, co stanowi tzw. tradycyjne wartości- mówiono na tym spotkaniu. Nie zauważono natomiast takiego zjawiska wśród młodzieży z pokolenia Jana Pawła II. Okazuje się, że fenomen Papieża wymyka się łatwym socjologiczno-społecznym schematom.
Takiego właśnie Chrystusa, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, głosił Jan Paweł II, a umierając dał swoją śmiercią dowód, jak można spokojnie umierać patrząc na Krzyż Pański. Tłumnie zebranej w Rzymie młodzieży Papież przed swoim przejściem do Domu Ojca, niejako w swoją Niedzielę Palmową, powiedział z radością, chociaż milknącym już głosem „Szukałem was, a wy przyszliście do mnie”.