Rafał Osiński: - W Polsce coraz częściej pojawia się pojęcie „muzyka chrześcijańska”. Czy rzeczywiście istnieje taki nurt w muzyce?

O. Stan Fortuna: - Ja jestem chrześcijaninem, katolikiem, księdzem. Zatem muzyka, którą wykonuję, jest chrześcijańska. I nawet jeśli czasem w utworach nie ma słów, tylko rytm, moja muzyka jest chrześcijańska, ponieważ wychodzi z mojego serca, gdzie mieszka Jezus Chrystus. Ja śpiewam o Jezusie - nawet kiedy nie pojawia się Jego imię - ja ciągle śpiewam o Jezusie, ponieważ jest obecny we wszystkim, co dotyczy życia człowieka.

- Są wykonawcy, którzy nie określają swoich kompozycji jako chrześcijańskie, ale niosą one dobre przesłanie. Czy można stwierdzić, że nie wiedząc, tworzą muzykę chrześcijańską?

- Muzyka może przesyłać dobro i być świetna, jednak niechrześcijanin nie wykonuje muzyki chrześcijańskiej. Obecnie obserwuje się w kulturze wzrost popularności muzyki chrześcijańskiej i wielu ludzi chętnie deklaruje uczestnictwo w tym nurcie, lecz jeśli nie wierzą tak naprawdę w Jezusa Chrystusa i nie świadczą życiem o wyznawaniu wartości, jakie niesie Ewangelia, nie tworzą muzyki chrześcijańskiej.

- Czy muzyka może faktycznie nawracać - czy to, gdy skłania do refleksji, czy gdy publiczność szaleje w euforii? W obu przypadkach istotne są emocje, choć diametralnie różne. Naprawdę coś zostaje na dłużej we wnętrzach odbiorców?

- Sam koncert nigdy nie może nawrócić człowieka. Jedyne, co może nawrócić, to wpływ Ducha Świętego. Jeżeli nawet emocje są podsycane wydarzeniami - nie tylko muzyką, ale również na przykład pielgrzymkami papieskimi - czy to znaczy, że później wszystko się kończy? Odpowiedź brzmi: nie. Koncerty mają finał; Jan Paweł II już nie żyje, lecz proces przemiany serc, który się rozpoczął, trwa i nigdy się nie kończy. Człowiek jest stworzony na obraz Boga i jeśli serce zostanie poruszone w stronę nawrócenia, dalej żyje z Duchem Świętym. On jest wieczny i cały czas działa. Nie wystarczy raz przeczytać Biblię czy przyjąć Komunię św. Jeżeli ktoś uczestniczy w koncercie, jego emocje mogą być poruszone. To może pomóc, ale każdego dnia musimy pracować nad naszym nawróceniem. A co, jeśli w Kościele nie ma żadnych emocji? Wydaje się, że wnętrze człowieka jest obumarłe, nic nie czuje, ale Bóg jest ponad naszymi emocjami i może działać zarówno wtedy, gdy one są, jak i gdy ich nie ma. Naszym zadaniem jest odpowiedzieć szczerze na to, co otrzymujemy od Boga.

- Popularność wydaje się ryzykowna dla zakonnika, ponieważ ludziom sławnym zagraża pokusa pychy. Jak sobie Ksiądz z nią radzi?

- Jeśli czuję się gwiazdą, to tylko dlatego, że Bóg pozwala mi świecić w ciemności (uśmiech - przyp. red.) To nie jest wielka kariera. Jaka sława? Gdybym był bardzo sławny, zarabiałbym mnóstwo pieniędzy i mógłbym je rozdać najbardziej potrzebującym. Dostrzegam zbyt wiele wyzwań i zadań do wykonania, aby myśleć o popularności. Ktoś napisał, że gdziekolwiek Jan Paweł II pojechał, był zawsze w centrum uwagi i kamery skupiały się na jego osobie. Ale on przecież używał siebie, aby zwrócić wszystkich ku Jezusowi. Jeżeli ludzie rozpoznają mnie jako wiernego sługę Jezusa, nie ma problemu - to jest błogosławieństwo! Natomiast jeśli traktowałbym granie i śpiewanie jako zwykłą pracę czy sposób na karierę, miałbym ogromny kłopot. Mam przekonanie, że Bóg mnie wspiera. I nie czuję się gwiazdą. Podczas moich podróży można się przekonać, że nie prowadzę życia gwiazdy i z pewnością wielu zatęskniłoby za powrotem do domu.

- Podczas naszej rozmowy padały przykłady z pontyfikatu Jana Pawła II. Tymczasem od ponad roku mamy nowego Papieża, o którym nie wspomniał Ksiądz ani razu. To mnie trochę niepokoi.

- Nie ma potrzeby się martwić. Ja też chcę być taki jak Papież Benedykt XVI. Dlaczego? Bo on też kocha Jana Pawła II - może nawet tak bardzo jak ja? (uśmiech - przyp. red.) Podczas wizyty w Polsce wdychał to samo powietrze co Karol Wojtyła i ja chcę czynić podobnie. Benedykt XVI podjął się zadania wcielania w życie Kościoła myśli swojego Poprzednika. Jestem szczęśliwy, gdy to podkreśla i do tego dąży. Przyznam, że byłem zdziwiony, kiedy kard. Ratzinger został wybrany na papieża, ale przecież to był właśnie wpływ Jana Pawła II.

Rozmowę tłumaczyła Katarzyna Kołatek