Jubileusze stanowią okazję do refleksji nad przemijającym życiem, nad dokonaniami ludzi zaangażowanych w dobro wspólne, nad umacnianiem duchowych i materialnych pomników naszej kultury. Niewątpliwie kościół i parafia Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Pabianicach stanowi przykład takich dokonań. Obchody jubileuszu 100-lecia jej istnienia rozpoczęły się 1 października br.
Monumentalna świątynia w stylu neogotyckim z dwiema strzelistymi wieżami pięknie wpisuje się w krajobraz ziemi łódzkiej i stanowi niezwykły znak wiary. Jej budowę rozpoczął pod koniec XIX wieku proboszcz parafii św. Mateusza ks. Edward Szulc wraz z parafianami. 20 grudnia 1903 r. delegat biskupa włocławskiego ks. prał. Jan Śliwiński poświęcił nową świątynię i odprawił w niej pierwszą Mszę św. Dekret o utworzeniu nowej parafii podpisał ówczesny biskup włocławski Stanisław Zdzitowiecki 20 grudnia 1906 r. Od 1 stycznia 1907 r. zaczęła funkcjonować nowa parafia pw. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej.
Obecni duszpasterze i administratorzy parafii Księża Misjonarze św. Wincentego á Paulo - przybyli do Pabianic w 1919 r., zaproszeni przez bp. Zdzitowieckiego w dowód wdzięczności za ich prawie 150-letnią posługę w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Misjonarze zadbali o wyposażenie kościoła i plebanii, ale nade wszystko o potrzeby duchowe wiernych: uczyli w szkołach, głosili rekolekcje i misje, prowadzili stowarzyszenia, opiekowali się ubogimi, angażowali się życie społeczne Pabianic. Dzięki ogromnej ofiarności wiernych, życzliwości wielu firm i zakładów oraz zaangażowaniu wybitnych fachowców już w 1928 r. biskup łódzki Wincenty Tymieniecki dokonał poświęcenia całego wyposażenia kościoła.
Okres II wojny światowej był dla kościoła i księży misjonarzy niezwykle trudny. Na początku Niemcy rozstrzelali Księdza Proboszcza, a misjonarze musieli opuścić Pabianice, dwaj z nich zakończyli życie w obozach koncentracyjnych. Świątynia została początkowo zamieniona na magazyny i stajnie, a następnie stała się kościołem tylko dla Niemców. Hitlerowcy niszczyli w niej wszelkie ślady polskości. Misjonarze powrócili po wojnie i zajęli się odrestaurowaniem zniszczonego kościoła. W latach 70. zawiązało się w parafii wiele grup: Duszpasterstwo Akademickie „Przystań”, ośrodek duszpasterstwa rodzin, Oaza Młodzieży i Rodzin, Krucjata Maryjna. Dokonano też wielu prac inwestycyjno-modernizacyjnych, m.in. pokryto kościół blachą cynkową, wyposażono w nowe ławki i konfesjonały oraz wymalowano całą świątynię. W latach 80. i 90. parafia była kilkakrotnie dzielona, gdyż powstawały nowe wspólnoty parafialne. Został też wybudowany nowy budynek, początkowo dla celów katechetycznych, ostatecznie przeznaczony dla prowadzenia szkoły. Powstały szkoły katolickie: Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące im. św. Wincentego á Paulo. Prężnie działał Ośrodek Odnowy w Duchu Świętym, rozwijały swą działalność przyparafialne stowarzyszenia.
Duszpasterze, parafianie oraz sympatycy tej świątyni dokładają starań, by upamiętnić 100-lecie parafii wieloma dziełami duchowymi i materialnymi. W latach 2001-04 blachą miedzianą pokryto dach i wieże kościoła. W roku 2005/06 odrestaurowano portale kościoła, gzymsy i wieżyczki, wymieniono instalację elektryczną, położono kostkę brukową, przeprowadzono remont budynków parafialnych i uporządkowano teren wokół nich, oświetlono kościół wewnątrz i na zewnętrz. Te kosztowne przedsięwzięcia możliwe były tylko dzięki ogromnej pracowitości, zaangażowaniu i ofiarności wielu ludzi. Za to wszystko serdecznie dziękuję w imieniu Komitetu Obchodów 100-lecia Parafii, który zawiązał się w roku 2005. Szczególnie serdeczne podziękowanie składam władzom samorządowym za współfinansowanie iluminacji naszej pięknej świątyni. Słowa uznania i szczerej wdzięczności niech przyjmą pabianickie zakłady pracy i firmy, które tak aktywnie włączyły się w prace remontowe.
Piękną i trwałą pamiątką wielkiego jubileuszu byłoby wymalowanie wnętrza całej świątyni i zmodernizowanie ogrzewania oraz wyremontowanie budynku Domu Katolickiego. Wierzę, że wszystkim nam starczy entuzjazmu i zapału.
Ufam, że rozpoczęty 1 października rok jubileuszowy przyniesie również obfite owoce duchowe w naszej wspólnocie, ożywi zaangażowanie grup parafialnych, dostarczy wielu głębokich przeżyć religijnych tym, którzy wraz nami będą obchodzić tę rocznicę, zaowocuje trwałym porywem nowego ewangelicznego entuzjazmu i wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka oraz pomnoży dzieła miłosierdzia w naszej wspólnocie parafialnej.