Jednym z pierwszych dokumentów ujawniających i potępiających negatywne zjawiska związane z sektami była Rezolucja Parlamentu Europejskiego w Sprawie Ruchów Kultowych w Europie opublikowana na początku lat 80. W dokumencie ujawniono i jednocześnie potępiono występujące w sektach destrukcyjnych takie zjawiska jak: znęcanie się fizyczne i psychiczne nad członkami grupy, wykorzystywanie seksualne, bezprawne zatrzymywanie, niewolnictwo, zachęcanie do działań agresywnych, propagowanie ideologii rasistowskiej, oszustwa podatkowe, nielegalny obrót pieniędzmi, przemyt broni i narkotyków, pogwałcenie prawa do pracy, nielegalne praktyki medyczne. W 1984 r. Parlament Europejski opublikował tzw. Raport Cotrella. Dokument ten broni praw osób krzywdzonych przez totalitarne grupy o charakterze destrukcyjnym. W polskim Raporcie O stanie bezpieczeństwa państwa stwierdza się, iż w działających na terenie Polski sektach występuje zjawisko indoktrynacji, izolowanie od reszty społeczeństwa, zmuszanie członków do przekazywania osobistego majątku sekcie lub do bezpłatnej pracy na rzecz grupy, w niektórych grupach dochodzi do wykorzystywania seksualnego członków, zmuszanie do prostytucji, produkcji filmów pornograficznych, żebractwa i kwestowania na rzecz grupy. W sektach tych występuje także ograniczanie czasu snu i przyjmowania koniecznych dla utrzymania stanu zdrowia posiłków. Spotyka się nakłanianie do zażywania środków halucynogennych, farmakologicznych i narkotyków w trakcie sesji modlitewnych i medytacji. Prowadzi to do wyczerpania fizycznego i psychicznego a w konsekwencji także do uzależnienia psychicznego i ekonomicznego uczestników. W grupach tego rodzaju występuje także ograniczanie dostępu do pomocy medycznej. Wszelkie próby zerwania z grupą spotykają się z szykanami i groźbami.

Metody działania sekt zostały również przedstawione w dokumencie watykańskim zatytułowanym: Sekty albo nowe ruchy religijne. Wyzwanie duszpasterskie. (W: L´Osservatore Romano, wyd. polskie, nr 5/79, 1986.). Dokument wymienia m.in. podstępny proces wprowadzania kandydata ze stopniowym odsłanianiem wymagań. Stosowane techniki nacisku takie jak "bombardowanie miłością", oferta pomocy żywnościowej czy leczniczej, rozdawnictwo darów, pieniędzy, nawet zastosowanie przez niektóre sekty flirtu, pochlebstwa. Obok tych metod pojawia się wymóg bezwarunkowego poddania się woli przywódcy. Następuje izolacja jednostki poprzez wyeliminowanie informacji z zewnątrz, odcięcie od rodziny, przyjaciół, czasopism, radia, telewizji a nawet opieki lekarskiej. Sekty stosują też metody przebudowy świadomości prowadzące do zaburzeń poznawczych ("bombardowanie intelektualne"), stosują klisze (schematy myślenia) blokujące myślenie refleksyjne, narzucają swoją własną logikę i argumentację jako niepodważalne. Dokument zauważa, że łatwym łupem sekty stają się osoby zarówno młode jak i starsze pozostające w nieładzie wewnętrznym. (wyrażając to językiem religijnym chodzi tutaj o życie w grzechu ciężkim). W stosunku do tych osób stosowane jest odcięcie nowo pozyskanych od ich przeszłości, skupienie się, celem ich pozyskania i uzależnienia od sekty, na odchyleniach od normy w ich zachowaniach takich jak zażywanie narkotyków, dewiacje seksualne, wykorzystywanie ich zahamowań psychicznych. Bardzo skuteczną metodą jest utrzymywanie nowo zwerbowanych w ciągłej aktywności, poprzez ograniczanie im wyżywienia i snu, ciągłą obecność i kontrolę ze strony członków sekty, ustawiczne napominanie i szkolenie, których celem jest doprowadzenie nowo pozyskanych do stanu duchowej egzaltacji, zmienionej świadomości. W rezultacie zastosowania wymienionych powyżej praktyk następuje zlikwidowanie oporu i wymuszenie automatycznego posłuszeństwa wobec poleceń. Niektóre sekty do tego stopnia koncentrują się na osobie swojego przywódcy, że przyznają mu prerogatywy boskie.

Pozyskiwanie nowych adeptów przez sekty jest również przedmiotem refleksji socjologów. Elżbieta Hałas w swojej pracy " Konwersja. Perspektywa socjologiczna" (Lublin 1992/ przytacza teorię Loflanda, który wyodrębnia szereg faz w strategii oddziaływania sekty na jednostkę) koncepcja konwersji do sekty jako "odfiltrowywanie" /. Na uwagę zasługuje zwłaszcza faza "chwytania" czyli nawiązywania kontaktów w miejscu publicznym i sprowadzania danej osoby na teren grupy. Po niej ma miejsce faza "nauczania", w której demonstrowanie kandydatowi na członka sekty zainteresowania i uczuć ma pomóc w przedstawieniu nauki sekty w jak najbardziej atrakcyjnym świetle. Trzecia faza to " kapsułkowanie" czyli zamknięcie pozyskanego kandydata we wspólnocie sekty polegające na jego wyizolowaniu. W fazie "kapsułkowania" chodzi o kontrolowanie sytuacji przez przywódców sekty, celem przezwyciężenia wszelkich wątpliwości kandydata. Temu zamierzeniu służy absorbowanie uwagi kandydata poprzez całodzienną aktywność, włączenie go w kolektywne działania grupy takie jak modlitwy, śpiewy, oraz zastosowanie takich środków jak dążenie do wyłączności przepływu informacji od nawracających do nawracanych, zmęczenie itp. Wszystkim tym zabiegom i czynnościom animatorów sekty towarzyszy "okazywanie miłości" i życzliwości kandydatowi. Ostatnią fazą jest angażowanie kandydata do sekty przez stopniowe wciąganie go do przyjętych wzorów uczestnictwa w grupie.

W tym momencie rodzi się pytanie: Jakie skutki dla osobowości członka sekty destrukcyjnej przynosi tego rodzaju manipulacja? Na ten temat opowiemy w następnym odcinku.