Kanalizację stanowią tu rowy wykopane po obu stronach wąskich ulic. Minęliśmy zaledwie kilka hydrantów, z których płynęła żółta woda. Minęliśmy również kilka sklepów, ale w nich niewiele było towarów. Ale kto tu ma pieniądze?

Tu przecież mieszkają bezrobotni, mało kto ma pracę, jeśli ma to najgorszą, najniżej opłacaną, najcięższą, dorywczą.

W końcu trafiamy na przystrojoną w girlandy ulicę. Okazuje się, że bracia byli zaproszeni na wesele. Młoda para to ludzie około dwudziestego roku życia. Gdy bracia zbliżyli się do tłumu, wszyscy ruszyli się w ich kierunku. Ci, którzy stali bliżej, zaczęli schylać się i dotykać dłońmi naszych stóp, a następnie prostując się, składali ręce jak do modlitwy na wysokości czoła. Wyrażali w ten sposób wielką wdzięczność i wielki szacunek.

Co wy robicie? Ja nie zasługuję na taki szacunek, oni, bracia tak, ja nie. Próbowałem ich powstrzymać, ale bezskutecznie. Odebrałem więc szacunek, na który nie zasłużyłem.

Para młoda czekała na nas w środku tego tłumu, kiedy do nich dotarliśmy nastąpiło serdeczne przywitanie. Bracia wiedzieli o tej uroczystość wcześniej i oczywiście przynieśli młodej parze prezent - kilka metrów płótna. Przyjęto to z podziwem i radością.

Okazało się, że na uroczystości zaślubin zebrało się kilkaset osób, czyli kilka najbliższych ulic. Uroczystość uświetniła uczta z pomarańczy i bananów, które zresztą przynieśli sami goście, każdy położył coś na wspólny stół ustawiony wzdłuż ulicy, czasem było to na przykład tylko pół banana. Tak wspólnym wysiłkiem odbyła się uroczystość, w czasie której cieszono się głównie ze swojej obecności, bo cóż pozostało więcej?

Cdn.