Monika Łukaszów: - W rozwoju struktur diecezji legnickiej Ksiądz Biskup ma swój ważny udział. Proszę przypomnieć, czego on dotyczył?

Bp Stefan Regmunt: - Ojciec Święty Jan Paweł II, tworząc diecezję legnicką, mianował pierwszym biskupem legnickim bp. Tadeusza Rybaka. Jemu też zlecił troskę o tworzenie życia diecezji, organizację struktur. Wszyscy inni wspomagali te wysiłki. Biskup Tadeusz otrzymał do pomocy bp. Adama Dyczkowskiego, ale też 485 duszpasterzy i wielu świeckich. Ojciec Święty zachęcił też, aby księża pochodzący z terenu nowej diecezji, a pracujący dotychczas na terenie innych diecezji wspierali nowego biskupa, wyrażając gotowość służby w powołanej diecezji. Wśród księży, którzy zostali włączeni w tę pracę (inkardynowani) znalazłem się również i ja. Otrzymałem zadanie pełnienia misji proboszcza parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Legnicy, a także opieki nad naszymi klerykami studiującymi wówczas we Wrocławiu. Otrzymałem też zadanie troski o duszpasterstwo powołań duchownych i o misje. W legnickiej Kurii byłem dyrektorem Wydziału Nauki Katolickiej, której zadaniem było m. in. odpowiedzialność za funkcjonowanie instytucji kształcących katechetów (w Legnicy, Wałbrzychu i Jeleniej Górze). Pomagałem też bp. Adamowi Dyczkowskiemu w Diecezjalnej Radzie Katechetycznej. Kiedy przyszedł odpowiedni moment, wraz z gronem księży zabraliśmy się za przygotowanie Wyższego Seminarium Duchownego w Legnicy. Duży udział miał w tym dziele ks. inf. Władysław Bochnak, ks. dr Józef Lisowski, ks. dr Stanisław Araszczuk, ks. dr Marek Korgul i inni. Była to praca zbiorowa, wspólna. Wszystko dokonywało się pod bacznym okiem i przy aprobacie Biskupa Legnickiego.

- Jak wspomina Ksiądz Biskup czas spędzony na parafii jako proboszcz?

- Praca w parafii Matki Boskiej Częstochowskiej była w tamtych czasach pewną przygodą duszpasterską. Ożywiła wiele sektorów misji kapłańskiej. Pracowałem wówczas z ks. dr. Markiem Adaszkiem i ks. mgr. Krzysztofem Krzyżanowskiem. Wierni przyjęli nas bardzo życzliwie. Praca w parafii trwała tylko rok, po roku bowiem zostałem mianowany rektorem nowego Seminarium Diecezjalnego w Legnicy, ale ten czas zostawił dużo miłych wspomnień i osobistych więzi z wiernymi.

- Jak wyglądały początki tworzenia WSD?

- Trzeba było przygotować budynek na nową uczelnię kształcącą przyszłych księży. Ten, który otrzymaliśmy jako rekompensatę za zabrane wcześniej mienie Kościołowi, był zdewastowany. Dach spalony, wnętrze nie nadawało się do zamieszkania i prowadzenia zajęć. Bp Tadeusz Rybak wyznaczył ks. inf. Władysława Bochnaka do pokierowania pracami renowacyjnymi budynku. Moja rola i współpracujących ze mną księży sprowadzała się do kompletowania dokumentów i kadry umożliwiającej powołanie tej nowej instytucji. Niemal codziennie spotykaliśmy się z bp. Tadeuszem Rybakiem, bp. Adamem Dyczkowskim, by szukać najlepszych rozwiązań. Trzeba było też stworzyć zaplecze naukowe dla nowego Seminarium. Jeździliśmy na KUL, do innych uczelni, aby zdobyć duplikaty książek dla przyszłej biblioteki. Wspomagali nas też księża z archidiecezji, którzy dysponowali nieraz bardzo unikalnymi księgozbiorami. Pamiętam, że również wierni świeccy wspierali nas na tej drodze. Powstało Towarzystwo Przyjaciół Wyższego Seminarium Duchownego. Księża i parafie nie skąpiły ofiar. Dzień inauguracji był prawdziwą radością dla diecezji. Dziś ta uczelnia wykształciła 204 księży. Są też świeccy absolwenci teologii. To cieszy.

- W 1994 r. został Ksiądz mianowany biskupem pomocniczym diecezji. Jak od tej pory wyglądała posługa pasterska?

- Do głównych zadań biskupa należy głoszenia Słowa Bożego, udzielanie sakramentów i budowanie wspólnoty miłości. Są różne miejsca i sposoby realizacji tej misji. Przede wszystkim docieranie do parafii, instytucji, społeczności lokalnych. Obejmuję swoją troską młodych i starszych, ludzi nauki i zwykłej pracy fizycznej, zdrowych chorych, po prostu wszystkich, którzy ten kontakt przyjmują. Uczę kleryków i świeckich. Obok teologicznego przygotowania, mam również za sobą studia psychologiczne. Z tej ostatniej dyscypliny prowadziłem najwięcej wykładów. Część mojej posługi wypełnia praca w domu przy biurku i w Kurii. Uczestniczę też, na zaproszenie, w życiu innych diecezji w Polsce, a czasami i poza jej granicami. Ostatnio głosiłem rekolekcje dla księży w Kielcach i miałem wystąpienie na sympozjum organizowanym na KUL-u. Udzielałem bierzmowania w Niemczech i w Wielkiej Brytanii.

- Jakie myśli towarzyszą Księdzu Biskupowi w roku rocznic naszej diecezji?

- Pierwsza myśl, to ta, że „upływa szybko życie”. Te 15 i 10 (od wizyty Jana Pawła II) lat szybko minęły. A druga, że te wydarzenia zostawiają w naszej świadomości pozytywny ślad. Pewne treści, sposoby działania pozostają. Utrwalają się i są owocem na przyszłość. Warto wracać do głównych założeń leżących u podstaw powołania diecezji, treści pozostawionych w wygłoszonych homiliach, przemówieniach do osób, które się wtedy angażowały, aby to wszystko inspirowało i ożywiało właściwe życie religijne, społeczne, aby przyczyniło się to do budowania żywej wspólnoty Kościoła.