Kościół zawsze był otwarty na sztukę, na twórców i artystów, którzy prawdy wiary chcieli przedstawić w taki sposób, aby ich dzieła mogły oglądającego je oderwać od ziemi i unieść „ku wyżynom Nieba”. Sztuka sakralna stanowi specyficzną dziedzinę wyrażania się człowieka wierzącego. Musi nosić w sobie element świętości. W tajemnicy Wcielenia to, co Boskie, uobecniło się w tym, co ludzkie. Jezus Chrystus, odwieczny i jedyny Syn Boży, za sprawą Ducha Świętego stał się człowiekiem, przyjął człowieczeństwo od swej Matki - Najświętszej Maryi Panny. Podobnie w dziele sztuki sakralnej powinno „ucieleśniać się”, uobecniać to, co Boże, co należy do Bożej rzeczywistości. To widzialne dzieło rąk ludzkich powinno wskazywać na Stwórcę wszystkiego i ułatwiać człowiekowi nawiązanie osobowej relacji z Nim. (…)
Ojciec Święty Jan Paweł II z naciskiem podkreślał, że nie tylko Kościół potrzebuje sztuki, lecz że także sztuka potrzebuje Kościoła: „Artysta nieustannie poszukuje ukrytego sensu rzeczy, z wielkim trudem stara się wyrazić rzeczywistość niewysłowioną. Nie sposób zatem nie dostrzec, jak wielkim źródłem natchnienia może być dla niego ta swoista «ojczyzna duszy», jaką jest religia”. (…)
W tym kontekście chciałbym odwołać się również do adhortacji apostolskiej Benedykta XVI „Sacramentum caritatis”, w której podejmuje on temat Eucharystii jako źródła i szczytu życia oraz misji Kościoła. Ojciec Święty zwraca m.in. uwagę na to, że reforma liturgiczna po Soborze Watykańskim II w niektórych wypadkach doprowadziła do „nienaturalnego przerwania ciągłości” w historycznym rozwoju samego obrzędu sprawowania Najświętszej Eucharystii. Niekiedy zmiany poszły tak daleko, że ludzie wierzący, uczestnicząc w odnowionej liturgii Mszy św., nie mogli odnaleźć się w niej i poczuli się jakby wyobcowani. Dlatego Papież zwrócił uwagę na konieczność „hermeneutyki ciągłości”. (…)
Wydaje się, że postulat zachowania ciągłości należałoby odnieść również do poszukiwania nowych form w dziedzinie architektury sakralnej, strojów i naczyń liturgicznych. (...) Chodzi o to, aby nowe kościoły swoim wyglądem nie przypominały sal koncertowych czy hal targowych, lecz były przestrzenią zorientowaną na ołtarz - miejsce sprawowania Najświętszej Ofiary. (…) Trzeba zawsze pamiętać, że charakter świątyni jest podporządkowany liturgii, która gromadzi wiernych pod przewodnictwem kapłana, by oddawać cześć jedynemu Bogu. (...)
„Hermeneutykę ciągłości” należy mieć na uwadze również przy projektowaniu paramentów, ozdób, naczyń sakralnych, które w sposób „uporządkowany” powinny prowadzić do przeżycia misterium Boga.

Fragment przemówienia na Targach Sztuki Sakralnej, Kielce 18 czerwca