Siostra zakonna Karolina Łyskawka ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy została odznaczona srebrnym medalem za zasługi w pracy penitencjarnej przez Ministra Sprawiedliwości.

Na rzeczywistość zakładu karnego składają się dwa wrogie sobie światy: świat więźniów i świat funkcjonariuszy. Codzienne funkcjonowanie jednostki wymaga, by obydwa światy nie tylko ocierały się o siebie, ale i częściowo przenikały. Jednak tak naprawdę przynależność i dobre stosunki z jednym wykluczają dobre układy z drugim. Zbytnia zażyłość z więźniami budzi nieufność i podejrzenia u funkcjonariuszy, i odwrotnie. Znam jednak osobę, której udała się rzecz niemożliwa - zdobycie zaufania i sympatii obydwu środowisk jednocześnie. Mało tego, podejrzliwi i nieufni z natury więźniowie wiedzą o jej stałej współpracy z funkcjonariuszami i wcale im to nie przeszkadza. Żeby jednak tego dokonać, trzeba mieć charakter, wytrwałość i przebojowość s. Karoliny Łyskawki ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Marii, moderatorki Bractwa Więziennego, bo o niej tu mowa.

Kiedy s. Karolina idzie przez więzienie, nie ma osoby - więźnia czy funkcjonariusza - który nie "zaczepiłby" jej dobrym słowem, uśmiechem czy choćby zwyczajnym "dzień dobry". Zasłużyła sobie na to, prowadząc przez wiele lat Bractwo Więzienne, przygotowując skazanych do przyjęcia sakramentów świętych, prowadząc lekcje religii, uczestnicząc w rekolekcjach czy wystawiając razem z innymi siostrami ze Zgromadzenia spektakle teatralne dla więźniów. Ale zasłużyła sobie również swoim urokiem osobistym, ciepłem, emanującą z niej radością i życzliwością. Bo jak śpiewa "Arka Noego", święty powinien być uśmiechnięty. Taka też jest s. Karolina.

Oprócz osobistych predyspozycji, s. Karolina ma również przygotowanie, które upoważnia ją do pracy z więźniami - skończyła podyplomowe studia z resocjalizacji na Akademii Bydgoskiej. Wykorzystuje również swoje artystyczne zainteresowania, współpracując z Więziennym Klubem Literackim "Bartnicka 10". Razem ze skazanymi - podróżując w zakratowanej więźniarce - uczestniczyła w zakończeniu X Przeglądu Sztuki Więziennej w Sztumie oraz brała udział w prezentacji dorobku kulturalnego włocławskich więźniów w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej w Kaliszu.

Nieobce są s. Karolinie zainteresowania naukowe. W październiku 2001 r. uczestniczyła w sympozjum zorganizowanym przez zastępcę dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku, kpt. Leszka Lubickiego, pod patronatem Dyrektora okręgowego SW w Bydgoszczy, pt. Młodociani więźniowie - Problemy współczesnej rzeczywistości penitencjarnej. Wygłosiła referat nt. Ewangelizacja więźniów na przykładzie osadzonych w Zakładzie Karnym we Włocławku, który spotkał się z żywym zainteresowaniem ze strony uczestniczących w sympozjum przedstawicieli więziennictwa, policji i sądownictwa.

Praca duszpasterska w środowisku więziennym ma wiele cech ewangelizacji misyjnej. Ogromna większość przebywających tu osób to neopoganie lub osoby religijnie obojętne. Nawet ci, którzy deklarują się jako wierzący, będąc osobami dorosłymi, często nie byli namaszczeni sakramentem bierzmowania, nie zawierali sakramentu małżeństwa, żyjąc w konkubinacie. Dlatego jest tu ogrom pracy dla kapelanów więziennych i osób ich wspierających. Docenił zaangażowanie s. Karoliny Łyskawki dyrektor Zakładu Karnego we Włocławku, płk Janusz Wielgopolan, zgłaszając jej kandydaturę do odznaczenia przez Ministra Sprawiedliwości, które też otrzymała.

Polityka penitencjarna kierownictwa Zakładu Karnego opiera się na ogólnej zasadzie, że nie można lekceważyć żadnej drogi prowadzącej do poprawy człowieka. Odznaczenie siostry zakonnej jest tylko zewnętrznym przejawem życzliwości, której codziennie doświadczają osoby poświęcające swój czas i zaangażowanie w działalność pomagającą prostować pogmatwane życiorysy ludzi tu przebywających. Niektórzy sądzą, że czas "siłaczek" już dawno minął, ale właśnie tu, w więzieniu, spotykam ludzi, dla których wiara w poprawę człowieka nie jest fikcją, lecz rzeczywistością realizowaną w codziennej - nie zawsze wdzięcznej - pracy.

Nie muszę dodawać, że jedną z tych osób jest skromna siostra zakonna Karolina Łyskawka, której życzę, żeby nigdy nie opuściła jej wiara w drugiego człowieka. Wiara, którą zaszczepia również i nam, zawodowo pracującym we włocławskim więzieniu.