Pierwszym sukcesem była renowacja pomnika ufundowanego przez mieszkańców Łukowej w 75. rocznicę bitwy stoczonej 16 kwietnia 1863 r. pod Borowymi Młynami w lesie Kobylówka. Członkowie Komitetu ufundowali tablicę z nazwiskami powstańców, którzy w tej bitwie polegli. Uroczyste odsłonięcie i poświęcenie tablicy miało miejsce 20 kwietnia 2002 r. Dokonał go bp Jan Śrutwa, ówczesny Ordynariusz zamojsko-lubaczowski. W trakcie tej uroczystości sprzedawane było historyczne opracowanie pt. „Borowe Młyny” autorstwa Tomasza Brytana. Dochód ze sprzedaży autor przeznaczył na pokrycie kosztów renowacji wspomnianego pomnika. Do tradycji Łukowej należy już coroczne kwestowanie członków Komitetu 1 i 2 listopada na miejscowym cmentarzu. Z pozyskanych w ten sposób funduszy przeprowadzono wiele prac na cmentarzach Gminy Łukowa. W 2003 r. poddano renowacji nagrobek ks. Władysława Matuszyńskiego, wieloletniego proboszcza parafii łukowskiej. Zabezpieczono także nagrobek Tomasza Matczyńskiego. W kolejnych latach poddano renowacji szereg nagrobków: Walentego Januszewskiego, Anny z Radzikowskich Jerzmanowskiej, Michała Kossakowskiego, Klary Zuzanny z Banaszewskich Włodzynskiej (2004), Bolesława Lutostańskiego, Marii Brodzieńskiej (2005). Szczególną dumą Komitetu jest renowacja kamiennego nagrobka „z kołyską” (2005) i nagrobka miecznika warszawskiego Karola Maksymiliana Klembowskiego i jego syna (2006). Nagrobek zwany przez mieszkańców „z kołyską” jest wyjątkowy, pochodzi z I połowy XIX wieku. Prace renowacyjne wykonał Maciej Filip - konserwator z Pracowni Zabytków w Krakowie. Również on nadzorował odnowienie nagrobka miecznika warszawskiego, który jest jednym z najstarszych i nielicznych już na Lubelszczyźnie (1791 r). Ponadto w 2006 r. odnowiony został pomnik, krzyże nagrobne i ogrodzenie na cmentarzu w Szarajówce, gdzie spoczywa 58 mieszkańców wsi, spalonych żywcem przez hitlerowców 18 maja 1943 r.
W 2007 r. Komitet zaangażował się w prace nad rekonstrukcją zdekompletowanych pomników na nieczynnym cmentarzu w Chmielku. Pierwotnie był to cmentarz unicki, a od 1875 r. prawosławny. Obecnie podlega administracji parafii prawosławnej pw. Świętej Trójcy w Tarnogrodzie. Udało się tu zrekonstruować 38 krzyży i pomników, których niestety ze względu na brak funduszy jeszcze nie poddano konserwacji.