Małgorzata Wawszczyk, katechetka, od dziesięciu już lat prowadzi grupę Eucharystycznego Ruchu Młodych przy świdnickiej parafii św. Józefa. Ten rok jest więc dla niej jubileuszowy. W niedzielę 25 listopada ze swoimi podopiecznymi uczestniczyła w uroczystości Chrystusa Króla. Był to zarazem dzień, gdy do Eucharystycznego Ruchu Młodych przyjęto nowych chętnych. Podobne uroczystości odbyły się w całej Polsce.
W Świdnicy młodzi członkowie ERM-u uczestniczyli w Sumie odprawionej pod przewodnictwem ks. inf. Kazimierza Jandziszaka w katedrze świdnickiej. Wśród kilkudziesięciu uczniów, wyróżniających się żółtymi chustami - symbolem przynależności do ruchu, było około 20 podopiecznych Małgorzaty Wawszczyk.
- Najmłodsza dziewczynka ma kilka lat i chociaż jeszcze ukrywa się za swoją siostrą, to z pewnością w przyszłości będzie aktywnym członkiem naszej grupy. Jej starsze koleżanki i koledzy to uczniowie klas III-VI - wyjaśnia katechetka.
Dla niej prowadzenie formacji młodych chrześcijan to przede wszystkim okazja do ukazania Chrystusa jako przyjaciela dzieci, który będąc obecnym w Eucharystii, nie tylko umacnia w życiu duchowym, ale też wspiera w kształtowaniu cech potrzebnych w codziennym życiu, takich jak: prawdomówność, życzliwość, bezinteresowność, pracowitość, przebaczenie.
- To wspólnota pomaga rozwijać miłość do Boga i drugiego człowieka - dodaje Małgorzata Wawszczyk. Dzieci z jej grupy najbardziej tę miłość do Boga pokazują poprzez śpiew, muzykę. „Kto śpiewa, ten dwa razy się modli” - mówi przysłowie. Radosna i rozśpiewana grupa ERM z parafii św. Józefa piosenką wielbi Boga w czasie cotygodniowych spotkań, ale także na Mszy św., nabożeństwach czy w trakcie zabaw, np. przy ognisku.
- Podejmujemy różnorodne działania, uczące bezinteresowności i służby bliźniemu. To choćby spotkania z niepełnosprawnymi: pielgrzymki integracyjne, rekolekcje, konkursy i wspólnie przygotowane jasełka. Dużą radością jest dla nas współorganizacja Diecezjalnych Spotkań Osób Niepełnosprawnych. Również coroczna akcja charytatywna „Bądź miłosiernym Samarytaninem”, podczas której organizujemy zbiórkę odzieży i przyborów szkolnych, uwrażliwia na potrzeby ubogich i pozwala dostrzec w potrzebującym Chrystusa - opowiada prowadząca grupę.
Dzieci pracujące pod opieką Małgorzaty Wawszczyk, uczestniczyły w Ogólnopolskim Dniu Wspólnoty w Częstochowie w 2006 r. To było niezapomniane przeżycie zarówno dla katechetki, jak i uczestniczących w nim eremowiczów. - Wspaniałe świadectwo tysięcy młodych chrześcijan wielbiących Jezusa Eucharystycznego - jak mówi pani Małgorzata. Ufa, że w roku 2008 dane będzie ponownie spotkać się - tym razem nad polskim morzem. A obchodzony przez nią osobisty jubileusz to okazja do podziękowania Bogu za ten niezapomniany czas.
Dwudziestoosobowa grupa Małgorzaty Wawszczyk to część olbrzymiej wspólnoty, liczącej w Polsce około 28 tysięcy osób, a na całym świecie - ponad 3 miliony. Cała historia Eucharystycznego Ruchu Młodych zaczęła się blisko 90 lat temu. W 1914 r. na międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Lourdes mówiono o potrzebie utworzenia dla dzieci organizacji o profilu eucharystycznym. Echa tego kongresu znalazły odbicie w orędziu papieża Benedykta XV, który wezwał dzieci całego świata do modlitwy o pokój.
Efektem kongresu i papieskiego wezwania stała się Krucjata Eucharystyczna, założona przez o. Bessier’sa TJ w 1916 r. jako organizacja dla dzieci w ramach Apostolstwa Modlitwy, prowadzonego przez Księży Jezuitów. Pierwsze oddziały ruchu powstały we Francji, ale szybko rozprzestrzeniał się on w innych krajach. W 1921 r. Benedykt XV dokonał oficjalnego zatwierdzenia organizacji, zrzeszającej najmłodszych aktywnych członków Kościoła katolickiego. Następny papież Pius XI zaraz po swojej koronacji w 1922 r. udzielił błogosławieństwa „rycerzom eucharystycznym”. Zaledwie pięć lat od założenia Krucjaty liczba małych „rycerzy” zbliżała się do 900 tysięcy.
Do Polski ideę organizacji sprowadziła św. Urszula Ledóchowska. Znana jest przede wszystkim jako założycielka Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa Konającego, czyli zakonu urszulanek szarych i w jej skróconych biografiach nie zawsze znajdujemy informację o pracy na rzecz Krucjaty Eucharystycznej. Ale to właśnie św. Urszula - osoba niezwykle energiczna, pomysłowa, podróżująca po całej Europie, przywiozła z Francji pomysł organizacji katolickiej dla dzieci.
„Po porozumieniu się z o. Bessier’sem TJ i otrzymaniu aprobaty na to dzieło Matka Ledóchowska zakłada pierwsze koło Krucjaty w Pniewach koło Poznania 1 stycznia 1925 r. Dzięki poparciu władz kościelnych Sekretariat Krucjaty w Pniewach wydaje od października tegoż roku pismo „Hostia” i „Orędowniczek Eucharystyczny”, a na terenie Polski powstają coraz liczniej koła Krucjaty. W 1927 r. generalnym dyrektorem Krucjaty na całą Polskę zostaje mianowany o. Józef Bok TJ i Księża Jezuici obejmują wydawnictwo czasopisma „Hostia”. Krucjata stale się rozwija tak, że w 1939 r. osiąga liczbę około 200 tysięcy członków - czytamy w historii polskiego ERM-u na dzisiejszej stronie internetowej organizacji. Bo dziś już nie tylko czasopisma, ale także Internet wspomaga tworzenie jedności wspólnoty Eucharystycznego Ruchu Młodych.
Wróćmy jednak do pierwszych lat działalności organizacji. Ten okres świetności brutalnie przerwała II wojna światowa. Po 1945 r. podejmowano próby reaktywacji Krucjaty. W lipcu 1947 r. odbył się Ogólnopolski Zjazd Diecezjalnych Dyrektorów, w którym uczestniczyło 37 kapłanów. Potem przyszły jednak lata nieprzyjazne dla Kościoła. W okresie komunizmu nie tylko ERM-u, ale działalność wszystkich organizacji kościelnych została sparaliżowana.
Tymczasem na zachodzie Europy Krucjata Eucharystyczna zaczyna się przeobrażać, zmieniać. Odnawia się w 1960 r. Za radą Jana XXIII przybiera nazwę Eucharystyczny Ruch Młodych. Zmiana nazwy nie jest jednak najważniejsza. Ważniejsze jest uniezależnienie się ruchu od Apostolstwa Modlitwy i bezpośrednia współpraca z odpowiednią Komisją w ramach Episkopatu Francji. Staje się to w 1970 r. Podobne przeobrażenia mają miejsce w Belgii. We Włoszech i Hiszpanii Krucjata Eucharystyczna przekształca się co prawda w ERM, pozostając jednak sekcją młodzieżową Apostolstwa Modlitwy.
Ruch zyskuje zwolenników poza Europą. Wspólnoty ERM powstają w krajach Ameryki Łacińskiej: Meksyku, Brazylii, Kolumbii, Wenezueli, Paragwaju. I tak międzynarodowy ruch doczekał się 3 milionów młodych członków.
W Polsce prawdziwym przełomem był rok 1985 - rok przygotowań do II Kongresu Eucharystycznego. W wielu diecezjach właśnie wtedy powstały wspólnoty ERM-u. I trwają do dziś.
Do Eucharystycznego Ruchu Młodych przyjmowane są przede wszystkim dzieci po I Komunii św. „Żyj Mszą świętą”, „Czytaj Ewangelię”, „Kochaj bliźnich”, „Bądź trzynastym apostołem” - to najważniejsze filary ruchu. Najmłodsi - Uczniowie Chrystusa - chodzą do III i IV klasy. Ich znakiem jest żółta chusta. Starsi, z klas V i VI noszą tytuł Apostołowie Dzisiaj. Ich przywilejem jest noszenie specjalnej odznaki. Trzeci stopień to Młodzi Świadkowie - uczniowie gimnazjum, którzy otrzymują specjalny krzyżyk. Otrzymują także szczególny przywileje - jeśli są do tego gotowi, mogą sami rozpocząć pracę animatorów z młodszymi dziećmi.
Najważniejsze święta w życiu wspólnot ERM-u to Niedziela Chrystusa Króla, gdy przyjmowani są kandydaci do Krucjaty, oraz Wielki Czwartek, gdy starsi kandydaci otrzymują odznakę i legitymację członka Krucjaty Eucharystycznej. Kontynuując piękne tradycje, zapoczątkowane przez św. Urszulę Ledóchowską, ruch wydaje własny miesięcznik „Promień Eucharystii”. Co dwa lata organizowane są trzydniowe Ogólnopolskie Dni Wspólnoty. Także co dwa lata spotykają się gimnazjaliści z ERM-u. Integracji wspólnot służą też wakacyjne rekolekcje i pielgrzymki na Jasną Górę oraz… internetowe spotkania na stronie organizacji - www.erm.pl, gdzie na żywo prowadzonych forach młodzi ludzie wymieniają się doświadczeniami, a galerie fotograficzne przypominają o wspólnych radosnych chwilach.
Właśnie ta radość - radość z obcowania z Chrystusem we wspólnocie, radość robienia razem dobrych rzeczy, radość pełniejszego poznawania Ewangelii jest w Eucharystycznym Ruchu Młodych jedną z ważniejszych rzeczy. Przez takie spotkania dzieci zaczynają rozumieć, że nie ma dla nich lepszego przyjaciela niż Jezus.