Rekolekcje są szczególnym czasem refleksji nad swoim życiem. To wtedy, o ile otworzymy się na działanie Ducha Świętego, dokonuje się w nas przemiana, która wpływa na przyszłość naszego życia. Ważne jest, aby nieustannie szukać Jezusa i odkrywać Go po to, by się Nim dzielić. Wielu młodych ludzi w tym właśnie celu przybyło do Wyższego Seminarium Duchownego na rekolekcje. We współczesnym świecie wielu ludzi zbyt łatwo się gubi w swoim życiu, także młodzież nie jest od tego wolna, a może nawet bardziej jest zagrożona, dlatego też choć przez chwilę mogli się skupić na tym, co jest naprawdę ważne i wartościowe. Na rekolekcjach w Wyższym Seminarium Duchownym w Legnicy młodzi ludzie ze szkół gimnazjalnych i średnich, wchodzący w dorosłość, mogli zastanowić się choć przez chwilę nad własnym życiem, odpowiadając sobie na pytanie: „Co to znaczy być uczniem Jezusa?”. Nauki rekolekcyjne wygłoszone przez przełożonych seminarium, sakrament pokuty i pojednania, nabożeństwo powołaniowe były ważnymi i wartościowymi środkami, pomagającymi młodym ludziom kontemplować oblicze Chrystusa oraz uświadomić sobie, że z Nim, jako najlepszym Nauczycielem należy zawsze iść przez życie. Podczas tych dni zauważyć się dało wielką otwartość przełożonych, szczególnie przy zorganizowanej tzw. trybunie duszpasterskiej, podczas której przełożeni odpowiadali na pytania i wątpliwości uczestników rekolekcji. Klerycy odpowiedzialni za pomoc przełożonym w organizacji rekolekcji starali się być otwarci dla młodzieży. Przeprowadzili wiele rozmów indywidualnych, organizowali modlitwy i nabożeństwa, oraz przeprowadzili pracę w grupach tematycznych. W auli seminaryjnej odbyło się spotkanie podsumowujące pracę w grupach przeplatane piosenkami przygotowanymi przez zespół seminaryjnymi „Semen” i innych kleryków. 13 lutego na zakończenie tych dni Mszę św. odprawił biskup legnicki Stefan Cichy, który w homilii rozwinął zagadnienie związane z treścią rekolekcji: „Bądźmy uczniami Chrystusa”. Czas ćwiczeń rekolekcyjnych był wielką ucztą duchową nie tylko dla młodych ludzi, ale także dla przełożonych i kleryków, którzy już poszli za Panem, odpowiadając na głos powołania. Wszyscy, będąc w tym czasie w szkole Chrystusa, jaką jest seminarium, uczyli się miłości do Pana i ją pogłębiali.
W drugiej turze rekolekcji, które odbyły się w dniach 14-16 lutego uczestniczyło 31 rekolektantów z różnych stron diecezji. Głównie byli to maturzyści, ale wśród nich niemałą grupę stanowili licealiści i kilku gimnazjalistów. Wszyscy byliśmy podbudowani ich świadectwem poprawnego zachowania. Gorliwie uczestniczyli we wszystkich punktach programu. Okazywali też radość i wdzięczność z przybywania w seminarium. Pomagali też w różnych zajęciach. Chętnie przychodzili do kaplicy, aby poznawać Chrystusa, być z Nim i z Nim kroczyć w dalsze życie. Zapewne większość z nich świadczy swoim życiem o Jezusie Chrystusie w swoich środowiskach. Rekolektanci chętnie z nami rozmawiali, pytali o życie seminaryjne. Ciszy nas to, że spośród nich niektórzy zadeklarowali się, że chcą przyjść do seminarium. Obiecaliśmy im naszą modlitwę.

Świadectwa uczestników

Czas spędzony tu w Legnicy, w seminarium, nie był czasem straconym. Na niektóre sprawy związane z liturgią od dziś będę patrzył inaczej. Dowiedziałem się wiele o spowiedzi św. podczas pracy w grupie. Dowiedziałem się od kleryków i moich kolegów jak należy przygotować się do spowiedzi św., gdyż nie ksiądz, tylko sam Jezus Chrystus jest za kratami konfesjonału i to On poprzez posługę kapłana udziela nam rozgrzeszenia. Nie należy żyć w grzechu.
Dowiedziałem się dużo o Eucharystii. Pod postacią chleba jest ukryty sam Jezus Chrystus i należy podczas Mszy św. o tym pamiętać. Należy podczas Mszy św. się skupić i na swój własny sposób ją przeżywać. Bardzo podobało mi się nabożeństwo odprawiane przez kleryków. Klerycy przedstawiali swoje sprawy, strach i niepewność, ale później w modlitwach zaufali bezgranicznie Bogu i powierzyli Mu swoje życie. To było naprawdę coś wspaniałego. Podczas konferencji i od mojego spowiednika dowiedziałem się jakby na nowo, czym jest modlitwa. Jest to rozmowa z samym Bogiem, więc trzeba się przy niej skupić i nie odbiegać myślami gdzie indziej. Konferencje dały mi też do zrozumienia, że bycie uczniem Chrystusa jest wielkim zaszczytem. Ja, jako lektor, jestem blisko ołtarza. Służę Bogu i czytam Jego Słowo. Czasami nie rozumiem sensu czytań, ale po pewnym czasie zastanowienia i rozmyślań, w końcu zaczynam rozumieć sens słów proroków, królów i samego Boga. Każdy człowiek powinien naśladować Jezusa Chrystusa. Jest to trudne w naszych czasach, ale jeśli człowiek ma głęboką wiarę i wytrwałość, może poznawać naukę Pana Jezusa, za Nim podążać i być Jego uczniem.
Łukasz Daszkiewicz, kl. I LO, parafia pw. św. Antoniego z Padwy w Parowej

Są to moje pierwsze rekolekcje, które przeżyłem w seminarium. Mogę nawet powiedzieć, że są to moje pierwsze rekolekcje, na których tak bardzo czułem obecność Boga. Wszystkie konferencje, jakich wysłuchałem pokazały mi, co to naprawdę znaczy „Bądźmy uczniami Chrystusa”. Przyznaję, że trudno mi było samemu odpowiedzieć na to pytanie. Jednak największe wrażenie wywarła na mnie wtorkowa wieczorna adoracja Najświętszego Sakramentu, która była wspaniale przygotowana. Wchodzę w ten wiek, w którym muszę dokonywać ważnych wyborów dotyczących mojego życia. Podczas tej adoracji odpowiedziałem sobie na kilka pytań. Cały ten czas był dla mnie bardzo wartościowy i dołożę starań, aby znaleźć się tu za rok.
Przemysław Grodecki, parafia Matki Bożej Ostrobramskiej

Czas rekolekcji jest szczególnym przystankiem w naszym życiu, na którym staramy się uporządkować i poukładać nasze, często niezbyt uporządkowane, życie. Próbujemy odpowiedzieć na nurtujące pytania, a także czy żyjemy tak, jakby tego chciał Jezus Chrystus. Ten szczególny czas pozwala również usłyszeć wewnątrz głos Boga i oczyścić nasze sumienia. Jadąc tu nie wiedziałem, jak to wszystko będzie wyglądać. Natomiast przy końcu tych rekolekcji jestem szczęśliwy i wdzięczny Panu Bogu, że mogłem w nich uczestniczyć. Czuję, że moje życie ukierunkowało się w stronę Boga. Konferencje były ciekawe; myślę, że jak dla mnie jedną z najważniejszych rzeczy, jakie tu przeżyłem w sposób szczególny, sakrament pokuty i pojednania z Panem Bogiem. Zrozumiałem pewne rzeczy, które mnie nurtowały. W sposób szczególny chcę wyrazić wdzięczność wszystkim zaangażowanym w to dzieło rekolekcyjne: ojcom duchownym, klerykom, którzy byli otwarci i chętni do rozmowy i bardzo życzliwi jak dla nas. Za wszystko bardzo serdecznie i gorąco dziękuję. Bóg zapłać!
Uczestnik rekolekcji A.Ś.

Dosyć często prowadzę rozmowy z moim kolegą, który jest wyznawcą islamu. Ostatnio staraliśmy się porównać nasze religie. Jego zdaniem każdy, kto nie jest muzułmaninem trafiając ze wszystkimi do czyśćca nie wyjdzie z niego, a nawet spali się ogniem wieczystym. Tak samo sprawa świętej wojny. Muzułmanie poświęcają się swojej religii całym sobą: fizycznie, psychicznie i duchowo. Razem z nim doszliśmy do wniosku, że nie jest to dobre, lecz on nie może się na ten temat wypowiedzieć, ponieważ zostanie ukamienowany. Nigdy nie zamieniłbym mojej religii na żadną inną. Czuję się przynależny do całej wspólnoty Ludu Bożego i wierzę mocno, że dzięki przyjaźni z Jezusem zajdę daleko.
Mateusz Krzemiński III LO

Gdy przyszedłem na rekolekcje myślałem, że pogłębię swoją wiarę. Rzeczywiście pogłębiłem. Poprzez konferencje, nabożeństwa, Msze św. coraz bardziej poznawałem Jezusa Chrystusa. Powołanie, to trudny do opisania dar, którego człowiek dostępuje. Wielu kojarzy się powołanie z życiem duchowym, czy byciem księdzem lub siostrą zakonną. Powołanie jest nie tylko do służby bożej, ale również do zawodów takich, jak nauczyciel, strażak, mechanik itd. Hasłem przewodnim tego roku duszpasterskiego są słowa: „Być uczniem Chrystusa”. Przez te trzy dni poszerzyłem wiedzę na ten temat. Uczniem Chrystusa nie staje się tak łatwo. Trwanie przy Chrystusie to nie tylko bycie przy Nim, ale wypełnianie Jego przykazań. W dzisiejszych czasach wydają się one tak trudne do zrozumienia, a co dopiero do wykonania. Dziękuję naszemu Bogu za to, że mogłem przez trzy dni uczestniczyć w przepięknych rekolekcjach, które nie tylko pogłębiły wiarę, ale i szerzej otworzyły oczy na drugiego człowieka. Rekolekcje nauczyły mnie walki z grzechem. Każdy człowiek upada, ale najważniejsze jest to, by przyznać się do grzechu i powstać z jego bagna. Za parę miesięcy matura, dużo nauki, pracy, ale też dużo Boga, by Mu to powierzyć i aby wszystko było zgodne z wolą Najwyższego. Co dalej? Jakie studia? Mam nadzieję, że Pan Jezus pokieruje mnie. Jeszcze raz dziękuję Bogu, że mogłem te trzy dni spędzić w „Domu Ziarna”.
Uczestnik rekolekcji