Dwadzieścia kilka lat temu, krótko po ślubie odwiedzałem wielokrotnie ówczesnego arcybiskupa metropolitę wrocławskiego, jeszcze nie kardynała, księdza Henryka Gulbinowicza. Wizytom towarzyszyły zabawne rozmowy, powtarzane jak rytuał, które niniejszym przytaczam:
- I jak tam, dzieci już masz?
(Wówczas jeszcze nie mieliśmy dzieci, więc odpowiadałem niezmiennie)
- Ekscelencja przecież wie, że jeszcze nie.
- Przyjdź do mnie, dam ci krople.
- Jakie krople?
- Litewskie, pomagają w tych sprawach.
- A skąd Ksiądz Arcybiskup wie, że pomagają?
- Bo znam wielu dostojników, którym pomogły!
Tak to żartobliwie Ksiądz Arcybiskup dopytywał się o losy małżeństwa, które przecież w części jemu zawdzięczam, bowiem żonę poznałem, dlatego, że kierowała pracami Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego - zajmującego się opieką nad internowanymi od początku stanu wojennego. Moim „przedmiotem pożądania” była zresztą najpierw nie Ania, a papier, który docierał do AKCh w transportach z Zachodu, a którego bardzo potrzebowałem dla kilku drukarni podziemnej Solidarności. W 1984 r. nasze małżeństwo pobłogosławił ówczesny sufragan wrocławski ksiądz biskup Adam Dyczkowski. Z Adamem - dla przyjaciół i wychowanków Harnasiem - wiąże się inna anegdota, w której główną rolę odgrywa Ksiądz Kardynał.
Otóż w 1982 r. zjawiliśmy się u arcybiskupa Gulbinowicza: Tesia Szostek i ja, aby - któryś już raz - zaczerpnąć ze słynnych 80 milionów złotych, które tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego dolnośląska Solidarność zdeponowała u Metropolity. Zaczerpnąć na potrzeby podziemnej Solidarności. Ksiądz Arcybiskup chciał nam przekazać pieniądze w obecności świadka i poprosił do siebie księdza biskupa Dyczkowskiego. Ponieważ jednak wszyscy obawiali się wówczas podsłuchów, to kiedy biskup Dyczkowski wszedł do gabinetu, Arcybiskup, wskazując Tesię i mnie, powiedział do Adama: „Księże biskupie, siostry przyszły do nas z prośba o pieniądze na ochronkę”. Harnaś nie zorientował się jednak, o co chodzi i rozpostarłszy ramiona ruszył w moim kierunku, mówiąc: „Witam, drogi Rafale!” Na co zirytowany Gulbinowicz trzasnął dłonią w biurko i rzucił: „Nie Rafał, tylko siostry, siostry mówię!”.
Moja wdzięczność dla biskupów wrocławskich jest wielka. Kiedy cudem uniknąłem aresztowania i ukrywałem się w Lublinie, pisząc równocześnie doktorat na Katolickim Uniwesytecie Lubelskim otrzymywałem od nich specjalne stypendium. Zatem to, że jestem przyzwoicie wykształcony, zawdzięczam mieszkańcom wrocławskiego Watykanu. To ostatnie określenie jest jeszcze innym cytatem z okresu stanu wojennego. Z tzw. nasłuchów, radiowych podsłuchów z tamtego czasu. Otóż śledząca mnie służba bezpieczeństwa przekazywała sobie informacje o tym, że poszedłem na Ostrów Tumski, do Kurii Metropolitalnej mówiąc: „017 udał się na Watykan”. Zawsze, także i dziś, kiedy udaję się „na Watykan” myślę o moim wspaniałym Przyjacielu, który - mam nadzieję - nie pogniewa się, że tak Go nazywam. O Księdzu Kardynale, co często pyta mnie:
- Dzieci rozrabiają?
- Oj, rozrabiają!
- Bogu dzięki!