Październik jest miesiącem poświęconym Matce Bożej i Jej przedziwnemu „narzędziu” łaski, jakim jest różaniec. W ciągu ostatnich wieków Maryja w wielu miejscach na świecie, schodząc z nieba, objawiała się z różańcem. To niezwykle wymowny znak, że Matka Najświętsza ukazuje się wybranym osobom, najczęściej dzieciom, właśnie z różańcem w ręku. Tak było w La Salette w 1846 r., w Lourdes w 1858 r., a także w Gietrzwałdzie w 1877 r. czy w Fatimie w 1917 r. Zadajemy sobie pytanie, dlaczego właśnie z różańcem i dlaczego ofiaruje nam tę jedyną w swoim rodzaju tarczę obronną? Ponadto mówi, że różaniec jest ratunkiem dla świata i należy codziennie o niego walczyć, czyli go rozważać. To przecież modlitwa kontemplacyjna, polegająca na rozmyślaniu tajemnic z życia Chrystusa z pomocą Maryi.
Warto powrócić do historii Kościoła i przypomnieć, że już w 1478 r. papież Sykstus IV nadał szczególne odpusty bractwu różańcowemu z Kolonii. Bezpośrednim zaś powodem wprowadzenia przez papieża Piusa V w 1572 r. święta Matki Bożej Zwycięskiej, przypadającego 7 października, było zwycięstwo wojsk chrześcijańskich nad flotą turecką pod Lepanto. Św. Pius V nakazał wówczas przed bitwą post, zobowiązał żołnierzy do spowiedzi i przyjęcia Komunii św. Dominikanie rozdali im różańce i nauczyli modlitwy. Sztandar bojowy ozdobiono wielkim różańcem z hasłem „Królowa Różańca Świętego” i odniesiono zwycięstwo. W następnym roku Grzegorz XII nazwał je świętem Matki Bożej Różańcowej.
Od wieków różaniec stanowił podstawę życia modlitewnego świętych i błogosławionych. Oto kilka przykładów, potwierdzających wpływ modlitwy różańcowej na bogate życie duchowe i zjednoczenie z Chrystusem przez Maryję. Św. Teresa z Avila nie położyła się, nawet po dniu pełnym zmęczenia, choćby to była północ czy jeszcze później, bez odmówienia różańca. Jej różaniec dotąd przechowywany jest całkowicie wytarty od ciągłego użytku. Św. Franciszek Salezy złożył ślub codziennej modlitwy różańcowej, domawianej aż do śmierci. Dla św. Ludwika Grignon de Monfort - wielkiego czciciela Matki Najświętszej, różaniec był modlitwą podstawową, która zaprowadziła go na szczyty doskonałości ewangelicznej. Św. bp Alfons Maria Liguori zwrócił się kiedyś do swojego przyjaciela: „w dniu, w którym nie jestem pewien czy odmówiłem różaniec, nie jestem również pewien mego zbawienia”. Św. Jan Bosco - wychowawca dzieci i młodzieży, napisał stanowczo: „Całe dzieło opiera się na codziennym odmawianiu różańca. Zgodzę się na odrzucenie wielu innych praktyk, ale tej nigdy”. Nazywa tę modlitwę „bankructwem szatana”. Św. Karol de Foucauld - apostoł Sahary, przebywając na pustyni odmawiał różaniec kilka razy dziennie. Podobnie św. Ojciec Pio nieustannie modlił się tą wspaniałą modlitwą, spowiadając cały dzień w konfesjonale. Tak się o niej kiedyś wyraził: „Tą modlitwą zwyciężymy szatana i otrzymamy wielkie łaski”.
Papieże ostatnich czasów często zalecają różaniec wiernym. Na przykład Leon XIII aż w 10 encyklikach polecał modlitwę różańcową, a ogółem pisał o tym 23 razy. Podobnie jego następcy na urzędzie Piotrowym. Wielkim czcicielem Matki Bożej Różańcowej był sługa Boży Jan Paweł II. Kilka lat temu ogłosił rok poświecony tej modlitwie, napisał specjalny List o różańcu i dodał do niego tajemnice światła. Wymownym gestem były ofiarowane przy każdej niemal okazji różańce, zarówno głowom państw, jak i ludziom prostym. Podobnie czyni Benedykt XVI, który tak wiele zawdzięcza Maryi. W ostatnim czasie odbył apostolską pielgrzymkę do Lourdes z racji 150. rocznicy objawień Maryi, aby przypomnieć Kościołowi i światu Jej pełne macierzyńskiej troski wołanie o pokutę, nawrócenie i modlitwę różańcową.