Katarzyna Szkarpetowska: - Myślą przewodnią bieżącego roku liturgicznego jest hasło: „Bądźmy świadkami Miłości”. Czy trudno jest, Waszym zdaniem, być dziś świadkiem Miłości?

Anita Skibińska: - Nie jest to łatwe zadanie. Wymaga od człowieka w każdej chwili wielkiej wiary, mocnej nadziei i głębokiej miłości. Ale Jezus, czyniąc z nas swoich uczniów, przestrzegał przed tym, że nie będzie lekko. Za to nagroda jest wielka.

Paweł Skibiński: - Wszystko zależy od naszego zakorzenienia w tej Miłości. A bywa tak, że codzienny natłok spraw przysłania główny sens życia, przysłania nam Boga. Z drugiej strony, w dzisiejszych czasach, trzeba to wyraźnie podkreślić, niewygodnie jest rozmawiać o Jezusie, o miłości, czystości i cierpieniu w ich chrześcijańskim znaczeniu. Wszystko to jest sprowadzane na najniższy poziom. Tym bardziej jest wiele do zrobienia. Wpatrując się w przykład świętych, oczywiście również przez modlitwę, umacniamy się, aby móc odważnie głosić, że Bóg jest Miłością.

- Czy możecie powiedzieć, że miłość do Boga jest źródłem Waszej miłości małżeńskiej? Czy sakrament małżeństwa może być miejscem realizacji miłości do Stwórcy?

Anita: - Jesteśmy tego pewni na sto procent. To, że nasze drogi spotkały się w konkretnym momencie naszego życia, odczytujemy jako jasny akt woli Boga.

Paweł: - Od pierwszych chwil naszej miłości jesteśmy świadomi Źródła, z jakiego ta miłość płynie. Nasze życie małżeńskie realizuje się dzięki Bogu. Z tą świadomością przyrzekaliśmy sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Miłość Boga realizuje się w każdym dobrym uczynku człowieka, tym bardziej dokonuje się w tajemnicy związku kobiety i mężczyzny, którego owocem jest nowe życie.

- Czy czujecie, jak Boża miłość Was „obejmuje”, jak scala Wasze małżeństwo?

Anita: - Oczywiście, że tak. Miłość do Pana Boga pomaga nam pokonywać trudności dnia codziennego. Często to właśnie ze względu na naszą przynależność do Chrystusa staramy się pokonywać je w pokoju serca, patrząc z optymizmem w przyszłość; mając przed oczami wzór największej i najpełniejszej Miłości, od niej czerpiąc i ucząc się znosić cierpienie oraz pokonywać własne słabości.

Paweł: - To jest właśnie najpiękniejsze w małżeństwie, że w problemach codzienności potrafimy się wspomóc, pocieszyć, być zawsze obok i nie dać się zwyciężyć.

- Kościół naucza, że małżeństwo jest przymierzem, wspólnotą serc. Jak rozumiecie te słowa?

Anita: - Słowa te mają ogromne znaczenie dla chrześcijańskich małżonków, gdyż odnoszą się do ich całego wspólnego życia. Ukazują pełnię i sens sakramentu małżeństwa, który nie polega na tym, aby małżonkowie żyli „z” sobą, ale „dla” siebie - dwie osoby zwrócone do siebie i otwarte na siebie. A co najważniejsze, zmierzające w tym samym kierunku i dążące do tego samego celu.

Paweł: - To prawda. Sensem każdej wspólnoty jest wspólny cel, do którego dążą jej członkowie. Podobnie i małżonkowie, tworząc wspólnotę życia i miłości, zmierzają ku wspólnemu celowi - ku życiu wiecznemu. Kroczą tam zespoleni niejako w jedną myśl, jedno serce. To właśnie jest dla mnie wspólnota serc. Serce dwojga bijące jednym rytmem.

- Czym osobiście jest dla Was przyjęty sakrament małżeństwa?

Anita: - Sakrament małżeństwa jest dla nas wielkim Bożym darem; jest pochyleniem się Boga ku nam, jest umocnieniem w naszej drodze, często bardzo trudnej, ku wspólnej świętości.

Paweł: - Dodałbym, że jest zapewnieniem o nieustannej Bożej obecności w naszym życiu. Jest błogosławieństwem każdej sekundy wspólnego życia.

- Wybaczcie, proszę, intymność pytania, ale ciekawi mnie, po czym poznaliście, że uczucie, które Was łączy, to prawdziwa miłość?

Anita: - Po pragnieniu serca…

Paweł: - Złoto swoją próbę przechodzi w ogniu, miłość zaś w trudach codzienności. Nasza miłość te trudy przezwyciężyła, a po każdej ciężkiej sytuacji jeszcze bardziej zbliżaliśmy się do siebie.

Anita: - Dla nas miłość to nieustanna obecność jednej osoby przy drugiej, wspólne przeżywanie każdej chwili w doli czy niedoli.

Paweł: - To bezinteresowne obdarowywanie sobą, swoją pomocą. To tęsknota po połowie dnia nieobecności. To wielka radość, że jest do kogo wracać.

- Co zrobić, by miłość była trwała?

Anita: - Jeśli Bóg jest na swoim miejscu, to wszystko inne również ma swoje miejsce.

Paweł: - Chcemy przez to powiedzieć, że najważniejsza w pielęgnowaniu miłości jest nasza nieustanna, żywa łączność z Panem Bogiem.

Anita i Paweł: - Z nią zaczynaliśmy nasze spotykanie się. Na niej opieraliśmy nasze pragnienia. W niej zanurzaliśmy nasze radości i nasze troski. Dzisiaj modląc się wspólnie, odnajdujemy spokój, ukojenie i umocnienie na dalszą drogę.

- Mówi się, że miłość nie umiera, tylko odchodzi, gdy człowiek na nią nie zasługuje. Jak myślicie, kiedy miłość odchodzi, kiedy zaczyna unosić się pychą, przestaje być cierpliwa, łaskawa?...

Anita: - Myślę, że wtedy, gdy stajemy się samowystarczalni, gdy jesteśmy przekonani o własnych bezgranicznych możliwościach i stawiamy je ponad drugim człowiekiem.

Paweł: - Człowiek, dając miejsce egoizmowi, nienawiści, zazdrości, odbiera je miłości. Dla wielu jest to sposób na życie. Miłość odchodzi, bo nie jest kochana. Nie narzuca się, ale daje człowiekowi wolność.

- Czy znajdujecie słowa, by wyrazić Bogu wdzięczność za dar miłości małżeńskiej?

Anita i Paweł: - Słowa wdzięczności i chwały pisze nieustannie nasze życie. Rytm wdzięczności wybijają nasze serca, a szczególnie serduszko naszej kochanej córeczki Weroniki. Ona jest owocem miłującej współpracy z Bogiem. Przez nią chcemy wyrazić Stwórcy naszą wdzięczność.