W wigilię uroczystości Zesłania Ducha Świętego, w sobotę 22 maja 2010 r. bp Kazimierz Górny udzielił święceń kapłańskich siedemnastu diakonom diecezji rzeszowskiej, którzy przez sześć lat modlitwy i studiów przygotowywali się do tego, aby sam Chrystus mógł ich posłać do głoszenia Ewangelii całemu światu.
Dzień święceń kapłańskich należy do najważniejszych i zarazem najradośniejszych dni w życiu każdej wspólnoty diecezjalnej. Przez apostolski gest włożenia rąk Biskupa zwykli ludzie, pełni gorliwości i obaw, ze swoimi dobrymi sercami i ludzkimi słabościami, w sakramencie święceń zostali przemienieni przez łaskę i przez Ducha Świętego, który sprawił, że upodobnili się we wszystkim do Chrystusa - Najwyższego i Jedynego Kapłana. To On sam umiłował ich do końca i wybrał do swojej służby. Teologia uczy, że kapłan jest alter Christus, czyli drugim Chrystusem i właśnie dlatego misji kapłana nie można niczym zastąpić. Jego zadanie polega przede wszystkim na głoszeniu Słowa Bożego, na sprawowaniu Eucharystii i innych sakramentów oraz na prowadzeniu wiernych do Chrystusa. Rok Kapłański, którego hasłem są słowa: Wierność Chrystusa - wierność kapłana, jeszcze mocniej wyraża prawdę o znaczeniu, godności i nieporównywalnym z niczym pięknie kapłaństwa Chrystusowego.
Gorącej modlitwie wszystkich Czytelników „Niedzieli” polecamy naszych księży neoprezbiterów, prosząc dla nich przede wszystkim o wierność Chrystusowi, który ich wybrał, i gotowość do służby ludziom, którym mają nieść prawdę o przebaczającym grzechy i kochającym Bogu.
Gdy umierała, nie miała nawet siedmiu lat, ale jej krótkie życie wciąż zadziwia i inspiruje.
Antonietta Meo, nazywana Nennoliną, przyszła na świat 15 grudnia 1930 r. w Rzymie. Była czwartym dzieckiem w pobożnej rodzinie, w której codzienny udział w Eucharystii był oczywistością. Mała Antonietta na pierwszy rzut oka nie różniła się od swoich rówieśników – była dzieckiem żywym, radosnym, głośno się śmiała, czasem psociła i była niegrzeczna (umiała jednak szybko przeprosić). Jej rodzice, Maria i Michael, każdego dnia modlili się z dziećmi. Nennolina chodziła do przedszkola, które prowadziły siostry zakonne, a jej dom stał zaledwie kilkaset metrów od bazyliki, w której do dziś znajdują się relikwie Krzyża Świętego. Dziewczynka wzrastająca w takiej atmosferze zadawała mnóstwo pytań dotyczących wiary, chciała też bardzo przystąpić do Komunii św.
Jest w „Mistyczce” - filmie zrealizowanym przez Rafael Film o Alicji Lenczewskiej - jedna scena, po której nie sposób wyjść z kina obojętnym. Alicja zamawia Mszę świętą i wypowiada: „Chcę ofiarować swoje życie za życie mojego brata”.
Kilkanaście lat temu otrzymałam propozycję od jednego z wydawnictw, bym napisała biografię Alicji Lenczewskiej. Odmówiłam. Bałam się, i mówię to bez wstydu, że nie mam kompetencji, żeby pisać o kimś, kto rozmawia z Jezusem. Historię potrafię zweryfikować w archiwum, relację świadka mogę nagrać i opisać, medialne studium przypadku mogę przygotować, ale mistyka? Ona nie zostawia po sobie akt. Zostawia tylko zeszyty, w których ktoś zapisuje zasłyszane z Góry słowa. Gdy odmówiłam wydawcy, miałam poczucie, że w ten sposób zamknęłam ten temat na zawsze.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.