Arka spotkałem na Mszy św. odpustowej w Żółwiej Błoci, gdzie wraz ze swoją scholą modlił się, śpiewając i grając zgodnie z wymogami liturgii. Obecna na tej świątecznej Eucharystii młoda sołtys podpowiada mi: - Arek wraz ze swoją rodziną, jest bardzo oddany Kościołowi, ale przed prawie dwudziestu laty przygotowywał się do kapłaństwa. Wychowywał się w charyzmatycznej grupie goleniowskiej parafii. Warto się z nim spotkać, bo przecież odszedł z seminarium, ale nie z Kościoła.
Telefonicznie umówiłem się z Arkadiuszem Jasińskim w jego prywatnej firmie, urzeczony przede wszystkim gościnnością i chęcią porozmawiania o swoim powołaniu.
- Urodziłem się 40 lat temu w rodzinie nauczycielskiej - wspomina mieszkaniec Goleniowa. - Dzieciństwo spędziłem w Białuniu, a moim kościołem była niewielka świątynia filialna w Miękowie. Gdy zostałem licealistą, wychowywałem się w kościele pw. św. Katarzyny w Goleniowie, największej parafii w mieście, kierowanej przez Towarzystwo Chrystusowe. Na moje powołanie do życia zakonnego złożyło się szereg powodów. Na pewno byłem pod przemożnym wpływem pontyfikatu Jana Pawła II.
Chętnie włączałem się w nabożeństwa i spotkania Odnowy w Duchu Świętym, które stały się kuźnią inteligencji katolickiej naszego grodu nad Iną. Jakiś wpływ na moje pójście za Chrystusem miała też specyficzna religijność babci Zuzanny i ówczesnego proboszcza ks. Mariana Koniewskiego, znanego „powołaniowca” Księży Chrystusowców.

Bogdan Nowak: - Kiedy Pan wstąpił do Towarzystwa Chrystusowego?

Arkadiusz Jasiński: - Ten dzień pamiętam jak dziś, było to 21 sierpnia 1989 r., gdy przybyłem do nowicjatu w Mórkowie niedaleko Leszna, ciesząc się wraz z pół setką innych maturzystów, którzy też chcieli być szafarzami sakramentów. Dla mnie był to duży przeskok z żywiołowej i spontanicznej atmosfery, panującej w parafialnej grupie charyzmatycznej, do ciszy i skupienia w kaplicy nowicjatu, gdzie zgłębialiśmy tajemnice Pisma Świętego. Po zakończeniu 13-miesięcznego duchowego przygotowywania się do zakonnego życia seminaryjnego złożyłem pierwsze (wraz z 14 kolegami) czasowe śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Większość nie była zdolna poświęcić się zakonnemu kapłaństwu, rezygnując z różnych powodów. W następnym roku rozpocząłem studia filozoficzno-teologiczne w poznańskim seminarium Towarzystwa powołanego przez sługę Bożego kard. Augusta Hlonda i pierwszego generała sługę Bożego o. Ignacego Posadzego.

- Ale nie wytrwał Pan...

- Mieszkałem w 3-osobowym pokoju z rówieśnikami, którzy dziś cieszą się szczęściem Chrystusowego kapłaństwa. Nawet nie potrafię powiedzieć, co było powodem mojej rezygnacji ze studiów w Poznaniu. Może jakieś chwilowe załamanie, którego nie umiałem pokonać, a może trudności w przyswajaniu sobie koniecznej wiedzy przyszłego kapłana. Odszedłem z seminarium poznańskiego, ale powołanie kapłańskie wciąż we mnie trwało. Zastukałem ponownie do diecezjalnego seminarium duchownego w Szczecinie, gdzie wytrwałem tylko rok. Byli tacy, którzy w ten sposób edukowali się w kolejnych kilku seminariach duchownych, aż ukończyli je - choćby w USA, gdzie dostąpili upragnionych święceń kapłańskich. Zszedłem z drogi prowadzącej do kapłaństwa i znalazłem swoje miejsce w apostolacie świeckim. W 1994 r. poślubiłem Katarzynę i staliśmy się rodzicami dla naszych dwóch córek: Zuzanny i Emilii. W międzyczasie ukończyłem studia polonistyczne na Uniwersytecie Szczecińskim.

- Czy w sakramentalnym małżeństwie nie tęskni Pan do kapłaństwa?

- Tęsknię. Nawet po tylu latach trudno mi stać po drugiej stronie ołtarza w czasie Najświętszej Ofiary, mimo że przecież księdzem nigdy nie byłem. Można sobie zatem wyobrazić, jak wewnętrznie cierpią ci prezbiterzy, którzy z różnych powodów, nie zawsze zależnych od nich, opuszczają szeregi kapłańskie. We mnie ciągle gdzieś głęboko w duszy drzemie miłość do kogoś, kto bez reszty porwał mnie w wieku maturalnym. To sacrum kapłaństwa Chrystusowego tkwi głęboko we mnie, mimo że trwam już tyle lat w małżeństwie i rodzinie. Trudniej mi być dobrym mężem i ojcem, bo w swoim 40-letnim życiu byłem na pięknej drodze do ojcostwa duchowego, jakim jest kapłaństwo. Może to się wydać dziwne, ale bliższe są mi ideały kapłańskie niż małżeńskie. Eksponowanie życia duchowego jest łatwiejsze w kapłaństwie, ale do tego również trzeba dorastać, podobnie jak w małżeństwie.

- Nie jest już tajemnicą, że sporo osób rezygnuje z drogi do kapłaństwa albo już z samego kapłaństwa. Czy my, świeccy, powinniśmy jakoś takim ludziom pomóc?

- Moje niezrealizowane kapłaństwo powinno ich umacniać w tym najcenniejszym powołaniu bycia księdzem, bo ono jest bardzo silne i ma za sobą pomoc Arcykapłana Jezusa Chrystusa. Wielu, którzy porzucili sakramentalne kapłaństwo, jest ze mną w kontakcie. Wspieram ich w rozmaity sposób, by nie utracili samego kontaktu z wszechmocnym Bogiem oraz życzliwymi im ludźmi i potrafili znaleźć sens swego życia.
Świeccy powinni wspierać księży modlitwą oraz spotkaniami, zwłaszcza młodych kapłanów, by mieli świadomość, że w swojej parafii nie są sami, że mogą liczyć na pomoc. Takie różnorakie pozytywne wsparcie duchownych jest szczególnie potrzebne teraz, w coraz bardziej liberalnym i laicyzującym się świecie, kiedy jest coraz mniej powołań do stanu duchownego, a zapotrzebowanie na ministerialną, czyli służebną misję księży, jest coraz większe. Bolesnym znakiem naszych czasów jest brak hierarchicznego posłuszeństwa w Kościele, a przecież sukcesja apostolska jest ustalona przez samego Chrystusa.

- Od 16 lat jest Pan wzorowym mężem i troskliwym ojcem...

- I właśnie z tego zadania życiowego wyznaczonego mi przez Boga bardzo się cieszę, bo przecież jest to najbardziej chwalebne i naturalne powołanie mężczyzny do życia małżeńskiego i rodzinnego. Bardzo kocham swoją żonę i córki, razem tworzymy Kościół domowy otwarty na problemy bliźnich. Tylko w takim sakramentalnym związku jest się silnym w zabezpieczaniu wszystkich potrzeb duchowych i materialnych, bo nieustannie naszą rodzinną wspólnotą opiekuje się sam Chrystus, korygując nieraz nasze nieprzemyślane ludzkie zamiary. On na pewno prowadzi właściwą drogą do swego Ojca - celu naszego ziemskiego pielgrzymowania. To zaufanie Bogu pozwala mojej rodzinie patrzeć optymistycznie w przyszłość, pomimo nieprzewidzianych trudności, jakie mogą nas spotykać.